Prince Lady Korol

Spuiten en slikken

2012-01-25T00:02:00.000+01:00

Een paar dagen geleden zijn we naar de jaarlijkse collectieve enting geweest waarvan we via onze renvereniging een uitnodiging hadden gekregen. De vorige entingen hebben we bij onze eigen dierenarts gedaan. Ik hoorde altijd de verhalen dat je met zijn allen in de kantine stond te wachten en de ene hond nog banger was dan de andere zodat ze elkaar nog zenuwachtiger maakten. Omdat ons Korolmannetje in de categorie held op (witte) sokken valt, koos ik voor de rust bij mijn eigen dierenarts.

Maar dit jaar zou er een dierenarts komen die we kenden van de open dag bij de renvereniging in Geldrop. Een rustige jongeman die erg met de honden begaan is en alles doet om het de hond zo aangenaam mogelijk te maken. Ook was het zo geregeld dat je alleen in de kantine mocht komen als je aan de beurt was en er zo geen andere honden bij zouden zijn. We gingen kijken en als het ons niet zou bevallen, konden we alsnog omdraaien. Aangekomen op de parkeerplaats zagen we al meteen een hoop bekenden. Hondjes lekker met elkaar snuffelen, wandelen en eens richting "dokterspost" lopen hoe het daar ging. Het leek wel of ze een koekje kregen in plaats van een spuitje want alle hondjes waren ontzettend relaxed.

De vorige keer was Korol erg bang en huilde als een bang kleutertje van de prik. Toen de dierenarts al lang klaar was, bleef hij doorjammeren daarbij koekjes en knuffels negerend. Dit jaar was hij heerlijk relaxed (na een fijne boswandeling en het zien van zoveel hondjes). Dierenarts luisterde naar zijn hart en dat was zelfs heel rustig, hij mocht naar zijn tanden kijken en aan zijn ballen voelen. Maar toen was het tijd voor de spuitjes. De eerste heeft ie helemaal niet gevoeld, de tweede keek ie even achterom van wat gebeurt er eigenlijk allemaal. Zag een spuitje, werd er niet warm of koud van en kwispelde even toen hij een aai over zijn bol kreeg en volgens mij zag ik hem zelfs even blozen toen hij lovende woorden kreeg dat hij zo'n grote jongen was.

Lady vond het spuitje voor de kennelhoest in haar neus niet prettig maar verder mocht er overal gecontroleerd worden en de spuitjes onderging ze ook als een grote meid. Maar zoals bij voorgaande jaren, had ik ook niet anders verwacht dan dat ze het allemaal goed zou doorstaan. Kortom: ik was er zenuwachtiger voor dan mijn twee kanjers! En ben megatrots op ze dat ze zich zo goed hebben gehouden. Met grote dank natuurlijk aan dierenarts Mark die echt heel goed met de honden om kan gaan.

Ze zijn er voorlopig weer vanaf en we hebben, ondanks de prikjes, een leuke dag gehad want na de prik zijn we ook nog een stukje door het bos wezen wandelen. En als de honden gelukkig zijn, zijn wij het dubbel en dwars!

Nb, ik heb gewacht om dit stukje op mijn blog te plaatsen totdat ik zeker wist dat er de dagen na de enting geen complicaties zouden komen. Bij de vorige rabiës enting was Korol namelijk ernstig ziek geworden door een infectie. Ondanks dat zijn arts zei dat het los stond van de enting, heb ik in de jaren daarna van meerdere hondeneigenaren soortgelijke verhalen gehoord. Het bloed spoot dagen aan een stuk door alle uitgangen uit Korol en hij heeft bijna een week geen eetlust gehad en bewegingloos op zijn bank gelegen. Ik was strontnerveus dat dit nu weer zou gebeuren en heb bij de avondwandeling met een zaklamp onder Korol gelegen! Maar gelukkig is alles honderd procent goed gegaan. Ik ben hondsgelukkig met mijn kanjers en kan er niet nog eentje missen.

Doordeweekse dag met een gouden randje

2012-01-20T15:55:00.000+01:00

Je hebt van die gewone dagen die spontaan in een gouden licht komen omdat er mensen zijn die er zomaar belangeloos iets moois van maken. Normaal is bij ons de post altijd pas laat in de middag hier. Maar de bewuste dag ligt er al om half elf een berg post. Ik zie onze postbode nog net wegfietsen. Zij heeft dit baantje gekozen om lekker bezig te zijn in de buitenlucht met wat beweging en af en toe een praatje waar ik graag gehoor aan geef als ik haar tegen kom. Dat was ook de reden om een hondje te nemen; voor die praatjes onderweg! Maar ze vertelde ooit eens dat ze alleen maar in de middagen werkt. Maar vandaag is schijnbaar een uitzondering. Tussen de stapel post zit een grote envelop van het pensioenfonds die mij de mogelijkheid biedt om voortaan digitaal mijn pensioenoverzicht te raadplegen. Ha leuk, die bijna honderd euro die ik in deze bedrijfssector heb opgebouwd, wil ik graag maandelijks controleren zodat ik na mijn 65 toch echt die hele euro per maand uitgekeerd ga krijgen! Als er tenminste na het toeslag- en kortingsbeleid nog wat over is. De brief gaat gepaard met een non-glossy magazine voor vele uurtjes leesplezier (of twee minuten brandhout!). Ook een blauwe envelop aan de erven met mijn mama's naam er onder. Eindelijk na ruim een jaar is haar belastingaangifte na tig telefoontjes en opsturen van de zoveelste kopie van de jaaropgaves duidelijk, dus de definitieve opgave is een feit en daar zijn we ook mooi van af. De belastingdienst heeft deze dag leuker gemaakt! Een bankafschrift waarbij de rode cijfers eens een keer niet door de witte envelop heen schijnen. Wat reclamefolders en dan.......de gouden envelop (gewoon in het wit)!

Ik herken het handschrift van Marlou en maak de envelop blij open. Een "ouderwets" handgeschreven brief (leuk) én een kaart er in (megaleuk). Niet zomaar een kaart, maar een speelkaart. Aan de voorkant een dame met een barsoi. Aan de achterkant een klaveren heer met de K van Korol of de K van Koning. Maakt niet uit want Korol is het Russische woord voor koning. Dit omdat we al een Prince en een Lady in ons roedeltje hadden en in stijl wilden blijven met de namen toen onze eigen Russische heer hier wat wiebelig op zijn lange stelten binnen kwam huppelen. Er had net zo goed een harten tien of een schoppen vier op kunnen staan maar deze koning met de K maakt het extra speciaal. Ben erg benieuwd naar de rest van deze stok kaarten; of er meer verschillende rassen op staan.

Ik citeer even een stukje uit de brief: "ik was nooit zo gecharmeerd van de barsoi, totdat ik Korol ontmoette. Als een blok viel ik voor hem. Zo lief en zo bijzonder. Zo leuk hoe Korol mijn blikveld heeft verbreed! Ik ben er heel blij mee". Wat lief. En zo leuk dat de wens van Marlou's moeder nu eindelijk in vervulling is gegaan en ook een barsoi in haar huis heeft rondlopen sinds vorige week. En Devouschka heeft dezelfde zachte, lieve en speciale kenmerken als Korol. De kaart staat bij de rest van de kaarten op mijn keukenmuur. Mochten andere lezers hun kaart(en) herkennen; dat kan kloppen! Mochten andere lezers kun kaarten missen; ook dat kan kloppen want dit is alleen maar de bovenste helft van de muur!

Met een blij gevoel stap ik in de auto om naar Annemarie te rijden om een dagje haar plaats over te nemen en bij haar schattige pupjes te blijven met de opdracht om heel erg te gaan genieten. Daar geef ik graag gehoor aan maar eerst even een knuffel aan Mags die al dat jonge grut maar een hoop gedoe vindt en het liefst de hele dag onder de dekens zou willen kruipen tot de rust is wederkeert.

En zucht en zwijmel, daar zijn ze weer: de knuffelpuppen. Met een enge slang en een kikker in hun kenneltje.

Het kleine roze meisje vindt mijn roze sokken wel erg leuk bij haar passen en probeert ze uit te trekken. Dat wordt later vast goede hulp in huis.

En hier is ze weer bezig met het helpen uittrekken van mijn vest. Goed bezig.

Nadat ik ze om één uur hun biefstuk tartaar heb gegeven, willen ze toch nog graag een zuiveltoetje na bij mama Donna die het nu eigenlijk wel tijd vindt dat haar puppers zich gaan gedragen als grote honden en alleen nog maar vlees eten.

Ze lagen zo lief te slapen en ik vond het zo zielig om ze wakker te maken maar ik had de opdracht dat ze om één uur moesten eten en die instructies volgen we gewoon op. Om vijf voor één werden ze echter wakker alsof ze een biologische klok hadden. Het was even afzien om acht pups op de kattenbak te zetten. Als er eentje in stond, ging een ander er weer uit om net voor de bak te kakken en ik moest even goed uitkijken waar ik mijn maatje 37 parkeerde want de kans is groot dat je op zo'n supersnel racemonstertje staat die net nog links aan de verwarming staat te knagen en nu opeens onder je voet kan zijn gerend. Of dat je in een poepje staat of opeens wel heel erg warme maar natte sokken krijgt.

Na een druk maar leuk half uurtje eten, spelen en ontdekken, vielen ze één voor één weer in diepe slaap. Behalve het oranje meisje. Die bleef maar op haar zusjes klimmen, in haar broertjes oren bijten en rond rennen.

En dat wordt natuurlijk hard afgestraft door de kleine deugniet mee te nemen naar de bank. Omdat ik bang was dat het te koud was zo alleen zonder de nestwarmte van de rest, wikkelde ik haar in een dekentje legde haar langs mama Donna op de bank, op het schapenvachtje. En daar bleef het nog lang onrustig! Maar het levert wel leuke plaatjes op.

En nu maar hopen dat zowel Annemarie als Martin als David weer snel allemaal op hetzelfde moment niet thuis kunnen zijn, want het is erg verslavend om op deze schatjes te passen. Zeker als er ook nog eens een grote doos chocolaatjes voor je klaar staat op het aanrecht!

Mama Donna

2012-01-16T17:10:00.000+01:00

Het lijkt nog maar een paar maanden geleden dat ik een heel klein lief pupje in mijn armen hield en zomaar opeens - als donderslag bij heldere hemel - is dat kleine lieve meisje nu zelf moeder geworden van acht heel lieve kleine pupjes.

Kijk haar hier eens heerlijk liggen met haar kroost aan de borst. Je zou er dorst van krijgen!

Ik had al heel veel foto's gezien. En bewegende beelden via de life stream. Maar man, wat is het heerlijk om ze eindelijk ook in het echt te zien. Ennnnn.....te knuffelen.

En te luisteren naar hun schattige geluidjes tijdens het schrokken. Zowel bij mama Donna's melkbar als bij hun biefstuk tartaar (of zoiets) geserveerd op een zilveren schaal. Als dat geen verwende honden worden!

Zwijmel, hier kun je echt uren mee bezig zijn.

Woorden zijn overbodig; ik beperk me maar tot af en toe een diepe zucht van het genieten van al die schatjes.

En koester de zoete herinneringen van hun warme lijfjes tegen me aan (het is al weer een dag geleden dat ik ze vast hield!). Zodat ik later als ze groot zijn en weer op het erepodium staan met een glimmende beker, tegen ze kan zeggen: ja, toen je nog een pupje was, lag je bij mij op schoot te slapen!

Ze eten goed, ze zijn om op te vreten (zullen we maar niet doen) en zelf vreten ze ons op (daar doen ze niet moeilijk over!). Want ik ben blij dat ik mijn tien vingers even heb nageteld na hun zoektocht waar je overal je scherpe tandjes in kunt zetten.

Maar mensenlief, wat zijn ze schattig. Ik weet het, ik val in herhaling. Maar volgens mij is er niks mooiers dan jong leven dat op het punt staat om de wereld te ontdekken met hun gekke bokkesprongen op hun wiebelende pootjes en dito kontjes.

Rust in de tent. Als ze een beetje opschuiven gaan er vier in. Maar over een paar weken is het mandje groot genoeg voor nog maar eentje per mand. Gelukkig heeft Annemarie er acht stuks van aangeschaft. Met acht dekentjes die de nestgeur krijgen. En nog een heleboel andere leuke dingetjes die de pup-eigenaren over vier weken mee krijgen als ze naar hun nieuwe huisje gaan.

Dag lieve hondjes. Woensdag ben ik er weer. Dan gaat jullie mensenmama werken en krijg ik de verantwoordelijke taak om een middagje op jullie te passen. Kanniewachtuh!

Eet maar goed; groei maar lekker op tot gelukkige honden en maak maar acht eigenaren heel gelukkig met jullie fijne aanwezigheid. Geniet van het onbezorgde puppieleven want voor je het weet, zijn jullie zelf groot want het gaat allemaal veel te hard! En vooral veel knuffelen hoor jongens!

Dag lieve puppies!

Eindelijk mijn eigen tijdschrift

2012-01-13T01:42:00.000+01:00

Na Margriet, Linda, Catharine, Ariadne, Rick, Jan, Donald, Tina, Flow en vast nog veel meer namen, is er nu eindelijk ook een tijdschrift met mijn naam er op. En die moeten we natuurlijk meteen hebben. Want wat is er nu leuker dan samen met mijn schatten relaxed een tijdschriftje lezen?

Voor mij blijft het bij één nummer want het is niet zo mijn ding. Dat blijft toch stijlbijbel Vogue.

Wafelweekend

2012-01-08T20:00:00.000+01:00

Omdat we dit jaar Katrien nog niet hadden gezien (een week geleden nog wel :)), kwam ze ons dit eerste weekend van het jaar trakteren op zelfgemaakte Belgische wafels. Zaterdagmiddag zijn we eerst begonnen met de kredietcrisis op te lossen in het winkelhart van Eindhoven. En een extra hoge weekomzet bij de plaatselijke Appie waar we alleen eigenlijk sla olie moesten hebben maar chips met patatje joppiesaus, Heinz spread en boer'nrookworsten en nog drie karren vol meer hadden ingeslagen met producten die ze in België niet in de Delhaize hebben! Toen we thuis kwamen had Wim sushi, gebakken rijst, zoete kipstukjes, gebakken paprika, zeewier en jasmijnthee klaar staan.

Aangezien ik nog steeds herstellende ben van een vette hersenkneuzing en de zaterdagmiddag met actief winkelen een beproeving was, werd de zondag heeeeeel langzaam ingezet. Tutten met de honden op bed; Lady kon niet wachten om bij Katrien op bed te springen. Nog maar een dutje, een boekje erbij,

een laptopje erbij, Korol en baas nemen de dag vast door. En dan is het pas tijd om op te staan.

Omdat we ons de hele week keurig aan de lijn hebben gehouden, is het vandaag tijd voor een balansdag (of eigenlijk een SAS dag) en worden er een berg wafels gebakken. Het beslag wordt gemaakt en moet een uur rijzen. Twee opzichters houden in de gaten of het allemaal goed gaat. En of het wel een beetje opschiet. En of er niet iets heel per ongeluk van het aanrecht valt.

Maar helaas wordt er goed opgelet en valt er niks te snoepen.

In plaats van een wafel is er wel ruimte voor een goed gesprek met vrouwen onder elkaar. Misschien krijgt Lady de geheime ingrediënten hier te horen.

En ruimte voor een lief woordje. En een kusje.

En een echte Belgische knuffel.

Maar dan zijn de wafels toch echt klaar en kunnen we aanvallen. Met zoute boter, met slagroom en hagelslagkorrels, met kersenjam, met poedersuiker of wat je maar wilt.

Lekkerrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr.......

En eindelijk, als dan iedereen zijn buik vol heeft, krijgen de geduldige en lieve opzichters ook een stukje.

Wel eerst ff zitten en dan mag het.

We vinden ze ook heel lekker maarruh.....die slagroom dan? Die vinden wij ook om op te vreten. Maar je mag een gegeven hond niet in de bek kijken dus smullen van de wafels.

Het was weer fantastisch. Goede samenwerking zo tussen België en Nederland. Volgende op het menu staan broodjes bapao versus Vlaamse stoverij. Maar nu eerst weer lijnen tot de verjaardag van Wim over ruim een week waar we aan de appeltaart en dergelijke gaan. En Katje: al wa ge gesmost hèt, heb ik gekuist :)

Een spetterend 2012

2011-12-31T21:00:00.000+01:00

Vrijdag kwam Katrien ons verblijden met haar vrolijke verschijning én haar exquise kookkunst. Hoewel ik het Vlaams nog steeds niet geheel onder de knie heb en bij fricando'kes iets anders verwachtte dan wat wij gehaktballetjes noemen, was het in ieder geval weer heel lekker. Ook de pompoensoep, het loof en de patatten met rozemarijn en basilicum uit de oven. En het perensorbet en perenroomijs niet vergeten. Maar we beginnen natuurlijk bij het begin: de wijn. Dat gebruik ik altijd tijdens het koken en heel soms doe ik het ook wel eens door het eten! En, je wordt er (volgens onze tegeltjeswijsheid) zo heerlijk kalm van.

Maar dan gaat Katrien toch echt aan het kokkerellen; zelfs de pan heeft ze van thuis meegenomen. Nederlanders doen het nog op kooltjes en een rooster ;)

Zelfs van twee opzichters die haar op de vingers kijken, wordt ze niet warm of koud. Wel van de hitte uit de oven.

Maar volgens mij kijkt manlief ook helemaal niet naar het patattenprocedé! Betrapt jongen!

Lady grijpt al in. Alleen aandacht voor mij baas.

Maar dan wordt de pompoensoep opgediend.

En de loof, fricandeau en aardappelpartjes.

Onze andere gaste is Manouska die het allemaal wel bevalt zonder het Sookiemonster thuis.

En vrouwtje vond het wel weer een keer heel erg leuk om een whippetje in te pakken in dekentjes. Arme Nous; ze heeft het helemaal niet koud en dan moet ze nog in zo'n dikke bontdeken.

Voor het slapen gaan, moeten nog even de haren ingevlochten worden voor het feestkapsel voor de dag er op. Een soort zusseflussen.

Het was weer gezellig en de plannen om een keer wafels te komen bakken zijn al weer gemaakt.

Voor iedereen een rustige jaarwisseling maar een knallend 2012 met veel geluk, gezondheid, liefde en vriendschap. Aan dat laatste wil ik graag voor iedereen mijn steentje bijdragen! Proost lieve mensen: een geweldig jaar gewenst.

Bolshoe spasibo

2011-12-26T17:15:00.000+01:00

Als jullie denken: wat staat er nu weer in de titel? Dan ga ik nu vertellen dat het hartelijk bedankt in het Russisch betekent. Want bolshoe spasibo voor alle felicitaties voor mijn vierde verjaardag. Vrouwtje zegt dat kerst in Nederland twee dagen duurt en dat ik daarom als kerstkindje ook twee dagen jarig mag zijn. Maar eigenlijk voel ik me 365 dagen per jaar jarig en volgend jaar zelfs 366!

En nu ik toch iets mag zeggen hier, wil ik iedereen al vast een beestachtig leuk 2012 wensen. Met veel knuffels en lekkere koekjes maar met minder onderhoudsbeurten want bijvoorbeeld nagels knippen vind ik nog steeds niet leuk en dat moeten we maar afschaffen. Vind ik. Rustige jaarwisseling voor al mijn medemakkers. En voor de tweevoeters een fijne Oudjaarsavond.

From Russia with love

2011-12-25T00:02:00.000+01:00

In de kerstnacht is ons kleine Koroltje geboren en ook al wordt ie vandaag alweer vier jaar oud, hij blijft een klein vrolijk kleutertje. Ik kan hier een hele levensloop opschrijven, of babyfoto's tot nu toe van hem plaatsen maar dan is er geen plaats meer voor andere stukjes op dit blog! Daarom beperk ik me maar met het feliciteren van onze allerliefste schat (samen met Lady!).

Ik hou van je knul; ik kan het niet vaak genoeg in je kleine oortjes fluisteren. We maken er een fijne dag van. Je pizza staat in de oven en je kwispelbier staat koud. Gefeliciteerd lekker knuffelbeest van me.

Kerstportret

2011-12-20T00:02:00.000+01:00

Wij wensen jullie waanzinnig fijne kerstdagen en een gezellig, gezond, geweldig, geniaal, gezegend, gigantisch, gaaf, groots maar vooral gelukkig 2012.

Als jullie gelukkig zijn, zijn wij het ook!

Liefs en lebbers van Wim, Lisette, Lady en Korol.

"Even" een boompje opzetten

2011-12-12T23:58:00.000+01:00

Vandaag is het een mooie dag om eens een boompje op te zetten. Met frisse moed gaan we de klus met zijn allen klaren. Omdat onze woonkamer bijna tachtig vierkante meter groot is en in één gedeelte zes meter hoog, hebben we gekozen voor een nepper van drie meter. Die zijn vers haast niet te koop en hoe krijg je zo'n ding naar en in je huis zonder een heel spoor van naalden in je tapijt te krijgen. Om zo'n boompje vol te krijgen, hebben we ook zes dozen met kerstmeuk op zolder. Baas ziet het even niet zitten; alle begin is moeilijk! Tip: beginnen bij het begin.

Met een suikerboost worden lijf en leden wakker geschud en kan er begonnen worden met honderdduizend (ik kan er een paar langs zitten!) genummerde takjes uit te vouwen en op de goede plaats in de stam te steken.

Omdat je zo'n klus niet binnen een uur klaart, heb ik maar wat extra ingeslagen. Tegen de kerst is dit al lang op, dus in de kast ligt nog een klein beetje meer.

Onderaan beginnen.

Vorig jaar lag er nog een lief Prinsenkind op mijn schoot als ik de takken uit elkaar aan het vouwen was. Dus het is zwaar dat we dit jaar voor het eerst kerst vieren zonder onze grote lieveling.

Voor onze kids is ook een mandje met snoep in huis gehaald.

Maar waar zijn ze eigenlijk? Zouden ze niet mee komen helpen? Korol vindt het allemaal vreselijk eng en ligt de hele tijd op zijn bank in de keuken. Die bank zullen we dan maar niet versieren met gezellige kersttakjes en ballen.

Lady interesseert het voor de afwisseling weer eens helemaal niks en ligt ook heerlijk te pitten.

Dan moeten we het zelf maar verder zien te klaren. We zijn inmiddels een hele tijd verder en halverwege de boom.

Met man en macht maken we ons klaar voor de kerstnacht want vier jaar geleden werd er een kerstkindje geboren en die heet Korol. Die boom komt er dus niet voor de kerstsfeer maar puur voor de jarige job! Hoewel het voor ons kerstkindje allemaal niet hoeft.

Zo, poehpoeh, het bovenste stuk er op en klaar is kees, euh, ik.

Al die dozen staan maar in de weg voor Lady, ze kan bijna niet meer naar buiten kijken.

Heel even komt ze iets dichterbij maar blijft overal keurig van af.

Om haar het imago te geven van grappige hond die alle ballen uit de doos pleurt, hebben we een koekje in de doos gegooid. Dus vlug een foto maken om iedereen op het verkeerde been te zetten en dan gaat ze vlug weer een eindje verderop liggen om te kijken wat er allemaal gebeurd in haar huis. Toch wel een beetje interessant.

800 lichtjes komen uit de verpakkingen.

En die moeten allemaal even losgepeuterd worden.

Een berg engeltjes. Nee, we hangen Lady er niet in!

Een paar dozen met ballen.

En dan tig zakken met nog veel meer kerstmeuk. En een piek natuurlijk. In de guldentijd kon je nog vier ballen voor een piek kopen; die tijd ligt ook al weer tien jaar achter ons. Maar zo ziet ie er dus uit bij daglicht.

En zo bij avondlicht. Nu nog een overdosis guirlandes over de trapleuning en vide. Een enorm nest kerstmannen, kerststallen, kitserig bewegende hondjes die zingen, gezellige theelichtjes en kaarsen -en vast nog veel meer- en we zijn klaar. Oh nee, ook nog lichtjes in de coniferen in de tuin. Nou, tegen de kerst zijn we wel klaar. Oh ja, en nog kerstkaarten schrijven. Pfff, lijkt wel een baan!

We willen graag een foto met zijn allen voor de boom maar Korol vindt het allemaal zo eng en loopt er met een grote boog omheen. Nou ja, U ziet hem wel verschijnen. Of niet. In ieder geval: heel fijne kerstdagen.

SinterRuud is weer in het durrep

2011-12-05T00:01:00.000+01:00

Vorig jaar had SinterRuud een heel grote doos met lekkers onder de overkapping bij onze voordeur gezet voor onze brave hondjes, en Lady vraagt zich af of deze Sint ook dit jaar weer aan haar denkt. En aan Korol natuurlijk. Ze is het hele jaar ontzettend lief geweest; vindt ze zelf (en wij zijn het best wel met haar eens). Ze heeft haar bakje gezet en ligt de hele dag op wacht bij de deur om een glimp van een rode lange jas en dito muts op te vangen. Maar er gebeurt niks, nada, niente, nul.

Maar vanmorgen toen ze eindelijk uit haar warme mandje kwam gekropen en met nog slaperige ogen naar beneden was gegaan, stonden er twee glimmende bakjes gevuld met lekkers klaar op het aanrecht. Wow.

Korol kijkt hebberig naar het bakje van Lady; zit daar nou niet één pepernoot meer in dan bij hem?

Euh, hoe lang moeten we nog zo suf liggen wachten totdat ook dit jaar de Sintsurprise eindelijk op de foto staat? Nou?

Hèhè! Wat veel lekkers man! Kweenie waar ik moet beginnen. Zelfs een boekje erbij zodat de baasjes kunnen lezen wat er weer nieuw op de markt is voor honden, en wat voor koekjes en speeltjes er allemaal te koop zijn. Leerzame literatuur; zou verplicht moeten worden in ieder hondengezin.

Dit zit er allemaal in. De baconstrips hebben we al op. Dank U SinterRuudje. Vooral die Slobbersaus gaan we eens uitproberen.

Lekkerrrr allemaal. En die waardebonnen van Dobey moet vrouwtje ook maar snel in gaan wisselen voor nog meer leuke dingen. Wat is Sinterklaas toch een leuk feest. Net zo leuk als met die Kerstman want dan krijgen we ook altijd weer veel lekkers. Ook omdat Korol dan jarig is. Ons Kerstkindje.

Oh dennenboom, oh dennenboom, geef mij een volle bus slagroom. Maken we er een witte kerst van. Maar voor nu: fijne Sinterklaasdag.

Op puppiebezoek

2011-12-02T23:44:00.000+01:00

We zijn bij Ray en Wilma op bezoek geweest. Uiteraard om hen weer te zien en gezellig bij te kletsen maar we hadden nog een reden om ons te melden in Dronten: kennis maken met hun nieuwe gezinslid Tadeo.

Grote broer Ami heeft er een lief speelkameraadje bij.

Droppie hè? Zo lief die oortjes. Nou ja, oorTJES! Té schattig.

Korol vindt het wel interessant. Hoewel hij er zelf niet aan moet denken dat er een pupje in huize Van de Kerkhof bij komt. Vrouwtje is helemaal voor hem alleen en iedereen die het ook maar waagt om in haar buurt te komen, krijgt een boze blik en hij wringt zich overal tussen om tegen haar aan te hangen met een alleszeggende blik: van mij!

Lady is meer geïnteresseerd in de eetbakken. Kijken of Ami nog een brokje heeft laten liggen. Nee. Jammer.

Ami wil zo graag spelen maar die van ons zijn maar saaierds en willen gewoon lekker pitten.

Lady doet er nog een schepje bovenop en doet waar ze goed in is: negeren!

Voor knappe Beau heeft ze wel aandacht. Niet alleen omdat ze koekjes van hem krijgt, maar hij kriebelt ook nog eens zo lekker achter haar oortjes.

Korol vindt Beau ook heel erg lief en laat zich aaien. Wat een held (op witte sokken)! Normaal loopt er ook nog een blond prinsesje rond maar die had een feestje en hebben we maar eventjes gezien.

Dan gaat Ami zijn charme offensief maar uitproberen op vrouwtje. Die trapt daar natuurlijk weer met beide benen in.

Nog even een plaatje van de twee Podenco's bij elkaar. Ze zijn zo lief. Tadeo als schattige maar ondeugende alles uitproberende pup en Ami als wijze grote broer die het allemaal wel gezellig vindt.

Zo'n lekker stel.

Groei maar veilig en gezond op Tadeo. We zien je vast snel weer een keer.

ff d'r uut, op de boerderie.

2011-11-27T22:30:00.000+01:00

In de zomer pakken we de camper als we zin hebben in een weekje weg, maar met de korte en koude dagen is daar weinig aan. Dus huren we een boerderijtje in de Twentse Hooilanden.

We gaan er wel met de camper heen want onze kids tweehonderd kilometer op de achterbank proppen, da kannie. Buiten dat, blijft alleen de achterbak over voor al hun spullen en dan is er alleen maar ruimte voor één onderbroek voor ons. Nee, niet per persoon!

Nou, hier moeten we het een week uit zien te houden. In deze week valt ook onze trouwdag; de hoogste tijd voor weer iets leuks. En ff weg in eigen land, is ook erg prettig.

Ach die snoetjes achter het raam. En wat zaten er veel konijntjes aan de andere kant.

Reden te meer om ze binnen te houden. De foto's zijn op de laatste dag gemaakt omdat we bijna de hele week in dichte mist waren gehuld. We lieten ze daarom ook niet los in een vreemd gebied met weinig zicht.

En zo ziet dat er aan de binnenkant uit.

Op een gegeven moment gaat Korol er maar gewoon bij liggen; kost net zoveel moeite. Koekje erbij.

Ze groeien steeds meer naar elkaar toe. Gelukkig. Prince was de gangmaker en speelde met Korol of met Lady. Maar Korol en Lady speelden nooit met elkaar. En gingen ook nooit bij elkaar in de buurt liggen. Het is niet alleen nu dat ze elkaars gezelschap opzoeken om het beste zicht op de konijnen te hebben, maar als de gordijnen avonds dicht zijn, liggen ze ook helemaal tegen elkaar aan. Dat doen ze pas sinds een paar maanden. Een band die ze met Prince hadden (vooral Lady) zullen ze nooit krijgen. Maar ik ben al erg blij met deze verbetering.

In het reglement stond dat ze niet op de meubels mochten liggen. Omdat ze thuis ook niet op de bank mogen, was het in de woonkamer geen enkel probleem. Op bed wordt het een ander verhaal en mochten ze morgensvroeg gewoon liggen van ons omdat ze dan droog en schoon zijn en de dekbedovertrekken in de was kunnen. Buiten dat, kan ik niet zonder mijn lebberwekker op de vroege ochtend.

Als welkomspakket niet een grote bos bloemen of een grote taart in de koelkast. Wel een schoonmaakpakket! Voor afwas en billen! In de bijkeuken stonden dweilen, vegers en een stofzuiger. Dus ik kon me helemaal uitleven door alle raampjes van binnen en van buiten te gaan soppen! Maar gelukkig kon ik me heeeeeel erg goed beheersen. Vieze spullen in de vaatwasser en alleen de laatste dag de bezem er ff door (van het zand van de kids).

En aangezien er enkele eettentjes in de buurt waren en er voor de andere dagen een topkok met de camper mee was gekomen, hoefde er door mij helemaal niks gedaan te worden. Oh ja, de keuken opruimen als manlief klaar was.

Lekker lezen. Drankje erbij.

Hondje erbij.

Knuffel erbij. Even van gedachten wisselen.

Fotootje van de slaapkamer waar het normaal verboden is voor fotografen. Zeker als je man niet mag weten dat je met een andere knappe kerel in bed ligt.

Wat wil een meisje nog meer?

Nou, wandelen natuurlijk! We hebben maar op één dag foto's kunnen maken omdat het -zoals eerder vermeld- veel te mistig was. En met een klein cameraatje want met het vochtige weer wil je niet je goeie spul meesjouwen (ook dat gesjouw was doorslaggevend om voor een klein cameraatje te kiezen!). Vandaag was het ook nog mistig maar we konden nu een paar honderd meter weg kijken. Vanuit het hoogste punt zou je heel veel steden (en zelfs Duitsland) moeten kunnen zien liggen maar dat was nog iets te veel gevraagd van het weer.

We hebben een route over de Lemelerberg en de Holterberg gevolgd waar het een beetje heuvelig was. Berg is een erg ruim begrip voor Holter. En als het helder weer zou zijn geweest, zou het allemaal nog veel mooier zijn. Maar manlief met de kids maakt ook een mooi plaatje.

Er waren ook erg veel fietsroutes. En ruiterroutes. Maar we nemen de fiets alleen mee om wat boodschappen in het dorp te doen. We willen niet uren gaan fietsen en dan Korol en Lady opsluiten in een vreemd huis. Niet dat ze er ook maar iets van mee krijgen want ze liggen de hele tijd te slapen. Als we soms heel kort even met zijn tweeën weg moeten (komt sporadisch voor) en we komen met een licht schuldgevoel weer terug, doen ze even de moeite om één oog open te doen en dan sukkelen ze weer verder in. Luie beesten.

Maar buiten kunnen ze lekker spelen en rennen.

En dat doen ze dan ook graag. Zeker omdat het de eerste dagen niet mocht met al die dichte mist in onbekend gebied.

Er was best veel te beleven in de omgeving maar wij zijn niet zo'n klompenmuseumtypes. Dus "beperken" we ons meestal tot wandelen. En aangezien ze sinds kort wat met elkaar spelen -soms- is het altijd gezellig met ze.

En van wandelen krijg je dorst. Gelukkig wandelen we in een gebied met veel bronnen die voor de waterhuishouding in Ommen en omgeving zorgen. Baas draait even aan het grote wiel zodat er vers water opgepompt wordt.

Korol drinkt er gretig van. Gemeentepils.

En Lady slubbert haar blaas en oren weer helemaal vol.

Halverwege komen we nog een paar schaapjes tegen die Korol erg interessant vindt. Vice versa.

En na nog wat potjes streekspul (nee, geen shoarma) te hebben ingeslagen, zit onze vakantieweek er weer op. Nu maar hopen dat het snel lente wordt om weer met de camper op pad te kunnen. Hoewel de ruimte (met twee verdiepingen) in de boerderij wel erg prettig was.

Of toch overwinteren aan de Costa del Sol? Tingelingeling.

Erg dichtbij

2011-11-20T00:15:00.000+01:00

Even een paar close-upjes van onze kids. Korol knijpt een oogje toe.

Totdat hij het in de gaten krijgt!

Ach, goei volk.

Hij ruikt geen onraad; alleen het gras.

En snuffelt lekker verder.

Paws up for Korol! High five.

Eén en één maakt twee pootjes.

Lady wil ook even op de foto.

Als ze haar ogen dicht doet, ziet ze de camera niet zo dicht bij haar neus.

Haar neus dus.

En nog ff een pootje tot afscheid.

Lovely kids. Helemaal compleet met alles d'r op en d'r an zijn ze nog leuker!

When the Lady smiles

2011-11-11T15:28:00.000+01:00

Met het vrouwtje nog steeds in de lappenmand (nog steeds??? Ja, nog steeds! Duurt lang ja.) gaat Lady vandaag een lekker lange wandeling maken met baasje. Korol wordt als waakhond bij vrouwtje in bed gestopt en moet er voor zorgen dat ze niet op staat. Een taak die hij met liefde en luiheid op zich neemt.

Lady en baas gaan er samen op uit om de dingen te doen die ze het liefst doen: rennen en fotograferen. En nee, Lady fotografeert niet. En nee, baas rent niet!

En dan kan het wel eens zijn dat je een paar uur later weer thuis komt met een paar honderd foto's .

En dan wordt het moeilijk kiezen welke het blog halen.

Eigenlijk allemaal. Of op zijn minst waar ze met een supersmile op staat. Ja, dat zijn ze nog steeds allemaal.

Dan maar de foto's van haar goede kant, want de achterkant is nog steeds een beetje aan de dikke kant. Of beeldvullend eigenlijk.

Maar dat rent ze er vandaag vast helemaal van af.

Van dat heerlijke zand waar je geen vieze modderpoten van krijgt. En geen modderbuik. Niet dat ze daar mee zou zitten. Of liggen!

Dat was weer een heerlijk uitstapje. Morgen weer. En overmorgen. En dan die morgen.

Friends

2011-11-02T00:02:00.000+01:00

Het weekend was gevuld met lieve mensen over de vloer. De aftrap werd vrijdag genomen door Marjolijn en haar gezinnetje.

Indy is het allerliefste galgomeisje van de wereld. Zo lief, rustig, mooi en knuffelig.

De mannenafdeling (afgeluisterd door Lady) met sterke verhalen, zelfs zonder sterke drank.

En dan de allerliefste, mooiste en knuffeligste galgojongen van de wereld: Jake. Maar rustig......ietsje minder, maar hij is ook pas één jaar. Iris wordt al bijna negen. Een lekker stel dat hun kleding op elkaar af heeft gestemd.

Als een soort estafette wordt een cadeautje afgegeven. Ik heb een tijd terug stad en land afgelopen voor een appeltjesgroen gastendoekje en Marjolijn heeft er een lief whippetje op geborduurd. Dit gaat naar de visite die voor de dag erop op het programma staat.

En dat zijn de Rouwtjes die hun naam zeker geen eer aandoen: humor van de bovenste plank.

Zelfs Korol snapt de mop die Mart net heeft verteld. Wel een flauwe: iets met een aardappel waarvan de vader in de puree zat.

Wat een lekker stel dit. Ik vind dit een prachtfoto. Mijn twee liefies!

En de dag daarop neemt Katrien het visite-stokje weer van hen over. De zelfgebakken appeltaarten met appels uit eigen tuin gaan er bij iedereen goed in (ook bij Jake). Nousje gedraagt zich keurig en eet haar eigen eten op. En dat van Korol. En van Lady. En wat er teveel meegenomen was voor Nous, wordt weer opgegeten door onze twee. Alles samen delen.

Korol is altijd helemaal gek van Katrien en is niet bij haar weg te branden. Nous deelt niet alleen haar eten maar ook haar vrouwtje.

En Lady doet aan een soort telepathisch communiceren. Vrouwenpraat.

Kortom: een ontzettend leuk weekend met fijne mensen, gesprekken en een hoop lol. Thank you for being our friends.

More friends

2011-11-02T00:01:00.000+01:00

Een speciaal blogstukje voor iemand die vorige week ook langs is geweest, is voor Caroline.

Wim heeft een tijdje geleden een website (over haar prachtige Deerhounds) voor haar gemaakt en door de vakanties en het vele mailen moest het er toch maar eens van komen om de drukke agenda's langs elkaar te leggen en samen achter de pc te kruipen om één en ander uit te leggen en om door te geven wat ze nog veranderd wilde hebben. Zo geschiedde.

Als dank voor Wims werk, bracht Caro een prachtig beeldje mee voor hem. Ze maakt ze zelf van allerlei windhondenrassen en ze zijn stuk voor stuk -euh- beeldig! Mooi gedetailleerd en met de grootste liefde gemaakt. Wim (en ik ook) zijn er dan ook erg blij mee. Ook al zegt hij tegen iedereen dat ie echt niks wil hebben omdat het hobby is en het al leuk genoeg is om het te mogen maken. Dat moet je tegen Caro niet zeggen, want die trekt lekker haar eigen plan!!!

Nu kunnen we ook zeggen dat we een echte Van Zanten in huis hebben. Mooi hè?

De website is nog niet helemaal zoals ie zijn moet maar de artikeltjes die er op staan zijn zeker de moeite waard om even te lezen. Het webadres is: www.o-cockaigne.eu of klik even op de link hier.

Halloween 2011

2011-10-31T08:32:00.001+01:00

Lady heeft een leuke trick or treat ingestudeerd voor dit jaars Halloweenfeest. Ga met de muis over de groene button als je haar Trick wilt zien of haar Treat. Misschien ben je wel zo nieuwsgierig en druk je op allebei! Whatever: happy Halloween.

Lady's lunch

2011-10-27T23:30:00.000+02:00

Ook al staat onze Lady in de titel, deze keer gaat het niet over ons Afghaanse dametje. Maar over andere dames. Sterker nog: er komt in dit stukje geen hond voor! Vandaag is het Lady's day voor het vrouwelijk personeel. Anke, Marlou en Wilma kwamen vandaag Lierop onveilig maken. Wilma is begonnen in Dronten met bus en trein waar Marlou haar in Den Bosch op kwam halen.

Tja, en als je dan toch in Den Bosch bent en je hebt uitzicht op de echte Bossche Bollen Bakker, dan kun je daar onmogelijk voorbij lopen zonder een doos overheerlijke chocosoezen mee te nemen.

Om al die calorieën er weer af te branden, gaan we een stukje wandelen.Ook weer zonder honden. Het moet niet gekker worden! En daar krijg je weer honger van. Dus.....eten.

En onder het eten moet er natuurlijk nog meer gekletst......

en gelachen worden. Gespreksstof genoeg.

Annemiek was helaas verhinderd maar had een foto met tekstballon gemaild. Die hebben we op een lege stoel gezet en Marlou geeft haar af en toe een hapje brie. Zo rustig hebben we Annemiek nog nooit meegemaakt :)))

Niemand de deur uit zonder goodie bag. Een stinkkaars, koekjes voor de zielig thuisgebleven hondjes, oggerm, en de armband van Pink Ribbon. Wilma had ook nog cadeautjes voor Anke meegenomen, dus die ging gepakt en gezakt en hopelijk met een fijn gevoel de deur uit.

Dag lieve dames, we gaan het gewoon vaker doen dit soort beregezellige dagjes.

Teut

2011-10-22T08:15:00.000+02:00

Kortgeleden hebben we een wandeling gemaakt in natuurgebied De Teut vlakbij Molenheide in België. Een prachtig natuurreservaat waar hele stukken omheind zijn om de hondjes veilig los te laten lopen. Daarbuiten mag het officieel niet meer maar ook daar zijn we loslopende honden tegengekomen. Lady en Korol gaan op onderzoek uit.

En al meteen in het begin kwamen we een Vlaamse schone tegen met.........twee supermooie jonge whippets. Als dat geen feest is! Leopold en Louiske willen wel rennen met onze twee kanjers.

Of stokken gooien én halen. Korol loopt wel achter de stok aan maar als die stil ligt, is de lol er af en komt hij zonder stok terug. Lady doet niet eens de moeite om achter een stok, bal of wat dan ook te rennen. Die rent wel uit zichzelf een eind weg. Of blijft lui achter je aan sloffen met een blik: gaan we nu noggggg niet naar huis??? Maar whippetjes zijn gewoon superactieve windhonden. Hoewel Prince natuurlijk ook heerlijk lui kon zijn om heerlijk op zijn rug, met zijn buikje in de zon te liggen.

Korol gaat zelf op pad. Er valt genoeg te zien, te snuffelen en te besproeien in het enorm grote gebied.

Lady gaat dan ook maar op pad. Als we toch niet naar huis gaan en ze niet verder kan slapen in haar comfortabele mandje, dan wil mevrouw wel een stukje meestappen.

Korol is al een stuk verderop geweest en komt Lady vertellen wat ie allemaal al heeft gezien.

Dat klinkt toch wel erg interessant, dus vlug gaan Jut en Jul samen op pad.

Korol heeft een heel grote weide gevonden waar ze een kilometer weg kunnen rennen maar toch niet kunnen verdwalen omdat het nog steeds helemaal omheind is. Je moet er wel eerst een hek voor door maar dat mag allemaal in het natuurgebied; als je de deur maar achter je kont dicht doet. Misschien dat er normaal schapen of iets in staan, maar vandaag waren Korol en Lady de enige op het grote weiland. Tikkertje?!

Vieze voeten halen mag.

Ondanks dat het al begin oktober was, was het nog heerlijk zonnig en warm.

Hups, met de oren in de wind. Misschien hoort ze nog ergens een konijn huppelen.

Wat een leuk speelveldje. Korol wil wel zo'n achtertuin. Wie niet?

Toch wel een beetje vermoeiend al dat rennen. ff uitrusten.

En dan weer vlug doorrennen naar de volgende ontdekking in het mooie gebied.

Heeeeeej strand. Zonder zee. Hier hebben ze van alles: bos, hei, zand, water, heuvels en weides. Wat wil een hond nog meer?

Hier een foto van de omgeving. Het is er echt heel erg groot met campings in de buurt.

Een stukje verder (en een dag later) kwamen we nog een mooi gebied tegen met uitgezette routes. Het is nationaal park Hoge Kempen vlakbij Genk. Er zijn niet alleen heel veel uitgezette wandel-, mountainbike-, en ruiterroutes maar ook een manege, sportpark (Bloso), minigolf, skipiste, klimmuur en planetarium.

Ook hier is het heel erg mooi.

Speciaal om Lady's voetjes schoon te houden, hebben ze een houten pad door het bos gemaakt.

En Wim zijn schoenen moeten natuurlijk ook schoon blijven! Je moet er toch niet aan denken om die modderschuitafdrukken in de camper terug te zien!

Na het planetarium bezocht te hebben (en vooral het terras dat erbij zat!) gaan we een stuk ouder en een stukje wijzer weer richting het hoge noorden. Dag zuiderbuurtjes.

Solidair met het vrouwtje

2011-10-20T23:30:00.000+02:00

Bijna twee weken geleden ben ik boodschappen wezen doen met de auto. Op het moment dat ik de boodschappenkrat in de achterbak wilde zetten, sloeg de wind op de achterklep en kwam met een rotsmak naar beneden. Recht op mijn hoofd. Ik ben in de auto gaan zitten waar alles zwart werd en later thuis was ik alleen maar in de weer met icepackings om de dikke bult te doen slinken en het bloed wat uit de kleine snee kwam te deppen. Een paar uur later toen ik spieruitval in mijn armen kreeg en tintelende vingers werd de conclusie hersenschudding erbij gehaald. Op dit moment gaat alles weer de goede kant op. Hoofdpijn is nu vol te houden, misselijkheid en draaiierig is voorbij en ik kan weer heel langzaam iets doen. Gelukkig hebben mijn hondenkids me heerlijk gezelschap gehouden. Want je kunt dus echt helemaal niks: niet lezen, niet computeren, niet TV kijken, laat staan iets actiefs.

Lady is echt Wims hond en is sowieso helemaal niet aanhankelijk; ze is een stoere afhankelijke, beetje arrogante dame. Knuffelen vindt ze voor baby's en van kusjes geven moet ze al helemaal niks hebben. En toch was zij het die Wim de hele tijd genegeerd heeft om bij mij te zijn. Als ze normaal morgens op bed mag, gaat ze aan het voeteneinde liggen. Als we haar even tussen ons in trekken, wil ze meteen weer weg. Bij een kriebel achter haar oortjes, slaat ze meteen met een poot onze hand weg en als je met een kusmondje richting haar gaat, draait ze meteen weg. Maar de laatste weken heeft ze continu zonder te bewegen in mijn armen gelegen. Ze sprong voorzichtig op bed, kroop helemaal tegen me aan en liet me geen moment uit het oog. Als ik mijn ogen open deed, kreeg ik spontane wasbeurt en werd ik helemaal schoon gepoetst. Inclusief oren. Ik vond dit echt heel erg verwonderlijk. De enige verklaring die ik er voor heb is dat ze na haar loopsheid schijnzwanger wordt. Dan is ze extra lui. Vandaar misschien de ideale kans om bij mij op bed te liggen. Omdat schijnzwangerschap bij haar ook inhoudt om met speelgoed en zo te slepen als zijnde puppies, kreeg ik de wasbeurten en de zorg die normaal voor de stoffen knuffels is.Wim was druk met iets anders, dus was ik de "gelukkige". Als zij niet bij me had gelegen, was ik al veel eerder opgestaan want het is beresaai in bed ook al barst je van de hoofdpijn.

Nou ja, feit is dat ik het zonder de liefde van mijn man en kids veel moeilijker had gehad. Morgen gaan we weer wandelen. En de enorme berg rotzooi opruimen die manlief in die tijd heeft opgebouwd!

We zijn weer enkele weken verder en het ging eigenlijk alleen maar slechter. Diagnose hersenkneuzing met een bloeding werd gesteld en ook dat het maaaaanden gaat duren. En dat ik echt heeeeel erg rustig aan moet doen. Bah.

Lounge Lady

2011-10-13T15:12:00.000+02:00

Vrouwtje denkt dat alle vakantiefoto's al op dit blog staan, maar ikzelf heb er vlug nog een paar opgezet van een zeer luie Lady die de fietsdrager gebruikt als loungeplek.

Slaapverwekkende foto's, dat wel.

Moet baasje het hondenkussen ook maar niet daar neer leggen om te luchten.

Oh nee, paparazzi. Kan een meisje nu nooit eens een keer een schoonheidsslaapje doen? Ga weg Korol! Deze foto's mogen zeker NIET op het blog komen. Dan gaat iedereen denken dat ik een luie hond ben.

Goed zo vrouwtje, pak die camera af en zet die net zo lome Korol er ook maar op.

Oh nee, lig ik net lekker, komt baas weer aan met zijn borstels.

Vinnik nie leuheuk.

Maar ja, je moet wat als er geen whirlpool in de camper zit en je niet iedere dag kunt poedelen. Dan maar wat vaker borstelen. Net zoals hier: zetten ze me op een rotsblok.

Nou ja, mooi is het hier wel. We blijven nog even. Ook omdat hier geen douches zijn.

Dit waren (beloofd!) echt de laatste vakantiefoto's die hier op het blog komen.

Zomaar een cadeautje.

2011-10-07T16:15:00.000+02:00

Gisteren ben ik een dagje bij mijn vriendin Marjolijn op de koffie geweest (nou ja, we zijn eigenlijk theemutsen) en ze had bij binnenkomst een cadeautje voor me klaar hangen. (En ook Smarties, maar dat is een ander verhaal!).

Een door haar geborduurde bodywarmer met onze Prince pontificaal op de voorkant.

En Korol en Lady alles vanaf de achterkant in de gaten aan het houden.

Issie niet mooi? Die bodywarmer; zit niet naar mijn kont te kijken!

Dit is mijn allerliefste meissie. Niet alleen als ze cadeautjes geeft hoor!

Nogmaals super hartelijk bedankt zussie. Niet alleen voor de bodywarmer met al het werk dat je er in hebt gestopt, maar ook voor een heerlijk daggie teuten. En gewoon omdat je er altijd voor me bent.

Agility training

2011-10-01T23:30:00.000+02:00

Omdat er diverse verjaardagen, Sinterklaas, Kerst, en Oud en Nieuw voor de deur staan en we daar de nodige taartjes, pepernoten, kerstkransjes en oliebollen voor naar binnen gaan werken (baas dan, ik nooooooit!!) gaan we van te voren al iets aan onze lijn doen zodat we 2 januari niet helemaal op twee gestrande potvissen lijken. Sporten gaan we. En wel agility.

Eerst tussen de paaltjes door (speciaal voor baas heb ik voor grote palen gezorgd). Dat is echt supermakkelijk. Zelfs een Afghaanse dame als ik, doet dat met gemak. Op mijn achterpoten nog wel als het moet. Zo baas, dat was het eerste onderdeel. Op naar de volgende; die is al ietsje moeilijker.

Volgens mij moeten we hier over heen springen. Maar het is op precies de goede hanghoogte.

Ja! Lekker hangen, wat is agility toch ontzettend makkelijk. En echt moe word je er ook niet van. En we verbranden natuurlijk hartstikke veel calorieën met dit sportieve gedoe.

Sportteam van het jaar: Gemak & Zucht. Met als yell: We zijn niet snel, maar dat komt nog wel. Rustig aan beginnen.

Maar aangezien ik al een beetje moe begin te worden van deze zware inspanning waarbij tactiek, hersenen én lichaam allemaal ingezet worden, hou ik het wel voor gezien voor vandaag. Baas maakt het wel ff af voor mij. Hij gaat tenminste al die vette meuk naar binnen schuiven komende maanden en ik moet maar zien of er nog een afgekluifd botje ergens voor me ligt.

Jammer dat één of andere sportscout ons niet in de smiezen heeft. Dan hadden we zo een contract gekregen bij een topteam en waren we binnen voor de rest van ons leven. En al die fans die ons leuke dingen gaan sturen en ons vertellen hoe ontzettend goed we toch zijn.

Die andere hindernissen met door een tunnel lopen, over een wip sukkelen en door een ring springen (wie verzint zoiets?) die doen we nog wel een keer. Nu eerst een cola en een kwispelbiertje. Met wat worstenbroodjes natuurlijk. Anders vallen we te veel af en dat is niet de bedoeling van al dat gesport. Vrolijk kerstfeest alvast.

Kreeg net een filmpje doorgestuurd van iemand die onze Lady stiekem heeft gefilmd waar ze wel haar beste pootje voor zet. Kan ook haar stand-in zijn!

Verjaaaaaaaaaaaaardag!

2011-09-25T00:00:00.000+02:00

Korol, kom snel, vandaag is een speciale dag: vrouwtje is jarig. We zijn net de achterdeur uitgesnierkt om aan de voordeur aan te bellen. Als echte visite. Ik ga aanbellen, Korol. Zit je klaar?

Ja Lady, ik ben er helemaal klaar voor. Bel maar aan.

Vrouwtje!!!! Gefeliciteerd met je verjaardag. We heben zelfs een cadeautje voor je meegebracht. Maar zingen doen we niet hoor.

Oooooh lieve schatten, wat een fijne verrassing. Kom maar vlug weer naar binnen. Dan wil ik graag een lekkere knuffel van jullie. En dan gaan we een heerlijk stukkie taart eten.

Vandaag is het Prinsjesdag

2011-09-20T08:15:00.000+02:00

Speciaal voor ons mannetje is het vandaag Prinsjesdag. Dat de koningin een toespraak houdt met wat er allemaal bezuinigd moet worden is bijzaak. Vandaag is het jouw dag, lieve Prince. En alle andere dagen van het jaar.

Dikke kus, schattebout.

Vakantiekliekjes

2011-09-19T00:02:00.000+02:00

Als je op vakantie bent en je ziet dat je personeel aan een broodje kebab zit bij een terrasje een stukje verderop, en dat ze af en toe een eitje bakken in plaats van een verantwoord en gezond driegangenmenu met twee ons groente en twee stuks fruit, dan passen wij ons daar wel bij aan. Gemak dient de hond. T'is vakantie en dan doen we niet moeilijk. Wij doen trouwens nooit moeilijk.

Maarruh, wat hangt ons nu boven het hoofd? Eerst maar eens even besnuffelen en bekijken. Is Freddy Krueger in de buurt en laat hij van alles slingeren?

Verhip, in Frankrijk verkopen ze gewoon varkenspootjes. Daar komt vrouwtje thuis nooit mee aan. Wel met kippenstrotten, vissenkoppen en varkensoren van de markt. Maar goed, we zeiden net dat we ook wel van een beetje gemak houden en ons aanpassen aan het vakantie diner.

Lekker kluiven. Net of ik op mijn nagels aan het bijten ben. Ga ik straks knorren of krijg ik een krul in mijn staart?

Lady eet een ander deel van het varken. Twee varkens bij elkaar. Straks gaat haar neus op een stopcontact lijken.

En hier zijn ze naar een Franse slager gegaan om naar een bot te vragen. De slager kwam even later terug met een heel groot mes en dito bot uit zijn kamertje achter de keurige slagerij.

We hebben bot gevangen. Maar smaken doet het ons weer goed.

En iedere dag de kontjes van het stokbrood. Een beetje ruim afgesneden, anders schiet het niet op.

Is er nog wat van dat gegist druivensap wat vrouwtje heeft? Wat nou nee? Alweer water!

En af en toe ook een keer gewoon eten. Van de meegebrachte blikken Rinti door wat dinnerbrokken. Thuis hebben we weer een vriezer vol met lekkere dingen maar hier passen we ons even aan.

Bon appetit.

Vakantiekiekjes

2011-09-14T00:19:00.000+02:00

Een paar weken geleden wilden we naar Frankrijk vertrekken. De camper was helemaal ingeladen maar op het laatste moment hadden we geen bal zin om in te stappen. Op vakantie zonder onze Prince was nog net een stapje te ver. Na wat gesnotter en gesnuf zijn we toch maar ingestapt (iets later dan gepland), hetzij met een scheepslading lood in onze schoenen. De eerste week wilden we iedere keer naar huis omdat we dachten dat we Prince hadden vergeten mee te nemen en dat hij helemaal alleen thuis zat zonder eten en drinken. Maar goed, alles went. Behalve de dood van iemand waar je zo verrekte veel van houdt.

Na de eerste week begonnen we met zijn allen wat te ontspannen en werd het tijd voor de standaard dertien in een dozijn vakantiekiekjes. Iets wat we allemaal ontzettend leuk vinden om te doen en ook keurig een half uur stil blijven staan voor het beste resultaat. Not!!!! We hebben een hekel om te poseren en baas heeft een nog grotere hekel om van die stijve foto's te maken. Maar heej, af en toe staat ie zelf ook voor paal, euh, keurig geposeerd. Nou ja, moeten ze ook maar niet van die drukke vakantie locaties opzoeken. De bergen in willen we. Alleen al om leuke foto's te maken in onze natuurlijke habitat.

In dat treintje gaan we echt niet hoor. Ook niet in de trapauto's voor kinderen op een geinig circuit. Of de vierpersoons brede fietsen. Of op de wipkippen in de speeltuin, of in het zwembad. Ook niet in de huurspeedboten die langzamer gingen dan de waterfietsen. Of de éénpersoons zeilbootjes. Zelfs niet in de draaimolen. Of wat er al niet meer te vinden was bij Lac du Der. Er zijn verschillende plaatsen om het grote meer heen waar we konden recreëren, maar wij waren in Giffaumont Champaubert. Een soort Centerparcs. Staat niet in onze top tien favo vakantiebestemmingen maar het was de eerste week zo'n slecht weer waardoor we niet zo ver konden wandelen om niet helemaal als verzopen katten terug te komen en daarom wat vertier in al het gebodene op deze locatie zochten.

Zoals altijd kregen we weer veel aandacht van iedereen. Omdat iedereen mij maar grand chien bleef noemen en je dat een beetje uitspreekt als grààn sjèèèn, werd ik de rest van de vakantie Sjaan genoemd. Bij Lady zeiden ze iedere keer: oh, il est beau. Waar vrouwtje weer op antwoordde: non, ELLE est belle. Dus Lady werd in de vakantie Lellebel genoemd. Ook veel vragen over het werk om die honden te borstelen. Waarop vrouwtje dan weer antwoordde dat "mon mari" (= mijn man) dat altijd doet. Dus baasje werd voor het gemak ons Marie genoemd. Leuke bijkomstigheid was dat hij in ieder gehucht, dorp en stad een eigen huis en een eigen straat had met zijn naam er op: Mairie. En vrouwtje die bleven we gewoon noemen zoals we altijd doen: schatje. Gewoon lief aankijken voor een koekje en ze is vanzelf een schatje.

Hierboven de vrijwillig geposeerde voor paal foto van ons met baasje. Hieronder een foto met vrouwtje over een straatje dat gelegd is door iemand met een slok op.

Prieeltjes doen het ook altijd goed bij vakantiekiekjes.

Zo goed zelfs dat we er nog maar een close-upje bovenop gooien.

En omdat Lady met geen stok vooruit te branden was, nog maar een paar foto's van haar.

En nog eentje met een brug naar het kleine eilandje waar we heerlijk los zouden kunnen rennen als de drukte weg is. Alleen regende het regelmatig (of het gras was kletsnat) dat we dat maar niet gedaan hebben.

Omdat Lady nog steeds geen zin had om op te staan, kwamen vanzelf de foto's die baas wel leuk vindt om te maken van de love of his live. Daar kun je er geen genoeg van hebben.

Dikke neus.

Maar dan snel naar het volgende object om vast te leggen voor het nageslacht om te laten zien hoe ontzettend leuk het hier is.

Het bruggetje waar Lady met haar neus voor ligt. Maar dan vanuit een andere hoek.

En aaaaagh, ikke met vrouwtje bij een bankje. Baas houdt van Lady maar ik van jou, vrouwtje.

We moeten nog kaartjes uitzoeken want dat hoort ook bij vakantie. Doe die links maar met die poezen er op. Mogen we een ijsje?

En leuke vakantie souvenirs kopen. Altijd al een oranje duikbrilletje willen hebben. Of zo'n roze Kitty om mijn tanden in te zetten.

En een nieuw jurkje. Koop maar vrouwtje, je krijgt het best nog tussen de rest in je inloopkast gepropt. En maar meteen bijpassende schoenen erbij. En een tas. En sieraadjes. T'is vakantie. Doe eens gek. Oh, dat doe je het hele jaar door al?

Na een paar dagen wordt het heerlijk zonnig en rijden we naar een plek waar we ons iets beter op ons gemak voelen: Joinville. Het stadje is voorzien van allerlei restaurantjes, winkels en supermarkten. Maar aanzienlijk minder toeristisch dan de vorige plek bij het meer.

De camperplaats is bij een aanlegsteiger voor bootjes die een verbindingskanaal langs de Marne bevaren. In het stadje zelf veel stroompjes, bruggetjes en watervalletjes.

Hier lopen we nog keurig -en veilig- op het bruggetje over de Marne.

Maar hier loopt Lady zich weer uit te sloven OP de stenen leuning met daar achter meters naar beneden het water. Alles voor aandacht! Meiden!

In het stadje was zelfs een kasteeltje met prachtige tuinen dat je mocht bezichtigen. Alleen waren de openingstijden niet de tijden dat wij er waren. Jammer. Moeten we nog eens naar terug.

Het park er tegenover was wel voor publiek toegankelijk. Dus gingen we daar maar even wandelen.

En doen waar we goed in zijn: poseren! Bij een beeld van twee honden. Hoop niet dat ze echt zijn en ooit in de ogen van Medusa hebben gekeken.

Omdat het altijd nog landelijker kan -zeker in het grote en prachtige Frankrijk- rijden we nog een stukje verder naar het zuiden. De Champagne-Ardenne streek laten we achter ons en we rijden naar Bourgogne. Je zou er dorst van krijgen. Bedoeling was dat we daarna door zouden rijden naar de Rhone-Alpes regio en dan de grens over naar Italië. Of op zijn minst naar de cote d'Azur. Maar we kwamen overal zoveel leuke mensen en plekjes tegen dat we in plaats van één nachtje ergens blijven, soms twee nachtjes ergens bleven. Van andere mensen hoorden we waar het ook mooi was en dan gingen we een heel andere kant op dan gepland. Italië gaan we zeker nog een keer halen. Vrouwtje spreekt liever Italiaans dan Frans. Al is het alleen maar met de knappe mannen die daar in het wild rondlopen!

Een kerkje en een stuwmeer zijn ook altijd leuke vakantiekiekjes.

En door een verrekijker loeren zonder een euro er in te stoppen schiet ook niet echt op, maar alles voor een foto. En we blijven Nederlanders, hè? Dan d'rbij: het uitzicht was de plek waar onze camper staat, dus die kenden we al.

Hèhè, eindelijk een stukkie berg waar we het leuk vinden. Heerlijke wandeling met voldoende stroompjes om te drinken. En vrouwtje sjouwt onze koekjes mee, dus onze dag kan niet meer stuk.

Achter deze rotsblokken was een afgrond van tientallen meters de diepte in. Je kon er door middel van de haken die er in waren geslagen vanaf (of via de onderkant erop) klimmen. Wel zelf een paar metertjes touw meenemen!

Erg mooi was het hier. We hebben het dan ook drie hele dagen uitgehouden. Mede door gezellige buurtjes uit Engeland.

Hier zijn we in Goncourt bij de Maas die hier Meusse heet. Waar de winkels ophouden en er voor in de plaats iedere ochtend voor acht uur een bakker luid toeterend de straat in komt gereden voor baguettes en pain chocolat. En waar baasje voor de zoveelste keer geduldig uitlegt hoe je een Afghaantje moet borstelen. Wij zorgen voor mooie gesprekken tussen ons personeel en vreemde mensen die normaal voorbij lopen. Wij slaan een brug door middel van socialisatie in de verkilling van de maatschappij. Euh, wat zeg ik nou? Werd me ingefluisterd door vrouwtje. Ik zou gewoon zeggen dat als een mens met zijn hond loopt, de gesprekken makkelijker op gang komen. Mooie omgeving hier. We gaan ons steeds relaxter voelen. Is er nog stokbrood?

Vrouwtje kijkt op de GPS of we goed lopen. Yep.

Op een erg hete dag met weinig stroompjes langs de wandelroute, gingen we maar kleine stukjes wandelen overdag. Tijdens één van die korte wandelingen vond ik toch een lekker stomend watertje. Vlug drinken, er in liggen en verkoeling zoeken. Helaas lag het wel in de felle zon.

Het was ook niet echt diep, alleen mijn buik werd een beetje nat.

Lady vindt het ook een lekker plekje. Liefst gaat ze natuurlijk kopje onder. Het was ook moeilijk om wat te drinken in die twee centimeter water. Maar alles beter dan niks. Als pup ging Lady altijd bellen blazen in haar waterbak, vertelde baasje. Jammer dat ze dat niet meer doet; zou dat ook wel willen leren.

Je ziet nauwelijks dat het water is. Vlug terug naar de camper waar we de airco aan kunnen zetten en bakken vol water op ons staan te wachten. En kluiven. Of was er nou nog stokBROOD wat nu inmiddels STOKbrood is?

Dit is het uitzicht bij onze camper.

Deze diertjes hebben we heel veel gezien. Gelukkig niet hun grote broer. Wel andere Crocs: aan vrouwtjes voeten.

Ook dit was het uitzicht een stukje meer naar links. Zou eenzelfde foto van ons personeel kunnen zijn als ze net uit bed komen.

Dit als we rechtdoor keken aan de overkant van de Maas.

En dit als we naar rechts keken. Bij die watervalletjes.

Het kleine kalfje was volgens mij voor het eerst buiten want hij bleef maar stuiteren en kwispelen door de wei. Leek wel een hondje. Daar had ik wel even mee willen rennen en snuffelen, maar ik denk niet dat de moederkoe dat leuk had gevonden. Papastier met die grote horens al helemaal niet.

Nou mensen, dit was onze vakantie. De foto's die hierna zijn gemaakt, staan in het artikeltje hieronder wat "Vive la France" heet. Dat zijn ook meteen onze lievelingsfoto's want dat is toch wel zo'n beetje waar we ons allemaal het beste bij voelen. We moeten nog terugrijden maar het weer werd weer zo slecht dat de camera hoog en droog binnen bleef en er geen vakantiekiekjes meer bij zijn gekomen van de plaatsen die we op de terugreis hebben bezocht. We zijn terug gereden door Lorraine en door Luxemburg. We zijn inmiddels in bad geweest (en onze bontdekentjes ook) en hebben weer heerlijk in onze eigen mand gelegen en bij ons personeel in bed!

Au revoir!

Vive la France

2011-09-10T17:40:00.000+02:00

We zijn op de terugreis vanuit Frankrijk naar huis. Vrouwtje is de allerlaatste persoon op aarde die nog geen mobiel internet op haar telefoon heeft, maar gelukkig bestaan er ook nog internetcafé's of (leuker) McDonalds' met WiFi.

Vandaar alvast een paar foto's van ons op een tussenstop in Frankrijk.

Die andere foto's worden uitgezocht als we weer thuis zijn want ik geloof dat er nog wel een paar meer zijn gemaakt, want zowel vrouwtje als baasje liepen de hele dag met een camera te zeulen.

Nou hebben we met zijn allen een teringhekel aan poseren en baasje haat van die stijve foto's, dus alle saaie staatsie portretten komen van het vrouwtje. Verroeste tandwielen van een oude pomp, een stuk van ons oor of een vergezicht komen van baasjes hand. Artistieke vrijheid zullen we maar zeggen.

Maar goed, zo ver is het nog niet. Eerst de terugweg verder aanvaarden, dan twintig wasjes draaien, alles opruimen, gras maaien en ons in bad stoppen. En dan is er .... meer blogspul voor de liefhebbers.

Het minder leuke van vakantie is het missen van al die andere blogs van vrienden (én de vrienden zelf) met leuke updates. Maar als vrouwtje onderweg probeerde bij Monique, Syl of Annemarie te kijken, lagen deze web-logs nog steeds op hun kont. Een weekje of drie nu al denk ik. Erg balen voor het personeel als ze zoveel leuk nieuws en verhaaltjes over onze collega's niet kunnen plaatsen. Hoop dat web-log snel weer online is.

Tinne's blog is wel online (ook blogspot!), dus die werd wel gelezen. Alleen reacties plaatsen konden we niet (was vrouwtjes schuld, niet van het blog)!

Maar goed. We zijn dus in Frankrijk en baasje had een 1 vergeten bij het intypen van de coördinaten naar de volgende stop. En toen kwamen we opeens hier uit.

Een boer was zijn land aan het omploegen en deed er ongeveer een half uur over om heen en weer te gaan met zijn tractor. Niet dat hij oude meuk had, wel dat het zo enorm groot was. Kijk straks maar naar de laatste foto.

Leuke bijkomstigheid van dat verkeerd rijden, was dat we op deze "foute locatie" heerlijk vrij rond konden rennen. Op die boer na (die vriendelijk zwaaide iedere keer als hij een keer op en neer was gereden), was er geen kip te bekennen.

Minder leuke bijkomstigheid was dat we ruim twee uur extra moesten rijden. Tachtig kilometer terug naar het punt waar we linksaf gingen maar eigenlijk naar rechts moesten.

Of zou Lady dit als tussenpunt hebben ingetoetst op de navigatie?

Na het rennen kregen we pootinspectie. Of alles nog heel was.

Lady's poten wel. De autoruit niet. We gingen over een stuk nieuwe weg waar heel dik het grind op lag. Vrouwtje dacht al: oh shit. Toen er een vrachtwagen van de andere kant kwam, dacht ze: shitterdeshit. En ja hoor, dikke steen tegen de voorruit. De uitlopers van de enorme ster blijven hangen op een paar centimeter maar er moet een nieuwe ruit in.

Baas en Lady trekken er een gek gezicht bij. Het is vakantie, geen tijd voor zorgen. Genieten moeten we. Die ruit komt wel als we terug zijn. En da's al bijna.

Ook mijn poten zijn OK. Al mijn tenen zitten er nog aan. Ik geloof tenminste dat dat het criterium is. Ik laat ze maar.

Nog ff uitrusten bij het vrouwtje. En dan eerst hetzelfde stuk weer helemaal terug om bijna honderd kilometer de andere kant op te gaan.

Kom op luie vrouw, we gaan naar Verdun, daarna nog een tussenstop in Luxemburg en dan naar huus.

Panoramafotootje van de omgeving. Erg mooi vonden we het allemaal. Om de foto groot te zien, kun je er op klikken.

Over een paar dagen de stijf geposeerde staatsieportretten voor allerlei typische vakantie hotspots (kerkjes en zo), afgewisseld met leuke foto's!

À bientot! Oftewel: laterrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr!

Onder één hoedje spelen.

2011-09-06T09:32:00.000+02:00

Zien ze een mooi kerkje, moet ik er voor gaan staan voor een gezellig kiekje. Hebben jullie mijn grote hoofd al eens gezien? Als dat er op staat, past er geen kerk meer bij! Maar gaat het nu eigenlijk om dat mooie kerkje of om mijn lieve koppie?

Weet je wat? Als vrouwtje me nu een blij feesthoedje op zet, wordt het toch nog leuk.

En??? Daar knapt zowel een kerk als een barsoi van op.

Tip van de dag: Maak van het leven een feestje.

Lady belt de hulplijn

2011-09-01T11:30:00.000+02:00

In de pauzestand

2011-08-25T17:05:00.000+02:00

Omdat het een slappe tijd is waarbij Lady nog steeds niet mag coursen en rennen en het rustig aan moet doen na haar loopsheid, en ik nog steeds met een dikke teen zit en het dus ook rustig aan moet doen, besloot vrouwtje dat we maar even wat relaxte fotootjes moesten maken. Ik mag bij hoge uitzondering op de bank van ons personeel. Alleen voor de foto. En dan vlug weer naar mijn eigen bank.

Het laatste waar we naartoe zijn geweest was de coursing in Sevenum maar omdat we beiden niet mee mochten doen en omdat het pijpenstelen regende, heeft baasje geen foto's gemaakt en dus geen update op dit blog.

Jammer, want als ik even niet oplette, liep hij met een andere barsoi. Even met mijn ogen knipperen en hij liep met twéé andere barsois. Later met een pharaohound, een saluki, een afghaan en met een whippet. Soms in- en uitlopend, soms startend en opvangend, soms een snelle wissel tussen twee andere deelnemers en soms gewoon eventjes vasthouden.

Vrouwtje liep met twee whippets, een andere barsoi, een enthousiaste saluki en heel eventjes met een schattig klein italiaantje.

Maar op dit moment gebeurt er dus geen ene reet. En gaan we maar bankhangen. Niet erg als vrouwtje erbij ligt.

Ze wilden eigenlijk alleen een foto met onze voetjes, maar "the making of" zorgde voor meer leuke plaatjes, dus die halen het blog ook. Ik wens iedereen een lekker zachte bank en een lief meisje er langs (lekkere man mag ook voor de dames). En een overheerlijke bak koekjes om het plaatje compleet te maken.

Hond in hand

2011-08-18T19:55:00.000+02:00

Vrienden voor het leven. Korol en vrouwtje.

Lady en baasje.

De liefde voor elkaar, maakt de wereld een heel stuk mooier.

Uit in eigen (ei-)land.

2011-08-11T21:42:00.014+02:00

Vorige week woensdag vertrokken we met twee blije baasjes richting het hoge noorden. En ik had al in de gaten dat er iets leuks op het programma stond. We reden zover mogelijk door totdat we echt niet verder konden. Dan maar even op een bootje hoewel ik natuurlijk veel liever een stukje had willen zwemmen.

Na twintig minuten op de Teso kwamen we aan in Texel en na totaal ruim drie uur in de auto te hebben gezeten mochten we eindelijk richting het strand. Korol loopt boven op de dijk en ik met baasje onder aan de dijk.

Hier ons allerlaatste keertje los. Het kan nog net.

Alsof we weten wat er boven ons hoofd hangt, genieten we met volle teugen van deze heerlijk grote zandbak.

Even uitrusten en dan is het uit met de pret.

En nog even pauzeren bij een paaltje wat ons de goede richting uit moet wijzen.

En dan weer terug naar de camper. Vrouwtje nu onder aan de dijk en ik er boven op.Vrouwtje noemt me al de hele week Loopse Doos en dan duurt het niet meer lang voordat Korol aria's voor me gaat zingen en de hele tijd aan mijn kont gaat snuffelen. Snap niet waar ze zich allemaal druk om maken. Kortom, we mogen na dit gezellige renpartijtje niet meer samen los rennen. Sterker nog: ik mag helemaal niet van de lijn de komende weken. Blèh!

Als we aankomen op de Eagles Ranch is er net een modeshow aan de gang. De meest gekke shirts passeren de reveu. Marc bijt de spits af met: Dog is friendly, beware of the owner.

Vrouwtje had de avond er voor iets te veel wijntjes op maar was compleet voorbereid op the morning after. Wil je weten wat er op staat, klik op de foto en hij wordt groter. Ze heeft het shirt wel een half uur aangehouden wat een absoluut record is voor zo'n lelijk shirt.

Chris is de Dogfather of all dogs, maar vooral over zijn saluki's (en Sam). Samen met Jet the Dogmother, of course.

En baasje was geschikt voor iets maar weet zelf nog niet waarvoor. Iets koken? Iets repareren? Ach, wat kan ie eigenlijk niet? Borduren!

Mart maakt even duidelijk dat ie ook een shirtje met een statement wil hebben. Iets met een Hulk er op misschien? Of een angry bird?

Op zaterdag was Nelli jarig en verblijdde iedereen met taart.

Hoe krijg je al ons personeel (zelfs Jet!) stil? Geef ze te eten! Vergeet vooral de slagroom niet. Die moet tot de standaard bagage voor een weekendje weg horen.

Een paar dagen later is er weer eentje jarig en deze keer is Jacqueline de gelukkige.

Een Texelse tas met Texelse producten. Waaronder zeezout. Extra zout, denk ik.

Er werd die dag een Engels ontbijt gemaakt. Black pudding, bacon, worstjes, tomaten, champignons, bonen in tomatensaus, scrambled eggs, aardappelen met worstjes, en knapperige broodjes (omdat niemand een broodtoaster in de standaard camperbagage had, anders kon die slagroom niet mee!). Sapje erbij, earl grey thee erbij en vooruit: ook nog koffie erbij. En smullen maar op de nuchtere maag zo vroeg op de ochtend.

En wie mag dat weer allemaal schoon maken? Wij niet. Te vet, zeggen ze. Nou, dan wassen ze het zelf maar af.

Wie zijn er weer de pineut? Hans en Mart natuurlijk. Toch maar een shirtje met "de gelukkige huisvrouw" erop?

De dag er op pakken de mannen het slimmer aan: uit eten bij een Indiaas restaurant.

Maar goed. Waarom zijn we eigenlijk op Texel? Vrouwtje staat weer voor (sch-)aap. Iets met de Eagles Ranch had ik al gezegd. Maar wat dan precies?

CC 2000 is een gezellige vriendenclub die funcoursings organiseert voor allerlei verenigingen (barsoiclub, NVOW-dag en voor ieder die een coursing wil organiseren voor bijvoorbeeld -doe eens gek- Chihuahua's). Twee keer per jaar voor de vrienden in het kluppie zelf. Maar eens per jaar ook op Texel. Henk en Daniëlle van de Eagles Ranch zijn net een weekje open op hun nieuwe locatie dus alles is gloedhagelnieuw. En half af. Hun oude ranch wordt helemaal met de grond gelijk gemaakt omdat dat deel van Texel weer natuurgebied gaat worden. Strak plan.

Omdat hun ranch dit jaar tien jaar bestaat, geven we met zijn allen een canvasdoek met een collage van foto's van een vorig Summer Event, wat ieder jaar de eerste zondag van augustus wordt gehouden. Dan stellen zij hun ranch open voor publiek en mag er in de stallen gekeken en geaaid worden. Hoewel de naam het doet vermoeden, hebben ze geen roofvogels maar wel paarden, ezels, (nog een raar gestreept paardje wat een stukje naar onderen te zien is), varkentjes, diverse soorten kippetjes, geiten en koeien. En ik zal best wel wat zijn vergeten. In hun nieuwe onderkomen is een speciaal gebouw gekomen waar 17 slaapplaatsen zijn. En zij willen zich tevens focussen om ook (verstandelijk) gehandicapten een onvergetelijke dag te bezorgen. Hoop dat dit een succes wordt want van beestjes aaien word je erg blij. Henk en Daniëlle zijn in ieder geval al erg blij met het canvas wat baasje voor ze heeft gemaakt.

En van hen krijgen we ook iedere keer cadeautjes. De avond voordat ze het canvas hadden gekregen al. Dit jaar is er voor iedereen een bodywarmer (keuze uit drie kleuren), een tas (keuze uit vijf kleuren), een pen en een sleutelhanger. Nou is vrouwtje niet zo'n bodywarmer mens (vindt ze zich een Michelin popje in) maar nu was ze er blij mee want ze had voor de afwisseling maar weer eens alleen zomerkleren meegenomen.

De entree werd binnen een uur omgetoverd in een echt westernpark. Inclusief een stalen ros voor de deur.

Hier Korol en Diva. Zouden ze de Golddiggerbank gaan overvallen?

Na de klapdeurtjes, kom je op dit gezellige straatje uit. Gelukkig was het die dag heerlijk weer. Veel wind maar -op een klein buitje na- droog en zonnig. De avond er voor zaten we nog met zijn allen in een enorme stortbui in de grote party tent van Siem. De avond erna trouwens ook.

Ik ga even met baasje de kraampjes bekijken. Misschien hebben ze nog een leuk haarspeldje in het rose. Voor vrouwtje.

Korol wil ook nog even shoppen maar was niet weg te slaan bij een kraampje met boxershorts met schaapjes, koetjes of kippetjes er op. Wat ie daar nu weer mee moet.

Tegenover de kraampjes waren vijf boxen van stro gemaakt met daarin een merrie met een veulentje. Vijf verschillende rassen en kleuren wat het allemaal heel erg mooi maakte. Alle diertjes mochten geaaid worden. Korol ook! Baasje wil weer niet!

Echte country muziek was er natuurlijk ook. Hoewel ik dat persoonlijk kattengejank vind.

Maar je kon altijd een dansje maken. Als je daar behoefte aan zou hebben.

Er waren voetballende paarden.

Circuspaarden die allerlei trucjes deden.

En dan natuurlijk de coursing. Waarom dacht je dat we anders hier waren? Hier de paparazzi die ons allemaal op de foto wilde hebben. Een stukje verder stond het publiek te kijken. Ieder jaar komt een stel uit Engeland speciaal op vakantie naar Texel om hun twee whippetjes een coursing te laten lopen.

Korol is het parcours al aan het verkennen. Met zijn ogen volgt hij twee saluki's zodat hij weet hoe hij zelf moet lopen.

Poeh, dat duurt wel erg lang. Dat wachten.

Maar dan mag Korol samen met Diva een demonstratie van zijn kunnen geven. Zet hem op Koor.

Baasje fluistert ons altijd de leukste dingen in. Dat we hazenpeper op het menu krijgen als we die nephaas te pakken krijgen. Zou hij nu nog niet weten dat ie van plastic is? Maar voor baasje doen we natuurlijk alles.

Korol en Diva geven een prachtige demonstratie zoals het moet. Tussen de echte coursers door, mogen hondjes van het publiek een rondje coursen. Een Rhodesian Ridgeback, een Friese Stabij, Labradors, een Kelpie en allerlei andere rassen zetten hun beste pootje voor maar je merkt aan alles dat het toch echt een windhondensport is.

Niets is zo snel en wendbaar als een windhond. Maar wij kunnen dan ook weer geen schapen hoeden. Ieder zijn vak zullen we maar zeggen.

Mooie foto van Marc Goetstouwers. Zelf heeft ons personeel zo'n zeshonderd foto's gemaakt, maar van de vierhonderd die Marc ons stuurde, hebben we er ook een paar gepubliceerd. In de rechter onderhoek zie je welke van hem zijn. Bedankt Marc.

Korol is altijd zo blij als ie het haas te pakken heeft. Ach, eigenlijk issie gewoon altijd blij. Rare jongen.

Omdat Marij meteen met één van haar andere barsois moest starten, neemt baasje Diva mee om uit te lopen. Maar van Korol mag ze ook gewoon mee naar huis.

Het programma werd vakkundig aan elkaar gepraat door onze eigen speaking lady Annemarie. Alsof ze nooit iets anders gedaan heeft, vertelt ze allerlei wetenswaardigheden over coursings en windhonden. Tegelijkertijd stelt ze de hondjes uit het publiek op hun gemak en vooral hun baasjes die allerlei tips krijgen om hun hondje zo veilig mogelijk het parcours over te laten jagen. Goed gedaan wijffie.

In de middag mag Korol nog een rondje. Hij wil wel tien rondjes op zo'n dag. Of eigenlijk ieder rondje.

De barsois zijn aan elkaar gewaagd en geven weer een mooie show weg.

Ook hier wordt het haasje weer eerlijk verdeeld.

Hoewel Korol deze keer niet los wil laten. Na de belofte dat ie in de camper een stinkend pensstaafje krijgt in ruil voor het plastic, is het snel beslist.

En dan mag ik. Ik mag maar één rondje (omdat ik een Loopse Doos ben) maar dan mag ik wel met Calhoun de Deerhound. En dat is leuk. Hoewel, hij is wel heel erg groot. Dat wordt erg snel optrekken zometeen als het startsein is gegeven.

Yes, ik ben snel weg. Nog even genieten van mijn vrijheid.

De wilde blije meid. Vrouwtje heeft geen foto genomen toen ik uit de bocht vloog en tussen de paarden terecht kwam. Haar hart sloeg een keer over en vergat te fotograferen maar ik doe echt geen gekke dingen hoor.

Zo, daar ben ik weer. Fijn dat je op me gewacht hebt baasje. Kreeg je ook een hartverzakking toen ik bij de paarden was?

De coursing is afgelopen en vrouwtje wil ook even tussen de paarden neuzen. Nou, van mij mag ze. Ze zijn echt heel erg lief. Maarruh, dit is dus die gestreepte. Een paar jaar terug was ie nog erg schuchter en kon je hem niet aaien. Maar hier biedt hij vrouwtje een bosje stro aan. Wat een schatje hè?

En deze black beauty mag er ook zijn. Vrouwtje knuffelt met alles en iedereen dus ook de paarden waren niet veilig voor haar.

Deze dame vond de strookjes op vrouwtjes truitje wel leuk.

Aan alles komt een einde en na nog even wat Texelse producten geshopt te hebben (dit is maar een fractie van vrouwtjes shopmanie) is het na een week Texel weer tijd om naar Lierop te gaan. Jammer. Het was zo gezellig met al die honden en hun personeel.

Hier staan we te wachten voor de veerboot die ons weer op het vaste land moet zetten. Ik mag nog steeds niet zwemmen. Flauw hoor.

CC2000: bedankt voor de heerlijk week waarbij iedereen voor elkaar zorgde en elkaar hielp. Vrouwtje heeft er tien dozen Magnums doorheen gejaagd (niet in haar eentje)! De laatste dag met windkracht 7 was voor sommigen een beetje eng maar buiten dat was het een geweldige week. Allemaal een veilige terugreis en tot komend weekend in Sevenum. Dan doen we het nog eens dunnetjes over. Maar dan voor de eggies. Ik niet, want ik ben nog steeds loops. Maar Korol houdt de eer hoog!

Er was maar één minpuntje aan het weekje Texel en dat was dat Monique nou net dit weekend had uitgekozen om naar Engeland te gaan! Haar woorden om vooral langs te komen als we in de buurt zijn, hebben we dit keer heel letterlijk genomen! Tot binnenkort in Lierop (het is drie uur rijden maar dan heb je ook wat!).

Voor meer foto's en haar visie op de gezellige week, neem een kijkje op het blog van Annemarie.

Dating voor dummies

2011-08-06T12:22:00.000+02:00

Les 1: Elkaar netjes een hand geven en aan elkaar voorstellen. Tip: Als je zo'n eerste date niet vertrouwd, neem dan een chaperonne mee. Een blond vriendinnetje die zich bijna onzichtbaar achter je opstelt, klaar om je te redden als je het van te voren afgesproken geheime signaal geeft. Bijvoorbeeld aan je oor krabbelen. Neuspeuteren of aan je ballen likken is niet zo'n goed voorbeeld voor een af te spreken signaal.

Les 2: Ga met elkaar dineren om elkaar beter te leren kennen. Tip: Voor wat extra romantiek, voer elkaar lekkere hapjes.

Les 3: Als de klik er is, dan mag je het vrouwtje voorzichtig een kusje geven. Tip: Een hand "per ongeluk" tegen haar arm is een goede start. Kijk hoe ze reageert en ga dan pas over naar de volgende stap.

Les 4: Hou het netjes die eerste date. Bedank voor de prettige avond en probeer er een tweede afspraakje uit te halen. Tip: mocht je haar telefoonnummer nog niet hebben (duh, hoe kwam deze afspraak dan tot stand? Facebook?) dan vraag je dat netjes.

Les 5: Ga de volgende keer een fijne wandeling maken en verdiep je in elkaars interesses. Tip: De Chaamse bossen of de Lommelse Sahara zijn prachtige wandelplekken en je bent er nooit echt alleen.

Match made in heaven.

Wim kok

2011-07-31T20:40:00.001+02:00

Vandaag staat er iets speciaals op het menu. Niet van die vieze brokken, die wij standaard negeren. En een keer geen vers vlees, konijnenkoppen of kippenpootjes. Maar iets wat we heel erg lekker vinden: brood én worst, dus worstenbroodjes. Slagroom vinden we ook heel erg lekker, maar dat zullen we er naderhand wel opdoen. Wat nou gatver?

Baasje gaat speciaal voor ons aan de slag. Eerst deeg maken. Lekker kneden met je pootjes zo tussen het deeg. Dat ziet er nog niet echt lekker uit, beetje bleekjes. Maar wij houden hem keurig vanaf onze bank in de gaten of ie het goed doet.

Het deeg doet in ieder geval al wat ie doen moet en na een tijdje komt ie boven de rand uit gekeken. Dat worden veel broodjes! Als we maar genoeg worstjes hebben om er tussen te doen.

Even plat maken door zo'n draaimachientje.

En dan het allerbelangrijkste: een hondenworstje er tussen.

Kunnen we al eten??? Nee? Euh, en nu? Nog niet? Pfffff.

Oh, ze moeten nog de oven in. Nou, dan wachten we nog wel een minuutje. Wat nou, veel langer. En wat nou, dan moeten ze eerst afkoelen. En wat nou, jullie willen ook broodjes. Opschieten met die lekkere dingen!

Wow, ze zijn echt heel erg lekker. Stop nog maar een paar van die bakken in de oven.

En neem er zelf ook eentje met frikandel, mensenworst of kip.

Morgen graag gehaktballen. Biefstuk mag ook. En frietjes lusten we ook. We passen ons gewoon aan. En dan mogen jullie onze brokken hebben.

Eet smakelijk.

Lady geen Gelderse Gouden Roos!

2011-07-24T22:00:00.029+02:00

Vandaag was in Velp de renbaanwedstrijd: De Gelderse Gouden Roos. De regen viel er met bakken uit maar dat weerhield onze renmuis er niet van om de tweede plaats te behalen. Ze heeft twee voorrondes gelopen en de finale. Tussen deze omlopen door was ze tot op het bot nat en werd ze droog geföhnd door haar baasje. Als ie daar mee klaar was, kondigde de volgende ronde zich aan om in de wolkbreuken weer helemaal nat te worden.

Foto Edwin Kasteleijns.

We zeggen altijd dat ze een wiggelroede heeft ingeslikt omdat ze zich altijd tot het water voelt aangetrokken en er als eerste inspringt, ook al is het rond het vriespunt. Maar aan regen heeft ze een pesthekel. Het enige wat ze wilde was weer op haar warme droge bontdekentje in de camper liggen waardoor de zin om in de regen te lopen minimaal was. Een zak hondenvoer rijker gingen we weder huiswaarts. De te winnen Gouden Roos werd niet uitgereikt omdat er geen zes afghanen aan de start waren en dat is het minimale vereiste om de prijs uit te reiken.

Goed gedaan Lady.

Langzaam gangwerk, toch BOB bij EKC openingsshow

2011-07-22T23:40:00.001+02:00

Keuringsrapport: we kijken hier naar een teefje uit een matige renlijn. Nieuw ontdekt ras. Stevige achterhand, op hoge leeftijd, korte nek, vrolijke uitstraling, oranje vacht met uitstaande oren (een soort smurfisication), weinig gespierd, veel lichaamsvet. Te korte staart. Gepoetste tanden; allemaal aanwezig. Staat mooi in stand (als ze na drie rondjes eindelijk stil staat). Straalt voldoende zelfvertrouwen uit. Uithoudingsvermogen minimaal. Langzaam gangwerk met een raar loopje op de achterpoten. Toch een U omdat ze het de hele ring volhoudt en ook nog een vlag vasthoudt. Eindresultaat: BOB (omdat ze als enige in haar klasse is).

Bedankt Tanja, voor het maken van het filmpje en het ontdekken en wereldkundig maken van dit aparte ras. Zeker geen rasgroep 10 hondje. Voor dit unieke nieuwe ras openen we speciaal een rasgroep 11 (gekkengetal, gereserveerd voor rare snuiters)!

Wie een naam weet voor dit compleet nieuwe ras, mag het zeggen.

EKC "feest".

2011-07-18T23:40:00.175+02:00

Dit is (zoals de naam het al zegt) het blog van Prince Valerio. Regelmatige lezers weten dat hij niet meer zelf kan schrijven en dat Lady en Korol deze taak met liefde van hem hebben overgenomen. Doch, deze keer wil ik –trotse moeder van mijn drie hondenkinderen- dit graag een keer overnemen. Om de eenvoudige reden dat mijn honden niet mogen vloeken en vooral geen vieze woorden mogen gebruiken om het onderwerp van dit stukje hier onverbloemd te kunnen weergeven.

Foto van Jeanne die via Anke op mijn Facebook binnenkwam. Thanx.

Deze foto kreeg ik van Nel van Wijngaarden. Zij maakt prachtige foto's die je kunt bestellen door op deze LINK te klikken, een beetje naar beneden scrollen en dan kun je alle foto's van het EKC bekijken, maar vooral bestellen; de opbrengst gaat naar Stichting Dierenthuis.

Kaasmeisje ontmoet de Nederlandse leeuw oftewel onze eigen Karin Alt.

En kaasmeisje ontmoet een Finse dame. Foto van en met Maria Kilju Stenberg.

De enige foto met wat oranje mensen. Dit jaar door het slechte weer en de hectiek is er helaas geen groepsfoto gemaakt.

Vandaag is de eerste verjaardag van mijn mama, zonder mijn mama. Toch gefeliciteerd mams; hoop dat ze taart hebben in de hemel.

We zijn net terug van het Europees Kampioenschap Coursing in Oirschot. We zijn weer een ervaring rijker maar of deze ervaring ons verrijkt heeft? We hebben met zijn allen ons stinkende best gedaan om er een memorabel evenement van te maken. En ik moet toegeven: dat is ons gelukt, memorabel was het, hetzij in negatieve zin. In Gelderland hebben ze tegelijkertijd met het EKC de Zwarte Cross; wij hadden de Zwarte Course. Het enige waar we echt niks aan konden doen om niet het hele evenement in het water te laten vallen, was het enorm slechte weer (op een welkom zonnetje op vrijdagavond en zondagmiddag na). De andere donkere wolken hadden voorkomen kunnen worden door een goede samenwerking, overleg en wederzijds respect. Door op zijn minst te luisteren naar mensen met ervaring die zich al jarenlang met hart en ziel inzetten voor de windhondensport. Waarschuwingen waar ze op moesten letten omdat het anders mis zou gaan, maar in de wind werden geslagen, waardoor het ook daadwerkelijk mis ging. Nee, de heren van het budget (waarvan je een feest van topkwaliteit kon organiseren) hadden maar één prioriteit en dat was: We zijn Very Irritating Persons en iedereen mag het weten. Toen ik nog in het bedrijfsleven actief was, werd ieder contract ondertekend met de nieuwste en duurste pen uit de Mont Blanc lijn, gelardeerd met Crystal champagne en kaviaar. Een mannetje op de werkvloer moest in tienvoud een verzoek indienen om alsjeblieft een schroevendraaier te mogen kopen bij de Gamma om de projecten letterlijk van de grond te krijgen en op dat verzoek stond met grote rode letters: NEE. Spontaan kreeg ik een déja vu bij dit weekend. Het hele budget ging bijna op aan een -overigens prachtig- landgoed Beast waar drie terreinen werden ingericht om onze honden te laten coursen. Nb: ik krijg net van Annemarie door dat het niet Beast maar Baest is, maar ik vind Beast toepasselijker en laat het lekker staan!.Voor de rest was weinig tot geen geld over. De (soms bijna) gratis aanbiedingen van boeren om hun velden ter beschikking te stellen, werden in de wind geslagen. Zo ook alle nuttige tips van zeer ervaren mensen voor het organiseren van coursings voor Dummies. Tip 1, neem een organisator die windhonden heeft en weet wat er allemaal speelt in windhondenland.

Het Sint Joris Gilde, die de openingsceremonie luister bij zette met veel tromgeroffel.

En gezwaai met een gezellig lappie stof.

So far, so good.

Om bij het begin te beginnen, kregen degene die er zondag al heen waren gegaan om de bewegwijzering op te hangen en allerlei andere zaken waar op tijd mee begonnen moest worden te regelen, een boze "gastheer" (hij zei: "I'm your host" in zijn openingsspeech in zijn beste engels wat niet zo best was) achter hun broek. De net opgezette luifels, tuinhekjes, fietsen en stoelen moesten stante pede opgeruimd worden want de eigenaar van het landgoed had een party en hij wilde niet dat zijn gasten dat ordinaire kampvolk zagen staan vanachter hun borrel Courvoisier. Het enige ordinaire was de taal waarmee ze weggejaagd werden. Dus alles weer inpakken, vastzetten en achter de heg hetzelfde kunstje nog maar eens doen. Dit telde ook voor alle kraampjes met leuke hondenspulletjes die alles uitgestald hadden en tot drie keer toe moesten verkassen. Inclusief de stand van hoofdsponsor Biofood met wel honderd dozen met oa kluiven en voer. Deze beschikbaar gestelde grote zakken voer voor de winnaars begonnen in een grote droge tent en eindigden in het natte gras onder een opwaaiend zeiltje. Begrijpelijk dat hij zijn hoge kwaliteit voer dat daar weg lag de regenen niet meer uit wilde delen aan de winnaars.

Gelukkig creëerden de deelnemers zelf een feestje.

Ook kwamen we er achter dat de grasvelden niet gemaaid waren (stond keurig geregeld in het contract maar ook dat werd genegeerd). Dat werd alsnog gedaan en dat het daarna ontzettend regende was een godszegen. Je moet er niet aan denken dat er op pas gemaaid gras een felle zon staat; dat geeft harde stoppels waardoor de windhonden niet zouden kunnen lopen. Hetzelfde was het geval bij het Nederlandse Kampioenschap twee jaar geleden waardoor die afgelast werd voor de kleine rassen. Het mooie grasveld wordt normaal gebruikt voor polowedstrijden. Misschien wilde de organisatie een soortgelijke sfeer creëren waarbij het publiek met een hoedje op en een cocktail in de hand á la Ascot langs de lijn zat in een rieten strandstoel. Ook leuk maar dat is niet ons feestje. Er zitten genoeg mensen in de Dutch Coursing Club die van deze luxe houden maar dat doen we wel in onze eigen tijd. Tutten we ons op, trekken een bloemetjesjurk en hakken aan en gaan ergens naar toe. Maar hier zijn we voor de honden. Dresscode (zeker met dit slechte weer): spijkerbroek, regen- of warme fleecejas en stevige schoenen. En de cocktail graag vervangen door een blik Heineken.

Een greep uit de vertegenwoordigde landen in het publiek.

Wat heb je aan contracten als wat er in staat genegeerd wordt? De leveranciers hielden zich niet aan hun afspraken (geen gras gemaaid, verkeerde software enzovoort). De organisatie hield zich niet aan hun afspraken, lapten zelfs de regels aan hun laars. En wij zaten er tussen in. Met alles wat we in ons hadden, probeerden we de zaak te redden. Maar het is dweilen met de kraan open. In ons geval in een enorme regenval. Bij ieder evenement moeten er tig vergunningen worden aangevraagd. Er moeten zoveel toiletten zijn, douches, vluchtwegen voor brandweer en politie, vuilnisbakken, geluidshinder, parkeergelegenheid, overnachtingen en staanplaatsen voor een x aantal kampeerders en de lijst is nog vele malen langer. Wat is daar mee gebeurd? Er is zo'n contract, waarom zorgden zij niet dat we voldoende douches, toiletten, parkeerplaatsen en een goede op- en afrit hadden al dan niet voor ambulance of voor onszelf?

Onze Frie als vliegende kiep. De ene keer om voor iedereen water te halen, een andere keer om de jurylijsten te halen en verder voor alles wat je hem maar vroeg.

Bij Gods gratie mochten we water tappen op het landgoed. Er werd wel van te voren een watermeter (van 150 euro) tussen geplaatst zodat naderhand per liter kon worden afgerekend. Toen Frie twee keer per dag met zijn quad met aanhangertje vol watertankjes aan kwam rijden, werd gezegd dat de waterleiding kapot was en hij niet meer mocht komen. Nu moest hij bijna anderhalve kilometer verderop gaan. Deze leugen werd meteen gestraft toen de dag erop de waterleiding écht kapot ging toen een auto met caravan tegen de pomp reed en het water de hele straat blank zette. Er was al zoveel regenwater uit de hemel neer gedaald, dan kon dat er ook nog wel bij. Al is de leugen nog zo snel, het water achterhaalt hem wel.

Wij wilden op maandag komen maar Ad zei dat de pc's er nog niet waren dus konden ze niks doen. Dinsdag kwamen de pc's, alleen nog geen kantoor unit om ze in te zetten. Toen dat er allemaal was, was er nog geen stroom. Woensdagavond kwam eindelijk een joekel van een aggregaat binnen (met als leuke bijkomstigheid dat ons veld daardoor als enige over stroom beschikte in de campers), bleek de helft van de bestelde hardware vergeten te zijn en de andere helft was oude meuk in de vorm van Windows office versie 2003, terwijl de programma's voor 2007 waren gemaakt. Er was specifiek om de 2007 versie gevraagd. Klein detail: er was ook geen internet. Onvoorstelbaar in 2011 op zo'n evenement. Ook verouderde printers waar in geen velden of wegen toner voor te verkrijgen was toen na 5000 prints op zaterdagmiddag de toner op was. Maar drie nieuwe printers gekocht. Terwijl van te voren om extra tonercassettes was gevraagd en ook in het contract stonden. In een ander contract stond dat het aggregaat zondags om acht uur avonds weer opgehaald zou worden. Toen was het secretariaat nog druk bezig met uitprinten van uitslagen, invullen van de coursingboekjes en CACILs. Ze kregen een klein aggregaatje waarop één lamp, drie laptops en drie printers konden lopen. Dus in het half donker moest alles afgewerkt worden. Maar het dreamteam was zo goed op elkaar ingespeeld en hadden onder zware druk enorm fijn samengewerkt, dat de laatste loodjes tot een goed einde kwamen.

Korol en Lady maken lange dagen met wachten op het baasje.

Gelukkig is Frency er om af en toe Wims taken van kriebelen over te nemen.

Chakir houdt het parcours vanaf een afstandje in de gaten.

Omdat de werknemers niet weg kunnen op de wedstrijddagen, werd speciaal voor hen op vrijdag een dierenarts ingehuurd voor de verplichte keuring. Iedere deelnemer kreeg een tas met handdoek (van de Commissie) en brokjes, kluifje en ander leuk spul (van Biofood). Alleen waren die tasjes niet op die plek op de tijd dat de werknemers er waren, dus pisten we langs de pot. Er waren 700 inschrijvingen en maar 500 handdoeken, dus het kwam goed uit dat de harde werkers ze niet kregen. Gelukkig vonden enkele buitenlandse vrienden de handdoek met opdruktekst zo lelijk dat we toch zo'n prachtig knal oranje aandenken in onze linnenkast hebben liggen nu.

Het uitzicht vanuit het raam op de kantoor unit waar acht man twintig uur per dag aan het werk zijn. Niet overdrijven: de laatste dag was maar 18 uur.

Regenbuien en woedebuien wisselden elkaar af. Als je ziet dat mannen waarvan je je al jaren afvraagt of ze nog wel ademen omdat ze zo enorm Zen zijn opeens ziet ontploffen, dan moet je het toch wel erg bont maken. Zo'n ontploffing kwam van één van mijn lieve vrienden toen hij na tachtig keer tegengewerkt te zijn geweest, te horen kreeg dat de consumptiemuntjes ingeleverd moesten worden voor alle hardwerkende medewerkers omdat anders de rekening van de catering niet betaald kon worden. Mensen die uren op het veld stonden en geen koffie, fris of een broodje kregen en niet weg konden om ook maar even te plassen of zo. Zonder tent in de stromende regen jureren, starten en opvangen. Bij één geval had het fataal kunnen worden omdat die persoon diabetes heeft. En een lieve dame die zeer lange dagen maakte en de nacht moest opofferen om haar dialyse te nemen. Het is een geluk dat er niemand iets ernstigs heeft gekregen want een ambulance had never nooit niet op de velden kunnen komen door die blubber. Om wat geld in het laatje te krijgen werden de programmaboekjes die normaal gratis zijn of een euro kosten, voor vijf euro opgedrongen aan alle deelnemers.

Dan maar binnen zitten met dit rotweer en van gedachten wisselen met Chakir. Ook niet erg.

Op een andere plek zag ik het hele team van het secretariaat in een paar dagen overspannen worden. Mensen die wel wat gewend zijn en normaal bij een crisis rustig blijven en niet denken maar doen. Maar nu in alles tegen gewerkt werden om dingen te kunnen oplossen. Dan moet je het toch bont maken. Alles wat er ook maar mis ging (van een overvolle vuilniszak die tot irritatie leidde, tot een herrie aggregaat van een Zweed) kregen ze voor hun kiezen terwijl ze er toch alleen zaten om de coursings zelf administratief goed te laten lopen. De werktijden van vijf uur nachts tot één uur nachts waren nauwelijks vol te houden. De vier uurtjes die benut zouden kunnen worden voor slaap, had ik een man langs me zitten die nog helemaal met zijn hoofd in de computers zat en waar geen rust in te rammen was. Wij, EKC-weduwen probeerden nog een beetje voor onze mannen te zorgen door middel van frietjes, krentenbollen en ander lekkers het secretariaat binnen te smokkelen. Het ene broodje (nog niet eens met zalm!) wat ter beschikking werd gesteld (alleen op de eerste dag) was verre van voldoende. En dan had het secretariaat nog mazzel want al het veldpersoneel kreeg nada, niks, niente, nul. Ook geen drinken. Schandalig.

En jurylid Dagmar Kohl maakt er maar het beste van nadat ze letterlijk in de kou is gezet. Toen ze haar rapporten in kwam leveren, was het een soort papier maché in haar handen. Voorzichtig werd het bij het secretariaat uit haar handen gehaald (in drie stukken) en de punten overgeschreven op droog papier onder haar toeziend oog. Verkleumd ging ze zich opwarmen in haar caravan.

Een persoonlijk en klein irritatietje is dat er op de shirts van de officials onder andere stond: 16 en 17 juli te Oirschot Holland. Mensen, we wonen in NEDERLAND! Ik weet het, ik zeur maar ik word er altijd zo moe van. Oirschot ligt niet eens in Holland maar in Noord-Brabant.

Met Elvira die nog steeds erg met me meeleeft voor Prince.

En dan moet Maiko natuurlijk ook op de foto! Champagne in een plastic bekertje. Jammie.

De prijsuitreiking begon in plaats van acht uur om tien uur avonds. Dat betekende dat het pikdonker was. Aardige Duitse mensen hadden hun auto's vooraan gezet en lieten hun lampen anderhalf uur branden anders zag je geen steek. De regen viel er met bakken uit. Vooraan was inmiddels in aller ijl een partytent gezet en er werd gevraagd of de prijsuitreiking niet daar kon. U voelt natuurlijk het antwoord al aan komen. Nee. Standaard antwoord. Omdat de zes nummertjes waar de winnaars achter moesten staan al op een ander veld stonden. Het late tijdstip kwam onder andere omdat op veld 1 pas om half tien de laatste course werd gelopen omdat ze een veel te lang parcours hadden uitgezet. De dag erop was het tweehonderd meter ingekort en liep het beter. Ook was er minimaal een uur later begonnen met de eerste omloop omdat niet iedereen zich had gemeld bij de dierenartscontrole om vijf uur ochtends. En als je daar niet op komt dagen, dan staat dat gelijk als afwezig. Alle wedstrijden uitgeprint, komen er tientallen mensen boos naar het secretariaat omdat ze niet bij de indeling stonden. Alsnog dierenarts controle, op de lijst en starten maar. De tweede wedstrijddag liep alles als een zonnetje onder een waterig zonnetje. Gelukkig verliepen alle omlopen voorbeeldig. Geen klachten over de mensen in de paddock, de draaiers, de starters en het parcours zelf.

Deze kale lelijkerds moeten afghanen voorstellen. Ze zullen best heel erg lief zijn. De Europese kampioenen bij de reuen en teven.

Als een geölied team van coursingkenners met ervaring hypothetisch zegt dat het coursing publiek drie maal daags tomatensoep wil (ik weet het: stom voorbeeld) en de organisatie maakt er kreeftensoep van en varkenshaaspuntjes met haricots verts en mueslibollen met geitenkaas, dan kun je verwachten dat ze dat niet accepteren en daar in het begin heel voorzichtig iets van zeggen. Als ze dan tegen een muur oplopen en het iets duidelijker proberen te zeggen dan kun je twee dingen doen: je neemt je verantwoording en gaat vlug tomatensoep maken, óf je zegt dat ze bij iemand anders moeten zijn met de smoes dat ze wel tomatensoep wilden maken maar dat niet kon want ze wisten niet hoe; ook niet na tien keer uitleggen met oordopjes in hun oren. Dat laatste was het geval. Afschuiven die handel; geef de eerste de beste maar de schuld. En dan raar vinden dat iedereen gepikeerd raakt. Nogmaals: dit voorbeeld slaat nergens op en de problemen waren ook van veel grotere aard. Gewoon de zaak laten escaleren terwijl een heel team klaar stond om het op te vangen. Het is een grote klus die ze hebben onderschat. Ben een vent, geef het toe en vraag om hulp. We waren tevreden met een boerenweitje waar we allemaal bij elkaar konden staan en niet zoals nu op drie verschillende locaties; we kregen een landgoed. We wilden een frietkar en een tent om te schuilen met dit slechte weer; we kregen catering met broodjes zalm met bijbehorende prijzen. We wilden er een gezellig evenement van maken; we kregen de restricties om wat dan ook te doen. We vroegen 34 shirts voor de officials: we kregen er 17 want die van het secretariaat kwamen dat hok toch niet uit dus die hoefden niet. Ze hadden er eigenlijk twee de man nodig omdat de mensen op het veld de tweede dag een kletsnat verregend shirt aan moesten en de mensen op het secretariaat een natbezweet shirt moesten hergebruiken. Op het einde werd een grote doos met shirts uitgedeeld omdat ze anders in de container kwamen. Mensen: praat met elkaar. En luister naar elkaar. En dan samenwerken. Onze coursingfamilie is erg coulant, heeft een groot hart, kan veel hebben, heeft weinig eisen, staat open voor allerlei ideeën en wil die met liefde verwezenlijken. Al moeten ze ervoor door het vuur. Het enige wat je daar voor moet doen is je hand toe steken.

Het secretariaat oftewel crisiscentrum. Valt u het lege bureau in de hoek op? Het EKC werd georganiseerd door drie verenigingen waarvan de WRA te Spaarndam en de Osse windhondenrenvereniging 't Haasje al het werk mochten doen en Windhondenvereniging Coursing Nienoord Leek in geen velden of wegen te ontdekken was. Een topteam waar het bedrijfsleven een moord voor zou doen door de hoge inzet en een prima probleemoplossend vermogen ondanks de tegenwerking van hogerhand.

Mijn honden zijn meestal niet zo lang van stof als ze iets schrijven hier maar mijn hoofd loopt over van frustratie en tevens inspiratie om dit op te schrijven. Als ik alles zou benoemen wat er mis ging, zat ik meteen aan mijn quotum wat ik voor dit blog mag schrijven en stopt het hierna omdat er geen bites meer beschikbaar zijn voor een leuk fotootje van een lachend Koroltje of een blije Lady. Dus ik houd het beperkt. Ik neem aan dat bovenstaande al voldoende de sfeer weergeeft.

Eindelijk manlief even voor me alleen.

Waren er dan alleen maar rottige dingen? Nee, natuurlijk niet. Ik had mijn voet nog niet uit de camper gezet of Wim kreeg al een feestelijk verpakte fles rosé met bubbels in zijn handen gedrukt. Vielen Dank Sonja. En een leuk zakje hondenkoekjes (één van de 800 zakjes) van de vrienden van CC2000 waarvan één van de eigenaren ook voor prachtige windhondenmedailles voor alle winnaars zorgde (uit eigen zak). Dat ze tot drie keer toe lomp weggestuurd werd door de organisatie, weerhield haar er niet van om de zeer gewaardeerde medailles uit te delen. Chapeau Caroline. En dat er een cadeautje inclusief kaartje met twee konijntjes erop voor Lady en Chakir op ons aanrecht klaar lag toen we terug kwamen van ons rondje goedendag zeggen. Vielen Dank Biggi, sie sind wirklich wunderschön geworden. En al die ontzettend lieve vrienden en kennissen die de hele dag zo in de weer waren om het voor anderen leuk te maken, zorgde voor goede energie. Hoewel er weinig tot geen tijd overbleef om lekker te kletsen. Vrienden die elkaar opvingen en troostten na de zoveelste oneerlijke beslissing (sommige beslissingen die al maanden voordat de wedstrijden zouden beginnen bekend waren en hier escaleerden). Een standvastige, rustige intelligente rechtvaardige lieve dame met kennis van zaken die gesteund en opgevangen werd, nadat ze na jaren met liefde voor de hondensport spontaan ontslag indiende voor het zoveelste onrecht met bijbehorende scheldpartij. Ze bleef zich nog wel tweehonderd procent inzetten voor alle deelnemers en werknemers. Vrienden die niet om de hoek wonen en ons kwamen supporteren. Het was superfijn jullie weer te zien Monique en Ronald. En dat ik eindelijk twee dametjes heb ontmoet waar ik al tijden leuke dingen over hoor maar nog nooit een gezicht bij had gezien. Leuk Frency en Sabrina om jullie eindelijk te ontmoeten. En mijn lieve meisjes die een avondje naar Den Bosch gingen en terugkwamen met een grote doos Bossche Bollen. Lekker ontbijtje. Bedankt Har en Jan. En de gezelligheid van onze buurtjes (tevens gelegenheidscollega's op het secretariaat), beter bekend als de Knauskanjers Ad en Anneke die op vrijdagavond een bitterballenparty hielden met een stuk of zes nationaliteiten onder de gasten, wat een gezellige kakofonie van Babylonische spraakverwarring opriep. Ik heb meneer Zuidema de hand weer mogen schudden, maar door de slapeloze nachten en alle drukte noemde ik hem per ongeluk meneer Rouw. Sorry meneer Zuidema. De gulle hoofdsponsor Biofood die behulpzame regiomanager Bert én grote en kleine zakken voer (en meer) ter beschikking stelde voor alle winnaars. Sorry voor alles Bert. Als tegenprestatie gaan we nu allemaal aan de Biofood! En dat de afvaardiging uit Estland bestond uit precies één dame met één hondje, die vertelde dat ze een jaar in Oostenrijk woonde voor een studie. En de twaalf weken oude pup van John en Karin die een oranje shirtje aan had met ´Hollandse nieuwe´ er op geprint. En het leuke poloshirt van het Zwitserse team met tekeningen van alle windhonden erop wat Wim heeft gekocht. En het feit dat de deelnemers uit de andere zestien landen weinig mee hebben gekregen van het leed wat EKC NL heet. Hopen we tenminste. Ik ga er tenminste vanuit dat Ivan uit Rusland, Emil uit Zweden en Luigi uit Italië dit blog niet lezen en er achteraf achter komen wat voor ellende er zich achter de schermen allemaal heeft afgespeeld.

Start bij de Azawakhs.

Net na de start bij de Afghanen.

Tijdens de rit bij de Saluki's.

Een Pharaohound die over een hindernis springt.

Greyhounds hard aan het werk om als eerste het haasje te pakken te krijgen.

De Deerhounds hebben hem al te pakken.

En bij de whippets is de buit ook binnen.

Een barsoi tijdens de wedstrijd met hoge nood.

En (sorry Diane, maar echt niemand herkent je!) een deelnemer met hoge nood.

De overwinningen waren voor de Galgo Espanol Picaro van Annemiek Hawkins, die Europees kampioen werd. Ook Ingrid Reuser had met haar Galgo's een derde en een vierde plaats veroverd. Een mooie zesde plaats voor Pharaohound Tifla van Ad en Anneke Kemmeren die voor de foute orde maar familie Biemans werden genoemd. De podiumplaatsen vijf en zes waren voor Cheytah en Calhoun bij de Deerhounds van Caroline en Simon van Zanten. En de podiumplaatsen van Saluki's Cham en Schahin van Jolanda en Jaap Blom die zowel een tweede als een vierde plaats veroverden. Een vierde plaats voor whippet Mica van Diane Hense. En de overwinning van Tweety van Wubbe en Marion Heidekamp die ook Europees kampioen werd. Een omstreden lief whippetje dat volgens insiders nooit tot de selectie van afgevaardigden naar het EKC had mogen horen maar de sterren van de hemel liep en daarmee in haar onschuld een hele rel veroorzaakte. Om deze lange lap tekst niet nog langer te maken (dat kan ik u echt niet aan doen) kijk even voor het hele verhaal op het BLOG voor Annemarie die het duidelijk uitlegt. Broertje Cadash die net zoals vorig jaar de vijfde plaats veroverde. Gefeliciteerd allemaal. Prachtig gedaan. We zijn trots op ons Dutch Coursing Team.

Prijsuitreiking bij de Galgo's. In het donker en in de stromende regen.

Nog even een kanttekening. De afspraak door de organisatie was eerste instantie (mede door het slechte weer) dat alleen de honden die een podiumplaats hadden een seintje zouden krijgen om naar de prijsuitreiking te komen. Dit ondervond veel kritiek bij de teamcaptains omdat er dan geen klapvee zou komen en het geen verrassing meer zou zijn. De teamcaptains moesten doorgeven dat iedereen moest komen. Omdat dit weer niet goed gecommuniceerd werd, zaten mensen voor hun caravannetje toen ze opeens hun naam hoorden door de speaker.

Onze host met spiekbriefje. Tze winnur izz....

Een tweedeling waarbij het negatieve de boventoon voerde en alles overschaduwde. En wat van een feest een slechte B-film maakte. Een film kun je afzetten; dit "feest" niet, zodat het een ware thriller werd. We hebben het overleefd. Er zijn nog net geen gewonden gevallen (hoewel het een paar keer erg hoog opliep en er met dingen werd gegooid). Wel twee mensen op non-actief gezet die na het EKC hun taken weer vrolijk oppakken. Wie voelt zich geroepen om de voorzitter (die in het voorjaar al af had moeten treden) op te volgen? Wie durft deze zware en verantwoordelijke taak op zich te nemen?

We hebben ons uiterste best gedaan. Zelfs meer dan dat. En het werd voor de afwisseling weer eens niet gewaardeerd. Geen bedankje in de speech tijdens de sluiting van het EKC 2011. Daar doen we het ook niet voor. Maar ook niet voor een schop onder onze reet. Tot op de laatste minuut bleef het spannend. Een boertje op hoge leeftijd uit de buurt kwam iedereen gratis van het landgoed afhalen omdat de ingang één groot modderbad was geworden met die vele regen. Boos werd hij weggestuurd door de man die "ontslagen" was en niks meer te vertellen had (en ook specifiek geïnstrueerd was om vooral zijn mond dicht te houden) maar zijn bobo rol tot het laatst bleef spelen. Daarvoor in de plaats kwam een andere boer die je voor vijf euro van het landgoed haalde. Het geld ophalen nam de "gevallen man" wel tot zijn beschikking. In plaats van dat hij deze rekening rechtstreeks naar de Commissie stuurde, werden we nog eens extra genaaid.

Een oplettende lezer vraagt zich natuurlijk meteen af hoe Lady het heeft gedaan. Nou, ze was er zo klaar mee dat Wim haar liet stikken door alle godganse dagen weg te blijven, dat ze hem geen blik waardig gunde toen hij haar kwam halen voor de wedstrijd. Ze voelde onze spanningen natuurlijk ook aan. Buiten zette ze meteen haar ABS (Afghanen Blokkeer Systeem) voor fourpawdrive in werking en wilde geen stap verzetten. Op het coursingveld zelf had ze er ook voor geen meter zin in. Het stomme is dat broertje Cadash bijna op de centimeter nauwkeurig hetzelfde parcours liep en vijfde werd. Voor Lady helaas geen podiumplaats. Ons kleine meisje is nog steeds uit haar doen. Zo lang heeft Wim haar nog nooit alleen gelaten (op de ziekenhuisperiode van enkele jaren geleden na). Langzaam ontdooit ze weer een beetje en krijgen we weer wat aandacht van haar, en heel af en toe als ze zich echt niet meer groot kan houden, een dikke lik. Zelf beginnen we ook weer een beetje te ontspannen.

We zijn weer thuis. Volgend jaar gaan we met ons coursingteam naar Hongarije en zullen met groot respect kijken hoe zij het allemaal hebben georganiseerd. Als alles in de stront loopt, zullen we niet klagen; we weten hoe zwaar ze het hebben. Sorry Frankrijk, dat ik vorig jaar jullie geluidsinstallatie vergeleek met de oordopjes van mijn I-Pod. Die van ons was beter maar de rest had veel beter gekund. Sorry andere zestien landen die de grote reis naar Nederland hebben gemaakt. We hopen maar dat jullie niks van ons gekissebis achter de schermen hebben meegekregen en jullie een beetje leuke tijd hebben gehad. Dat was toch onze main course.

Excuses voor de enorme lap tekst. Je kunt beter alleen naar de plaatjes kijken, dan is het net of dat we een toptijd hebben gehad. Gelukkig hebben we de foto's nog. Misschien komen er van anderen nog foto's binnen die ik er later bij zet, dan komen er nog meer plaatjes. Ik laat in de volgende stukjes mijn kinders weer aan het woord; die houden het een stuk korter en gezelliger. Maar ik moest dit ff ventileren. We gaan met frisse zin binnenkort een echt feestje bouwen op Texel met onze coursingfamilie.

Dit is zo'n foto die ik net binnen krijg van Chris met de tekst: "Hierbij nog 2 foto's van Herman, die in de gaten heeft dat de vuilnisman de kliko komt legen en nog wat extra afval inlevert bij de man, die verstand heeft van rotzooi maken..." De man in regenjas met muts is onze "host", undercover aan het doen waar hij het best in is. Hij was achteraf langer bezig met klagen dan de drie zakken die hij demonstratief heeft meegenomen.

Inmiddels heb ik ook bijna vierhonderd foto's van Marc Goetstouwers binnen waarvan ik er enkele in dit artikel tussen heb geplaatst. En er stonden ook al een paar foto's van Ytteh van der Beek tussen. Iedereen bedankt voor de foto's; zeker omdat we er zelf weinig hebben gemaakt door het drukke schema en het slechte weer. Dankzij jullie is dit artikel toch nog een beetje gezellig geworden met al die plaatjes!

Het had zo mooi kunnen zijn. Waarom toch al die tegenwerking? Samenwerking werkt vele malen beter. Of op zijn minst gezelliger.

Landgoed Lagarde

2011-07-10T02:02:00.003+02:00

Dit weekend moest er hard gewerkt worden want ook al hebben "de vrouwen" al een jaar zitten zeuren en zaniken en klagen (want dat doen vrouwen, zeggen ze) om een hekje, een poortje en een opbergkast voor op de camper vóór de vakantie af te krijgen, de mannen zijn allen zeer relaxed want een dag voor vertrek kan het toch ook nog. Eerst nog maar eens even uitgebreid werkoverleg waar het woord hek, kast of poort niet voorkomt. Luki is omgekocht door de vrouwtjes om door te geven waar ze toch zo uitgebreid over moeten discussiëren en grijpt in als het gesprek wel heel erg gezellig dreigt te worden en ze een vierde bakkie koffie willen gaan halen. Met taart. Die weer blauwe glazuur heeft waarbij je heerlijk hyper wordt van de kleurstoffen en suikers.

Vrouwen hebben natuurlijk alles al weeeeeken van te voren in orde en kunnen uitgebreid in de tuin gaan zitten beppen, ondertussen genietend van het gezaag, gelas, getimmer en geschroef van de mannen. Jacq legt uit dat ze een wel heeeeeel erg grote kast op de camper wil voor al haar jurkjes en hakjes :-)

Johnny, de echte heer des huizes, neemt het er van. Baasje druk aan het werk, dan hou ik zijn stoel wel warm. Ook hij geniet van het denkbeeldige gezweet van de mannen.

Nou dat ziet er toch uit als hardwerkende mannen? Ik mis alleen de Bavaria op dit plaatje. En wat bouwvakkersdecolleté.

Of dit? Net echt! Chris staat druk te boren in de werkschuur.

Na een paar schroeven ingedraaid te hebben, krijgen ze weer dorst; dus weer koffietijd. Bijna geen tijd om te klussen. Gelukkig geen senseo voor een snelle bak, dus verplicht uitrusten. Met de Cona is het eerst een tijdje koffiedikkijken maar dan heb je ook wel heeeeeel erg lekkere koffie. Zeker als daar ook nog eens verschillende likeurtjes bij worden gereserveerd. Straks eindigt Jacq met een tweede poortje, Jet met een verkeerd hekje en wij met een opbergbak voor stoelen en kussens door al dat alcoholische lekkers.

De koffie is doorgeprutteld, telefoontjes worden afgewerkt, en dan is er koffie. Met lekkers.

Zowel vrouwtje als Johhny doen nog maar een dutje. Op de achtergrond de jacuzzi voor als we nog meer willen ontspannen. Moeten de mannen wel even ophouden met boren en schaven. Al die herrie!

Geertje krijgt vandaag een wel heel verse maaltijd. En omdat vriendin Annemarie R. te G. een doodsbedreiging kreeg van zowel Nijntje, Bobo, Broer Konijn en Stichting Laat het konijn (is zeer bedreigde diersoort) huppelen, nadat haar schattige kleine whippetmeisje een aangereden konijn besnuffelde, willen we even zeggen dat dit exemplaar keurig gekocht is bij de poelier, (die het netjes volgens de nieuwe wetgeving heeft gedood met de vereiste chemicaliën, nadat het met hormonen in zes weken is vetgeslacht in een kooitje van dertig bij dertig centimeter). Want al onze honden zijn zeer goed opgevoede beestjes en die doden zoiets noooooooit. Echt niet! Lang leve de plofkip en de Vlaamse Reus!

Goortje heeft hem heel doorgeslikt; alleen de oren passen niet meer in zijn buik.

Jetje eet likkebaardend de ingewanden inclusief de keutels die nog in de darmen zitten op. Lekkerrrrr.

Jamie vindt zijn allereerste stuk konijn ook heerlijk. Dit weekend bestond trouwens uit één afghaan, twee Azawakhs, één barsoi, één sloughi, dertien saluki's en vijf whippets. Een snelle rekensom komt op 23 windhonden. Over vier verschillende baasjes is dit een laag gemiddelde van bijna zes. Ruimte genoeg voor nog een paar. Saluki anyone? Nee, doe nog maar een whippetje.

Trots in het grote roedel is Sam. Iedereen is prachtig, maar Sam is fotomodel en poseert waar en wanneer je maar wil; eergisteren nog op de World Dog Show in Parijs. Because he's beautiful.

Van al dat werken en het zien eten bij de honden (en omdat je ook aanzienlijk krimpt van een dag werken) overvalt de honger de hardwerkende mannen.

En dan zijn de vrouwtjes natuurlijk weer vrouw genoeg om te gaan koken hoewel barbecueën toch eigenlijk een mannenaangelegenheid is.

Er zijn twee vrouwen nodig om drie mannen te voeren. De derde snijdt brood en de vierde maakt aardappel- en fruitsalade.

We krijgen opeens een muis toegeworpen vanuit de boom boven ons. Wat lief! Als we met zijn allen naar boven kijken zit er een headbangende uil. Voor kinderen die nooit in de natuur komen: dat is die blauwe uit de Fabeltjeskrant maar dan in het bruin en zonder krant.

Het is een jonkie. Moeder uil voert de vijf uiltjes de hele avond en vliegt wat heen en weer, nog net niet de satéetjes van onze BBQ halend.

Het was een heerlijk weekend waar ook nog eens een hekje, een poortje en een kast bijna afgewerkt zijn (de bouwmarkt was dicht voor scharnieren en ander zeer belangrijke onderdelen die echt niet van te voren in huis gehaald kunnen worden). Met als bonus nog een gemonteerde buitenlamp. Alles voor de liefde. Unieke, eenmalige beelden. Dus gelukkig hebben we de foto's nog!

En nu maar knus naar jullie warme nestjes.

En, denk er om:

oogjes dicht en snaveltjes toe.

Slaap lekker.

Na het snoepen, tanden poetsen

2011-07-08T00:01:00.009+02:00

Wat krijg ik nu weer in mijn poten geduwd? Zijn ze een beetje gek geworden hier?

Een tandenborstel? OK, ik stop hem wel in mijn bekkie. En dan? Poetsen, flossen? Huh. Ik eet hem gewoon op.

Euh Lady, zijn ze wit genoeg? Zitten er nog koekkruimels tussen?

Wat nou, vergeet je verstandskiezen niet? Net of ik die heb! Domme Lady.

Maar ik poets nog wel een keertje want het smaakt best lekker met die penssmaak. Tevreden nu? Ruik ik weer heerlijk fris en penserig?

Klaaaaar. Lekker bekkie weer hè?

Smile. Hope my smile makes you smile. Have a grrrrrreat day.

Reis om Lierop in tachtig kilometer

2011-07-03T02:55:00.017+02:00

Supertrots zijn wij dat Baas Wim vandaag de Kennedymars van tachtig kilometer mee loopt. Klik op Kennedymars voor meer informatie. Hier is ie nog helemaal fris en fruitig. In tegenstelling tot ons, hoeft hij niet eerst ingelopen te worden voordat hij aan zijn coursing begint.

Nu gaan wij eens langs de kant staan te kijken hoe hij loopt. Eerst al bijna tachtig kilometer door hekken heen zigzaggen.

Hij wilde vooraan staan en dan moet je er vroeg bij zijn. Eerst vijf kilometer fietsen. Met de auto kun je tot maximaal drie kilometer bij de start komen, vanaf daar is alles afgesloten voor auto's.

Het grote bewijs van inschrijving.

Hier nog eentje met de trotse eigenaar er aan vast. Dit wordt zijn zesde keertje.

Een half uur voor aanvang van de start komt de Kennedymars auto (die wel door de strenge controle is heengeglipt!) aan rijden.

Gevolgd door hardlopers die een paar kilometer met het Kennedy vuur hebben rondgelopen.

Dan een hele parade van motorrijders die overal de straten op de route autovrij moeten houden zodat de wandelaars veilig over kunnen steken.

Het vuur wordt in een heel grote vuurschaal gedaan en blijft branden tot 18.00 zondags. Dan moeten de wandelaars hun tachtig kilometer hebben volbracht. Iedereen die dat niet haalt voor die tijd, heeft geen "gouden" medaille gewonnen. En ook geen rendekje.

Een foto- en filmteam van de plaatselijke krant.

Die foto's zien er dan zo uit. (Foto is "geleend" van de officiële site).

Na het Amerikaanse volkslied en het Nederlandse volkslied volgt het Kennedymarslied en dat wordt weer gevolgd -oh vreugde- door You never walk alone zonder Lee (thank you Lee). Als we er bij zouden zijn, zouden we meejanken, euh, meezingen. De camera die je ziet hangen is één van de webcams waardoor je vanuit je luie stoel thuis alles kunt volgen op het plein en andere locaties.

Nog veertig minuten wachten tot het startschot.

Als dat wachten te lang duurt staat er altijd wel een Bik Snek voor een vette bek. Worst baas?

En dan is het eindelijk zo ver. Foto van net na de start is mislukt. Hier issie op weg voor eerst een rondje door Someren van dertien kilometer. Nog steeds fris en fit zwaait ie naar een knappe vrouw achter een camera! Dùùùh!

Als alle dranghekken zijn opgeruimd, wordt het volle wachtplein opeens een muziekplein met dansvloer.

Hier heeft ie er twintig kilometer opzitten. Hij wil ieder jaar eerder klaar zijn en hij is nu een kwartier eerder op de tweede post dan de laatste keer. Dus dat belooft wat! Neem je ook een koekje voor ons mee? Dat water drink zelf maar op.

Toch wel een "bietje muugh" na 28 kilometer in Mierlo zo midden in de nacht.. Hij wilde een schoon droog shirtje dus gaat vrouwtje hem maar achter na! Een groupie. Alles voor haar schatje! Kan toch niet slapen. Ook niet als wij bij haar op bed kruipen. Misschien hebben we te veel haar waardoor ze het verschil merkt.

Tot zover. Het is nu drie uur nachts. Om een uur of zeven verwachten we een telefoontje voor weer een schoon shirt, misschien andere schoenen. Of zijn lampje vast mee naar huis nemen want dat heeft ie niet meer nodig. Straks meer foto's. Hopelijk van de finale. Je kunt hem volgen (of gewoon net als ieder normaal mens gaan slapen!) op de hierboven genoemde site, onder K bij de deelnemerslijst.

Zeven uur en de man van de klok belt precies op schema. Je kunt er de klok op gelijk zetten! Hij eet een broodje bij Nirwana en heeft er 59 kilometer op zitten. Het gaat dit jaar wat zwaarder dan vorige jaren maar hij loopt hem vastbesloten uit. Wat shots Red Bull, een droog shirt, een kusje, en vooral een knuffel van mijn blonde persoontje verder, laten we baasje weer alleen verder lopen. Hij heeft hooguit twee kilometer alleen gelopen want hij vindt gelukkig iedere keer een ander persoon waar hij kletsend het lange traject mee door komt. Een vrouw bleef wel erg dicht bij hem in de buurt; of eigenlijk in de buurt van zijn hoofdlampje. Ze had er zelf ook eentje......thuis. Maar het liefst loopt hij natuurlijk met mij.

Na een kilometertje samen met zijn twee favoriete meiden meegelopen te hebben, heeft hij weer iemand gevonden om de laatste twintig kilometer mee te lopen. Maar niet voordat er een shirtwissel heeft plaatsgevonden. Dus voor alle dames heb ik vrouwtje opdracht gegeven om dit ook te archiveren in dit officiële hondenblog. Nu kan het nog, straks als ie thuis is, gaat het er misschien snel af.

Het is nu elf uur en baas W maakt de laatste meters tot de finish. De fotograaf staat al klaar.

Dit is het resultaat van de officiële fotograaf.

De tijdwaarneming staat er ook bij. Dat ie de mars uit zou lopen was niet het probleem, maar wel wil hij iedere keer een half uur sneller binnen zijn. En dat is gelukt. Twee jaar terug was het kwart voor twaalf en nu 11:16 uur. Vorig jaar heeft ie niet meegedaan want toen was er een familie reünie van al mijn broertjes en zusjes in Duitsland waar we naar toe gingen.

Dan is het toch echt een feit: we zijn weer een gouden medaille rijker in onze prijzenkast. Jammer dat nu pas eigenlijk het feest begint in de dorpen. Volgende keer toch wat langzamer lopen. Iedereen begint net met tenten, stoeltjes en stereo's te leuren als baasje voorbij is. Ook langs de kant begint langzaamaan veel publiek toe te stromen. Ook de braderieën en life muziek beginnen om elf uur. Nou ja, dan maar snel naar ons dorp waar inmiddels iedereen in opperste feeststemming is. Kan ie meteen zijn indianenverhalen kwijt aan alle buurtjes die vragen hoe het gegaan is. Er is ook een Rondje Someren van veertig kilometer dat om 8.00 van start is gegaan en de groep wandelaars is nu eens zo groot geworden. Die lopen door ons dorp op het moment dat we met zijn allen even langs de route gaan staan om een uur of twaalf. Heel af en toe zie je nog een 80km loper er tussen, maar de kans dat hij niet voor 18.00 binnen is, is groot.

Baasje wordt nog even geïnterviewd op de rode loper. De man vraagt: wat ziet U er nog relaxed uit, net of U ff naar de snackbar gaat om een frietje te halen. De rest van het interview was dus van hetzelfde slap ge-OH. Leuk.

Baasje wordt nogmaals gefeliciteerd. Vlug gaat hij zijn kaart inleveren. Wel in ruil voor de medaille en een rapport.

Zo ziet de opvangbak eruit. Maar hij krijgt geen zak voer erbij. Jammer voor ons.

Dan nog even uitrusten voordat hij de vijf kilometer terug op de fiets aan gaat vangen. Schade tot nu toe: alleen een paar dikke blaren op zijn voeten en heel erg moe. In 2006 toen wij er nog niet waren en baasje dus nooit liep en alleen maar achter een bureau of een vergadertafel zat, had hij drie lagen (bloed-)blaren verdeeld over zijn voeten, bijna al zijn teennagels waren er af gevallen, zijn oksels en liezen waren grote doorgeschuurde schaafwonden, en toen hij onder de douche ging, begon ie spontaan tegen de maan te zingen (midden op de dag!) met al dat bijtende zout wat er in liep. Dankzij ons is baas nu een geconditioneerde wandelaar. Zullen we nu samen nog een stukje gaan? Wat nou moe?

Hier zijn rapport met de gouden plak. Goed gedaan baasje, wij zijn enorm trots op je. Kom je volgende keer ook weer naar ons kijken als we moeten coursen? Oh, je start ons en vangt ons op. Ik neem aan dat je tussendoor dan ook kijkt?

Het Red Bull en Prosecco team heeft er een geslaagde dag van gemaakt. Maar straks toch maar samen wandelen en samen slapen. Dan is alles weer bij het oude en dat vinden wij toch het fijnst.

Dikke knuffel van ons, baas en nogmaals sorry dat ik zo hoog tegen je op sprong toen ik je weer zag vanmorgen. Maar ik was ook zo enorm blij.

Onze snelle kids in slow motion

2011-06-27T10:15:00.001+02:00

Zondag op de renbaan heeft Dunja een prachtig filmpje van onze kids gemaakt. Mooi om naar te kijken. Korol durft nog steeds niet in het starthok, dus wordt hij er langs gestart. Dat is in principe fijner want hij is veel sneller dan Lady, en Wim kan hem dan wat langer vasthouden nadat Lady is gestart. Helaas zijn er sporadisch andere barsois aanwezig om mee te trainen. Lady rent vaak met een Galgo, andere Afghanen en vroeger samen met Prince op de renbaan. Klik op de foto om het filmpje te starten en geniet; wij vonden het geweldig, vooral de wapperende haren in slow motion waren erg mooi.

Wil je meer werk zien van Dunja, of je hond door haar laten filmen of fotograferen, klik dan op deze link. Ook houdt ze een blog bij. Daarvoor kun je op deze link klikken. Heel hartelijk bedankt, Dunja, we zijn er erg blij mee.

Shopperdeshop

2011-06-24T21:38:00.006+02:00

Vandaag krijgen de vrouwtjes van Maggie, Donna, Lady en Korol toestemming om te gaan shoppen. Niet alleen van de honden (die omgekocht zijn door een lekker kauwbotje) maar ook van hun mannen die angstvallig eisen dat de creditcards wel thuis achtergelaten dienen te worden. Tuuuurlijk!

Even de omkooppraktijken in praktijk! Piece of cake. De mannen vergen wat meer moeite.

En om te bewijzen dat we echt niet alleen maar aan de bubbels gaan als we onze hielen hebben gelicht, hier het harde bewijs dat we heel soms ook gezond achter de verse sinaasappelsap zitten. Zelfs zonder gebakje; dat kwam later wel. Ook weer zonder alcohol. Maar met mega gezonde groene thee (en een Macchiato).

Wat PIN betalingen en bankbiljetten armer en wat leuke dingen rijker, was het weer een zeer geslaagde dag. Zouden we vaker moeten doen. Oh, dat doen we al! Vooral die nieuwe Prada zonnebril was erg hard nodig bij dat sombere weer om een beetje een zomergevoel te krijgen. En zonder die 12 cm hoge hakken konden we echt niet meer. En, en, en.... dat ga ik hier niet allemaal opschrijven; onze mannen lezen mee!!!

Bij thuiskomst waren ook nog eens de internet aankopen bezorgd. Topdag!

Eindelijk leuke windhondenspulletjes op de markt

2011-06-19T20:20:00.001+02:00

Nu eens een keer geen sticker, kettinkje, aandoenlijk knuffeltje of handdoekje van/met een schattig windhondje maar spul waar je echt iets aan hebt. Zeker voor de echte vrouw! Een doos Greyhound sigaren. Kijk, daar heb je wat aan. Gevonden in Duitsland en meteen gekocht voor een sigaarrokende windhondenvriend.

Ongeveer hetzelfde wat Leo gedacht moet hebben toen hij de fles cognac voor Annemarie meebracht. Ik heb ff je fotootje "geleend", wijffie! Sigaren en cognac is nu eenmaal een goede combi. Ik kom binnenkort het speciaal voor mij bewaarde bodempje cognac opdrinken. Nemen we er een sigaar bij!

Dit is tenminste merchandise waar je blij van wordt. (Zeker na het nuttigen ervan!).

Tütti

2011-06-16T19:01:00.003+02:00

We zijn net terug van een lekker lang Pinksterweekend in Tüttleben. En om te bewijzen dat we niet een partijtje staan te jokken, komt hier een foto van onze Lady voor het spandoek waar het zwart op wit staat vermeld.

Ondanks het nog steeds enorme (en dat is heel zacht uitgedrukt) gemis van ons Prinsenkind, zijn we voor de eerste keer naar een coursing zonder hem gegaan. En het was zwaar. Ik zou hier bijna een K woord gebruiken maar dit is een net blogje! Maar goed. Het leven gaat toch echt door (zeggen ze). En ook de wetenschap dat er een stel lieve vrienden zijn om ons op te vangen, gingen we vol goede moed naar Duitsland.

Lady kon haar geluk niet op want haar grote liefde Chakir was er ook. Het knappe paar bekijkt als een stel straathonden het parcours en ze overleggen wat de beste tactiek is om te winnen.

In de pauze koopt Chakir vlug een leuk koekblikje met Lady en de Vagebond er op. Liever had hij zelf langs Lady op het blikje gestaan. Ook moest er een goede keus worden gemaakt welke koekjes er in het blikje zouden moeten komen. Dus....ff een proefrit langs al het lekkers.

Aan het personeel werd ook uitstekend gedacht. Was het niet door het coursingclubje zelf, dan wel door de catering. Hier een chocoladetaart met natuurlijk een chocolade windhondje er op. Nelli kijkt begeerlijk naar het stuk taart.

Tussendoor werd ook nog ff de verjaardag van Angelika gevierd die erg into pink is. Dus, roze presentjes.

Ook zouden Angelika, Sonja en Simon voor een man of dertig Italiaans gaan koken. Nadat geteld was hoeveel mensen mee wilden eten, bleken het er bijna zeventig te zijn. Wim heeft een heeeeel groot mes in zijn camper liggen en snijdt sneller dan drie man kunnen koken dus die heeft kilo's uien, paprika's, tomaten, kruiden, knoflook en ander spul staan te snijden. Maar het eten was een groot succes.

Maar we komen natuurlijk niet voor de gezelligheid! Werk aan de winkel. Het Pinksterweekend begint met een barsoi optocht omdat dit weekend ook in het teken staat van de Barsoi Jahresausstellung.

Tuurlijk moet ons witte monstertje er ook bij lopen. Hoewel hij meer geïnteresseerd is in de grassprieten. Er zou toch zo maar eens een koekje tussen gevallen zijn.

Prachtige Russische dames die Wodka en een hapje uitdeelden.

En dan begint de show. Baas en Lady in de ring.

Lady wordt nog even overal betast. En omdat we nu eindelijk wel eens willen weten hoe haar gangwerk wordt beoordeeld, of haar borstkasthoogte goed is, de stand van haar hoofd volgens de norm is en wat alle andere belangrijke onderdelen van een Afghaan zijn, wachten we vol van verwachting op het keuringsrapport van Frau Piesik. Nou, wat zijn we veel wijzer geworden. Not! Ik schrijf het hele verslag ff over:

4 Jahre alte, Hellblonde, große, mittelkräftige Hündin, sehr schöner Kopf, dunkle Augen, lange Hals- und Rückenline, sehr gute Brusttiefe, in der Bewegung etwas eng, freundliches Wesen, langes glattes Haarkleid.

Dat was het. Had ik zelf kunnen verzinnen. Maar goed baas en hond hebben het weer overleefd.

De dag er op begint het echte werk. Foto's van de coursing zelf hebben we deze keer niet gemaakt. In totaal waren er dertig Afghanen ingeschreven. De eerste omloop probeerde Lady een beetje intelligent te doen: wachten totdat het haas haar kant opkwam; waarom moeilijk doen als het ook makkelijk (lees: lui) kan. Toen dat eigenwijze stuk plastic precies de andere kant op ging, werd de turbo ff ingezet. Ze vroeg naderhand of Simon het parcours de volgende keer in haar richting uit wil zetten. Maar in de middag liep ze weer als een zonnetje wat bij elkaar goed was voor een vijfde plaats. Daar word je toch blij van!

Zusje Chesmee loopt niet zo vaak en als ze mag coursen volgt ze zonder na te denken keurig het haasje wat een mooie derde plaats opleverde.

Bij de heren werd loverboy Chakir tweede en broertje Cadash vierde. Top.

Hier de familie d'Avicenna op de foto voor de partytent.

De zaterdagavond was het eerste optreden van een gelegenheidsbandje. Mannen die elkaar bij windhond evenementen iedere keer tegen komen en waarvan de één gitaar speelt, de ander drumt en weer een ander keyboard speelt. Dan komt er al snel het idee opborrelen om daar iets mee te doen (hoewel niet alle ideeën even goed zijn). Ze noemen zichzelf: Rasgruppe 10. Is dat geen leuke naam voor een groep die alleen op windhond evenementen speelt? Hun vrouwen waren echte groupies want ze liepen allemaal in een shirt met heel groot "Rasgruppe 10" er op. Het was een leuke avond met het grasveld als dansvloer. Als enige tip werd massaal geöpperd dat ze nog maar eens goed moesten oefenen maar de sfeer was goed.

Al met al een leuk weekend met etentjes, wijntjes en goede gesprekken. Het enige wat niet klopte om het plaatje compleet te maken was een klein gestroomd whippetreutje luisterend naar de naam Prince.

Lady geselecteerd voor het EKC 2011

2011-06-06T00:02:00.020+02:00

Op 15 (openingsceremonie), 16 (wedstrijd oa whippets en greyhounds) en 17 juli (wedstrijd oa afghanen en barsois) gaat Lady haar beste pootje voor zetten op het Europees Kampioenschap Coursing wat dit jaar in Nederland georganiseerd wordt. Ze is één van de zes Afghanendames die Nederland mag vertegenwoordigen. In totaal doen er zestien Europese landen en bijna zevenhonderd windhonden mee op het driedaagse evenement in Oirschot. Van haar geliefde Chakir heeft ze dit mooie sjaaltje gekregen.

En natuurlijk trekt hij eenzelfde dasje aan om te laten zien dat ze een setje zijn.

Om het helemaal top te maken, is Chakir zelf ook geselecteerd om uit te komen voor de Afghaanse heren. Al worden ze honderdste, dan wordt het toch nog een feest. Hup, happy couple, hup!

Renbaankampioentje

2011-06-02T22:05:00.002+02:00

Woensdagavond vertrokken we met een enorme bak lood in onze schoenen naar de eerste wedstrijd zonder ons Prinsenkind. Continu hadden we het gevoel dat we hem waren vergeten en dat ie alleen thuis zat. Eenmaal op de renbaan is Prince niet uit onze gedachten geweest en het was zwaar. Zeker toen veel lieve mensen vroegen hoe het nu met ons ging. Maar goed. We hebben ook nog zo'n schattig Afgenendametje in huis rondhuppelen en die hadden we ingeschreven voor de Zandbaanwedstrijd in Rotterdam. Hieronder wordt ze in het starthok gestopt en het personeel heeft er meer moeite mee dan de hondjes want de spanning is op hun koppies af te lezen, terwijl die van de Affies op standje heel blij staan.

Lady zit er helemaal klaar voor. Het was erg warm en er waren twee voorrondes omdat er tien afghanen mee deden. De eerste ronde liep ze ver vooruit als eerste over de finish. De tweede ronde liep ze ook ver los van de anderen als eerste over de eindstreep. Helaas zijn deze rondes alleen bedoeld om je te kwalificeren voor de finale en pas als je daar als eerste over de finish komt, heb je echt gewonnen. Maaaaar.....

de finale was zwaar. Ze heeft snelheid genoeg maar als ze alle zes op dezelfde snelheid blijven lopen en er niemand door laten, dan wordt het erg hard werken. Voor het publiek op de twee tribunes heel erg spannend.

Ze probeerde van alle kanten er langs te komen en op allerlei manieren maar alle zes willen ze die eerste plaats.

Al bijna twee ingehaald maar dan die laatste nog.

Tien meter voor de finish is het nog steeds een nek aan nek race. Maar eindelijk vindt ze een opening en rent snel naar de eindstreep. Pfffff, dat was echt spannend. Ze heeft er heel hard voor moeten werken en daardoor dubbel en dwars verdiend. Maar ook de anders vijf Affies hebben topprestaties geleverd.

De opvang ziet er iedere keer zo uit. Riempjes aan, muilkorfjes af en vlug van de baan af.

Weg van het touw waar ze anders met de poten in kunnen blijven hangen.

En dan goed uitlopen om nieuw leed te voorkomen.

Deze keer wordt het uitlopen erg kort want de prijsuitreiking is meteen na iedere gelopen wedstrijd. De finalisten lopen gebroederlijk naar het podium. Baas hoopt altijd op een rendek maar hier was er een klein geldbedragje (ter waarde van twee Bigmacmenu's, mochten we dat lusten) en alleen een beker voor de eerste plaats per groep.

Lady op één. Baas trots.

Foto van alle zes de kanjers met hun verzorgers, knuffelaars, borstelaars, brokken- en vleesinkopers, fotografen, speelkameraden en uitlaatservice. Kort samengeval: personeel. En dan nog blijven we ons hardnekkig baasje noemen!

Een fotootje van ons dametje met haar bekers. Huh, bekers.... Waarom twee? Er stond er nog eentje niet op de foto. Die van de tweede plaats van de coursing in Zaamslag van het fatale weekend. Maar omdat we haar graag in het zonnetje zetten en omdat we zo trots op haar zijn, mag die beker ook nog ff op de foto. En nu we toch aan het opscheppen zijn, doen we er nog een schepje bovenop: vandaag werden ook de deelnemers voor het Europees Kampioenschap Coursing 2011 bekend gemaakt en onze Lady Camée is met vijf anderen geselecteerd uit de Nederlandse ingeschreven Afghanendames om uit te komen voor haar land. Haar verloofde Chakir is ook geselecteerd bij de zes beste reuen van Nederland. Broertje Cadash doet mee met de zes beste reuen in Duitsland, en zusje Chesmée staat op de reservelijst.

Gefeliciteerd muisje. Je hebt je koekjes dubbel en dwars verdiend! En een extra dikke knuffel.

Fotootje van Prince

2011-05-31T23:08:00.002+02:00

Vanmiddag kwam het bestuur van onze renvereniging LWR op visite met een mooi aandenken. Ze hadden mijn lievelingsfoto van ons Prinsenkind af laten drukken met een mooi gedichtje erbij. Lief. En die doos bonbons had echt niet gehoeven hoor!!! Dank jullie wel voor dit lieve gebaar.

Om de foto vergroot te zien: gewoon even er op klikken!

Puppies en ander raar spul

2011-05-28T00:02:00.006+02:00

Kortgeleden heb ik eindelijk kennis gemaakt met Nadya, de prachtige barsoipup van Anneke. Zo'n lief meisje. En zo mooi. Nadya ook! Ze doet me heel erg denken aan Koroltje toen hij nog zo klein was. Ik moest heel erg lachen toen Anneke een beetje gegeneerd vroeg of het staartje van Nadya meegroeide met de rest van het lichaam, of dat het zo kort bleef. Dat lijkt me een rare geboorte: een heel grote staart met een klein marmotje er aan vast. Dus ja, de staart groeit mee met de rest van het lijfje.

Nog meer knappe puppen bij Jacqueline. Jamie en Jet, Geer en Goor. Alle vier om op te vreten.

Zo lekker zacht en zo lief. Mijn oren zijn weer helemaal schoongemaakt door Jamie en mijn haar is weer in model gebeten door Jet.

Ook Gert-Jan is helemaal gelukkig met zijn baby's. Zo'n lieve papa.

Maarruh, wat zijn dit voor rare puppen? Ze komen uit hetzelfde nest met die zelfde vachtjes.

Ze mochten zo maar zonder geleidehond op stap. De zware jongens op weekendverlof. En dan uit eten in een restaurant wat vroeger een gevangenis was.

Dan kun je beter naar Geertje en Jetje kijken, die een ondergrondse ontsnappingsgang aan het graven zijn.

Of naar Jamie die heerlijk in het zonnetje aan het genieten is.

Rare koppen en lieve koppies. Voor ieder wat wils.

Of je worst lust.....

2011-05-24T00:02:00.000+02:00

Onze Korol in de worstreclame. Nou en of ie worst lust. De uitbetaling voor dit geduldige fotomodel was dus: worst.

In het grootste blik zit anderhalve kilo. Daar issie wel -euh- twee minuten zoet mee. Mosterd erbij? Op een broodje? Hotdog!

Prince en Harley

2011-05-17T18:44:00.001+02:00

Tijdens het bekijken van minstens tienduizend digitale foto's van Prince (en die andere twee), komen we opeens deze map tegen van vier jaar geleden toen Harley en Prince allebei net een jaar oud waren.

Compleet vergeten maar nu extra mooi.

Twee knappe kerels die het prima naar hun zin hebben.

Maar allebei rond hun vijfde verjaardag (ze scheelden een week in leeftijd) naar de eeuwige jachtvelden zijn vertrokken. Harley morgen drie maanden geleden.

Ik hoop dat ze daarginds net zoveel plezier met elkaar hebben. En dat er altijd een warm zonnetje schijnt.

Dat er iemand stokken voor ze gooit. Coursings voor ze uitzet. Hokjes opent bij de renbaan. Met ze gaat wandelen zonder riem.

Maar vooral iemand die ze knuffelt, van ze houdt en voor ze zorgt. En dat ze zelf ook weer van iemand kunnen houden, waar ze zich veilig en geliefd bij voelen.

Veel lekkers geeft want voor beiden telde: Alles is eetbaar totdat het tegendeel bewezen is.

Ik hoop dat ze het goed hebben daar. Gelukkig hebben ze elkaar weer.

En met hen twee nog veel meer vriendjes. En veel mensen die we hier waanzinnig missen maar weer bij hun honden zijn en ook een leuk leven voor alle andere hondjes daar regelen waarvan de baasjes nog een hele tijd op zich laten wachten.

Gooi maar baas. Zo hoog dat we hem hier op kunnen vangen.

En dat er maar veel mooie meiden rond mogen lopen.

Hier met Maggie die eerst nog honderd jaar op deze aardkloot rond moet blijven lopen.

Prince zijn grote liefde.

Niet alleen omdat ze zo mooi is maar ook omdat ze zo lekker kust.

Sssssjmak!

Hoop dat het bij jullie één groot feest is. Dus niet: rust zacht lieve Prince en lieve Harley maar: ren maar lekker over de groene weides onder een heerlijk zonnetje, en eet alles wat jullie lekker vinden.

Nog meer knuffels

2011-05-17T18:00:00.020+02:00

En de knuffels blijven maar binnenstromen. Dit keer van een lieve knuffel. Klik hier voor een filmpje vol met knuffels. Zet de muziek maar hard ennuh... meezingen mag.

Daar word je blij van.

Feest, maar dan anders

2011-05-13T09:00:00.001+02:00

Vandaag is ons kleine meisje jarig. Ze wordt vier jaar oud. Maar veel zin om feest te vieren hebben we niet. Ook niet de tijd om een leuke foto van en voor haar te bewerken. Ze houdt het zeker van ons tegoed, maar nu even niet. Wim heeft al duizend-en-één foto's en andere dingen voor Lady's fokker en inmiddels goede vriend Hans-Jürgen gemaakt. Als wederdienst heeft hij nu een kaart voor ons gemaakt. Wetende dat hij licht digibeet is, is dit een extra groot gebaar.

Ich weiß wie schwer die Zeit durch das Unglück von Prince für euch ist.
Ich habe eine große Bitte und es ist der Wunsch der C-ler, dies auf deiner website zu setzen.
Herzliche Grüße,
Hans-Jürgen

Dankjewel HJ. We waarderen het zeer. We zeggen het nog wel een keer in het Duits tegen je!

Gefeliciteerd lieve Lady. Binnenkort maken we er een leuke dag van zoals je van ons gewend bent. Ook alle andere Affies uit het C-nest gefeliciteerd met jullie vierde verjaardag.

Die andere twee

2011-05-12T02:56:00.000+02:00

Heel vaak is me al gevraagd: hoe heb je het Lady en Korol verteld? En hoe gaan ze er mee om? Toen we zondag terug kwamen van de dierenkliniek, hebben we Prince in zijn mand gelegd. Het ging zo'n beetje net zoals bij de mensen waarvan de één kwam kijken, hem kuste en achter zijn oortjes kriebelde, en anderen de andere kant uit liepen om zoveel leed uit de weg te gaan. De dag erop kreeg ik een soort excuus (wat niet nodig was) dat ze het echt niet aankonden. Enkelen omdat ze net zelf een hondje hadden verloren. Bij onze hondjes ging het ongeveer hetzelfde: Korol kwam iedere keer in de mand snuffelen en keek dan vragend naar mij. Dan ging ie weer ergens liggen om daarna maar weer eens een keer te komen snuffelen. Lady ging Prince uit de weg. Thuis ging ze in een andere kamer liggen. De eerste nacht bij het waken, negeerde ze ons ook. Ze ging een eindje verder liggen.

Dinsdagmiddag lag ik even op mijn zij in het zonnetje. Het was erg warm. Korol heeft een pesthekel aan de zon en gaat er nooit in liggen. Opeens komt ie naar buiten, kruipt heel voorzichtig in mijn armen en blijft zo een hele tijd liggen terwijl hij anders binnen een minuut al hijgend naar de schaduw vertrekt. Na een paar minuten voel ik zijn lijfje schokken. Huil je, grote man? Hij kijkt me aan, er komt een grote druppel uit zijn neus. Ik geloof nooit in soms prachtige verhalen over honden die beginnen te blaffen als honderd kilometer verder een geliefd persoon een ongeluk krijgt of zoiets. Wel geloof ik dat sommige honden de gave hebben om bijvoorbeeld epilepsie aanvallen aan te voelen komen. Ik maak me al te vaak schuldig aan antropomorfisme (dat ik mijn honden menselijke trekjes zie krijgen) dus ik weet niet wat ik me hier bij moet voorstellen. Het is wel typisch gedrag. Na een tijd leg ik hem binnen want het wordt echt te warm voor hem maar hij blijft maar bij me hangen. Buiten dit voorval spelen, eten en wandelen ze als vanouds en merken we weinig aan ze.

Wat heb ik tot nu toe het meest gemist sinds Prince er niet meer is? Als allereerste het ochtendritueel: de jongste en tevens grootste wordt er op uitgestuurd om te kijken of we wakker zijn. Al voor zessen voel ik Korols adem in mijn gezicht. Ik doe net of ik slaap, ik hoor een diepe zucht en even later gaat hij langs mijn bed liggen slapen. Om een uur of acht herhaalt hij het. Ik doe heel voorzichtig één oog open, hij lacht zijn tanden bloot en zijn staart zwiept op en neer. Ik zeg: kom maar jochie, en hij gaat tussen ons in liggen. Een teken voor de andere twee om nu ook op bed te mogen. Prince kruipt onder de deken tegen me aan en legt zijn koppie op mijn benen, en Lady gaat tussen ons in bij het voeteinde liggen. Het tweede wat ik mis is Prince zijn aanbidding voor de zon (en in de winter de verwarming!). Ieder uur van de dag is er ergens anders zon en schaduw. Ieder uur van de dag ligt hij op een ander plekje achter het raam of in de tuin. Je hoeft maar te kijken waar hij ligt om te weten hoe laat het ongeveer is. Als laatste het avondritueel. Honger. Altijd. Vanaf zijn bank kijkt hij ongeduldig naar mijn handelingen op het aanrecht. Als ik niet opschiet, begint hij een waar protest wat op het gemompel van een oud mannetje lijkt. Ook mis ik morgensvroeg zijn omhelzing als hij zijn pootjes op mijn schouders legt als ik gebukt op zijn bank zit om mijn schoenen aan te doen. Zijn strotje duwt hij tegen me aan en ik moet honderd kusjes erop geven. Als tegenprestatie bijt hij heel voorzichtig kleine hapjes met zijn tandjes in mijn neus. Verder mis is nog tienduizend dingen meer. Alles doet me aan hem denken.

Wat zijn de "mooiste" momenten van de laatste dagen? Dat een vriend die de hele nacht gereisd heeft na een erg drukke, mooie en emotionele week in Libanon toch eerst naar ons toe wil komen voordat hij in zijn bed duikt. Of het alsjeblief eventjes mag. Ja, tuurlijk. Bij de wederzijdse verhalen wordt het weer nachtwerk. En dat een lieve meid online een kaart maakt met een prachtige foto van Prince waarbij hij over het water uitkijkt. Het weerspiegelt voor mij de rust en vreedzaamheid die in mijn hondje zat. Een mooi randje van hondenpootjes erom heen en een mooie tekst in de kaart. Dinsdag lag ie op mijn mat en hij staat bij de andere kaarten op de vensterbank. Toen ik haar bedankte zei ze: Ik heb jouw lievelingsfoto van Prince al vanaf maandag op m'n bureaubladachtergrond van m'n computer staan, zo is ie er steeds bij. En een derde die zondagavond huilend opbelde dat ze het zo erg vond en vroeg of ik een foto wilde mailen zodat haar man een aquarel voor ons kon maken. Als we wilden. En verder nog honderden mooie reacties van mensen die ook met ons meeleven.

Hoe het met ons zelf gaat? Nog steeds in diepe rouw met veel verdriet. Er zit nog niet veel verbetering in maar ooit komt het wel weer eens in orde. Ooit.

Bedankt iedereen voor al jullie steun, troost en medeleven

2011-05-10T14:42:00.000+02:00

We krijgen erg veel steun in de vorm van onder andere prachtige digitale kaarten waaronder hier een paar. Of per post bezorgde zelfgemaakte kaarten met kroontjes en/of hondenpootjes of bruggen, versiert met strikjes en stickertjes. En kaarten met een foto van onze Prince erop. En speciaal voor ons uitgezochte kaarten. Allemaal met mooie teksten en woorden vol troost en steun. Ook mailtjes, telefoontjes, berichtjes en bezoek. Stukjes op diverse andere blogjes van lieve meiden. Ook de vele armen om ons heen, de kusjes en de aaien over onze hoofden. De klappen op onze schouders. Natte wangen tegen onze natte wangen. De vele tranen die voor onze Prince zijn vergoten. Voor dat medeleven zijn we erg dankbaar. Het verzacht dit enorme drama een ietsiepietsie. We zijn nog steeds in shock en kunnen het maar niet bevatten.

Deze kaart gemaakt door Francien Roele kregen we van Anneke Smit. Allebei heel erg bedankt meiden.

En deze kaart kwam later nog binnen van Francien zelf. Erg mooi, heel erg bedankt. Als je op de kaarten zelf klikt, komt ie in een nieuw scherm vergroot te staan voor het bekijken van de kleinere details.

Nogmaals dank aan alle mensen die met ons meeleven.

Dag lieve Prince

2011-05-10T12:04:00.000+02:00

Allerliefst Prinsenkind van ons,

Je kwam letterlijk als een Godsgeschenk mijn leven binnen. Het ging niet zo lekker met me en Wim deed alles om me er boven op te helpen. Hij had me een diamanten ring of een Porsche kunnen geven maar ik kreeg iets wat duizend keer waardevoller was: hij gaf me jou. En dat ondanks zijn toen nog lichte allergie voor hondenharen.

Een lief hummeltje waar ik voor moest gaan zorgen, voor uit mijn bed moest komen, mee moest gaan wandelen en een frisse neus en beweging mee zou krijgen. Een soort reddend engeltje die me er weer boven op moest helpen. Een hondje om mijn liefde aan te geven. Maar het was allemaal zoveel beter: jij gaf MIJ jouw liefde. En aan Wim. Al snel was je niet meer van mij maar van ons allebei.

Je was een wat onzeker verlegen hondje en had nog maar weinig vertrouwen in het leven. Er was maar één factor wat je een veilig gevoel gaf en dat waren wij. Je nieuwe leventje vond je wat beangstigend en je bleef altijd dicht in de buurt. Langzaamaan durfde je de wereld te ontdekken maar het liefst was je in je eigen wereldje. Wij zeiden dan altijd: hij is weer in Prinsjesland.

We hadden een bench voor je gekocht en hoewel ik het ding altijd als een kooi bleef zien, vond je het een heerlijk plekje. Misschien omdat er drie dekentjes in lagen, de wanden waren bedekt met een zacht dik stofje en je lieve knuffel Pookie er was.

Na een paar maanden wilden we het ding opruimen en een lekkere mand er voor in de plaats maar je miste je huisje, dus hebben we hem maar weer terug gezet. Nooit hadden we een riem voor je nodig. Je liep altijd met je neus in mijn knieholte. De drukke weg die we over moesten steken bleef je nog dichter bij me.

Op je eerste wandeling met heel veel whippets, bleef je als enige strak langs ons lopen. We wilden je uit je kleine wereldje halen, zoals je mij uit mijn wereld had gered. We besloten om ook voor jou een lief hondje erbij te halen om je wat uit je isolement te halen. Het werd onze Lady. Je zag haar, er ging een knop bij je om en je deed alles om dat kleine wollige blonde hoopje op te voeden, je lievelingsplekjes te laten zien en haar te beschermen. Ook deze liefde was wederzijds en jullie lagen altijd dicht tegen elkaar. Ik kan het je niet kwalijk nemen: zo'n lekker zacht warm bontjasje om je heen.

Op een keer wilde iemand je blonde zusje aaien maar ze kwam vast te zitten in haar riem omdat ze zo aan het wegdraaien was. Ze piepte. Jij zette me toch een grote mond op tegen de man in kwestie. Wij keken verbaasd naar elkaar. Niet alleen omdat je opeens zoveel lef had maar we zeiden tegelijkertijd: Verrek, hij kan wél blaffen!

Het enige wat je niet pikte was dat jouw bench voor Lady werd. Haar eigen bench was nog te groot en die kreeg jij zolang. Een update, een groter huis. Maar je wilde je eigen plek terug. Gelijk had je. Als tegenactie ging je boven in een kartonnen doos liggen en dat was weken aan een stuk je nieuwe huis. Rare hond. We hebben er maar vlug een dekentje bij gepropt want je wilde nergens anders meer liggen.

Toen Lady groter werd en ze niet meer in de grootste bench wilde en jullie altijd bij elkaar wilden liggen, mochten we eindelijk je vertrouwde huisje opruimen. Wim had een prachtige hondenbank als alternatief voor jullie gemaakt en jullie lagen er heerlijk op. Altijd bij elkaar. Toen een jaar later een barsoipup in huis kwam, was je ook meteen lief en vriendelijk voor hem. Jullie kregen niet de band die je met Lady had, maar je had er weer een vriend bij.

We hadden al eens geprobeerd of je de renbaan leuk zou vinden. De eerste keer liep je een recht stuk. Je had geen oog voor dat rare bontje op de rail maar zag je baasje aan het einde bij de opvang staan en rende als een gek naar hem toe en sprong recht in zijn armen. De tweede poging gingen we net om de bocht staan. Het bontje bewoog, je ging er achter aan totdat zowel ik als Wim niet meer in zicht waren.

Dat was paniek. Vlug draaide je je om op de renbaan en ging tegen de richting in weer terug naar mij. De rest van de middag heb je op mijn schoot liggen slapen terwijl andere windhonden soms gillend uit hun dak gingen als ze het haasje voorbij zagen komen.

Pas een jaar later toen Lady je leerde dat het niet eng was, begon je het leuk te vinden. Maar als het haas op het eind weer stil lag, had je maar één doel en dat was zo snel mogelijk terug naar één van ons. Je werd steeds beter en sneller en je was onze kampioen. Bij de officiële meting voor je renlicentie zeiden ze dat je mooi aan de maat was voor een meisje. Als echte vent, hoe klein en fijn je ook was, trok je daar hooguit even je ooglid voor op. Je eerste coursing vond je wel meteen leuk en je volgde altijd keurig het haasje. Alleen de kill op het laatst liet je het liefst achterwege.

Zoals ook bij echte kinderen moet je "offers" brengen en je eigen leven op een lager pitje zetten. De rugzak die veel verre reizen dienst had gedaan werd op zolder gelegd en daarvoor in de plaats kwam een camper want op vakantie zonder honden was ondenkbaar. Een camper die helemaal omgebouwd werd om een lekker plekje voor jullie te maken. Ook al zouden jullie het misschien goed hebben in een dierenhotel; wij zouden gek worden zonder jullie. Ook de dagjes sauna zouden niet meer mogelijk zijn. En wat als we op visite zouden gaan: dan moesten we weer op tijd naar huis voor de hond!

Niks was minder waar: die camper was een verademing na al dat gereis, de sauna kon gewoon maar dan een paar uur korter, en je was zo'n makkelijk kind dat je overal mee naar toe kon. En kon het keertje niet, dan was enkele uren alleen thuis geen enkel probleem.

We noemden jou ons startershondje; mensen zonder enige ervaring die voor het eerst een hond in huis haalden en niet wisten wat te doen met zindelijk worden, blaffen als de bel gaat, schooien, uitlaten, eten enz, daar had je alle antwoorden op. Plassen als het moest en waar, nooit schooien maar keurig in je bench wachten totdat je bakje klaar was gemaakt en we het commando "smakelijk eten" zeiden en je at zonder pitsen je bakje leeg. Nooit van de tafel of het aanrecht eten pikken. Je was altijd de rust zelve; je had overal vrede mee. Je was een tevreden hondje.

Geen groot onderhoud qua wasbeurten, geen geborstel. Zelfs na de operatie bleef je keurig van je hechtingen af. Niet trekken aan de riem en alles wat we je vroegen deed je met zoveel plezier een aanbidding wat je de allerliefste hond van de wereld maakte.

Eind vorig jaar kwam er een nieuwe klap in ons gezinnetje want mijn mama werd net zo plotseling uit het leven weggerukt als jij. Als troost vroeg ik of je bij me wilde liggen in bed. Iets wat alleen in de ochtend mocht maar nu was ik zo verdrietig dat ik je lijfje nodig had als troost. Normaal sliep je met je gestrekte poten in mijn neusgaten, lag je over mijn buik heen gedrapeerd of lag je in mijn oor te snurken. Maar nu lag je heel rustig op een rolletje tegen me aan. Hoewel ik zelf duizend keer draaide of opstond, had ik geen kind aan je. Je was er weer voor me.

Afgelopen zondag met Moederdag had ik het weer moeilijk en hield ik je dicht bij me. Vrijdag waren er trainingsrondjes en Wim ging met je kijken of ze al begonnen waren. De riem waren we weer vergeten. Jullie liepen naar het parcours, konden meteen beginnen, je deed je rondje, maar toen het haasje op het einde stil lag liep je alweer naar Wim en samen liepen jullie weer terug naar de camper. Onderwijl waren er meerdere honden gekomen die een heel stuk fanatieker waren maar je wilde gewoon lekker bij je baasje zijn. Toen werd het zondag. De Moederdagcoursing begon. De eerste ronde liep je prachtig.

De tweede ronde ook. Je was klaar en wilde kijken waar we waren om naar ons toe te komen. De andere whippet was ietsje langzamer en moest het haasje nog pakken. In volle snelheid kwam hij op het haasje af maar jij stond er nog. Hij raakte je vol in je flank en je viel dood om. We probeerden je te reanimeren maar ik keek in de matte gebroken ogen van een dode en mijn hart kromp ineen. In de auto naar de kliniek hebben Wim en Annemarie je hartmassage en mond-op-mondbeademing gegeven maar ik wist al dat je er niet meer was. Bij de kliniek zei de arts dat hij niks meer voor je kon doen en vijf minuten later stonden we weer buiten met je. Terug bij de coursing hebben we je in je mandje gelegd en veel mensen wilden afscheid van je nemen. Veel liepen ook de andere kant op omdat het hen te zeer deed.

Avonds toen we zelf wat rustiger waren geworden reden we naar huis. De hele nacht hebben we over je gewaakt. Over je gepraat. Met je gepraat. Toch is niet te omschrijven hoeveel pijn we hebben en hoe erg we je missen. De dag erop zijn we met je (en je rendekje) naar het crematorium gereden en zoals we ook in je leven deden, zijn we ook nu bij je gebleven totdat we je urn met je as weer mee naar huis mochten nemen. We laten je nooit alleen. Nu sta je hier op tafel. Het leven gaat door maar voor ons staat het stil.

Als je drie kinderen hebt mag je er als goede ouder niet eentje voortrekken. Wim is een afghanenman, ik een barsoimeisje. Maar beiden waren we de trotse ouders van het allerliefste whippetkind. Je had altijd een streepje voor. Je was de kleinste qua formaat en behandelden je ook als zodanig; ook al was je gewoon een stoere vent. Je mandje in de zon zetten of bij de verwarming. Een dekentje over je heen trekken of je slaapzakje voor je open houden. Honderd keer per dag als het moest. We gunden je de wereld. Alles wilden we voor je doen omdat jij ook onvoorwaardelijk van ons hield.

Hoe moet dan nu, lieve Prince? We worden hier gek van verdriet. Het gemis doet zo waanzinnig zeer. We zijn weer terug bij af. We hebben nog twee andere schatten waar we voor willen zorgen, die we lief hebben en waar we van houden; dat gaat nu even op de automatische piloot. Maar jij schat, was ons leven. Ons eerste kind. Onze roedelleider die zelfs Korol op zijn rug gooide. En van hem won met rennen.

Wie moet nu de puddingbakjes leeglikken? Wie moet ons nu wakker maken? Ik heb net twee nieuwe schapenvachtjes voor je gekocht, wat doe ik daar nu mee? Bij thuiskomst lag je schone slaapzakje klaar; ik laat het nog een tijd liggen. Ook je riem, je bakje, je mandjes, je slaapzakjes, je jasjes. Voor het geval je terug komt bij ons. Dat dit alleen maar een boze droom is.

Het geeft geen troost als mensen zeggen dat je een goed leven hebt gehad; we hadden het nog minstens tien jaar willen doen. Je zat helemaal lekker in je vel, eindelijk helemaal gelukkig, in de bloei van je leven, in topconditie. Iemand zei: dat paradijs moet wel aan verdomd hoge eisen voldoen wil het een beetje in de buurt komen zoals ie het hier had. Ik hoop dat je gelukkig bent kerel. Dat zou een ietsjepietsje troost voor ons zijn. Maar een miljoen keer liever had ik je nu vastgehouden.

Dag allerliefste schat. Mannetje van me. We houden waanzinnig veel van je en je laat een groot gat in ons hart achter. Met jou zijn we ook een beetje gestorven. Komt het nog goed met ons? Let je op ons?

Dag schat. Je bent geweldig.