vrijdag 27 juli 2012

Bergen en dalen in Duitsland

Afgelopen weekend wilden we naar de thuisvereniging van onze vrienden Hans-Jürgen en Ingrid in Hünstetten gaan, waar op zaterdag een show en op zondag een renbaanwedstrijd werd georganiseerd. Een internationale nog wel, waarbij verschillende landen acte de presence gaven. Ook ruim tweehonderd honden (alleen al voor het rengedeelte) waren ingeschreven. We wilden donderdag aanrijden zodat we vrijdag op tijd aankwamen waar HJ een plaats langs hen vrij hield. Alle onderbroeken en honden waren ingepakt, we starten de auto en willen eerst nog even langs een benzinepomp (in ons geval een dieselpomp!). De camper heeft de hele dag aan de stroom gestaan om de koelkast te koelen maar we zien dat de motoraccu én de boardaccu al heel snel in het oranje staan. Oepsie. De radio en koelkast zetten we uit en wat dingen die we aan de lader hebben. Maar toch trekken de accu’s verder leeg. De autoverlichting buiten valt uit (terwijl het toch al best donker is zo tien uur avonds) en we halen nog net de Shell. Het tanken op zich niet meer. Wim had al lang door dat er iets met het dynamo was omdat ie niet meer bijlaadde. Twee weken geleden heeft de camper nog een beurt gehad en we hoopten dat er een stekkertje los zou zijn geraakt. Kwestie van het ding weer op zijn plek en door naar Duistland. Helaas. ANWB gebeld. Hopen dat die het konden repareren. Weinig kans, maar hoop doet rijden. De aardige meneer is er binnen een half uur en binnen een paar minuten heeft ie gezien dat het de dynamo is, én dat deze niet ter plaatse gerepareerd kan worden. Onze accu’s hebben inmiddels het loodje gelegd en met een geleende volle accu van de ANWB gaan we de vijf kilometer huiswaarts. De ANWB servicewagen achter ons aan.
Thuis hebben we onze garage gebeld (het is inmiddels elf uur door maar in een durrep is het heel normaal om elkaar te helpen) en die zei dat we morgenvroeg als eerste zouden worden geholpen. Om acht uur ochtends staat de camper op de brug. Conclusie: dynamo kapot. Verdere conclusie: zo’n zware uitvoering voor een camper hebben we niet op voorraad. Balen. Het ding wordt besteld en zou de volgende ochtend binnen zijn. Zaterdag wandelt Wim met Chakir richting garage maar het onderdeel is nog steeds niet binnen. Hij ziet de eigenaar, ze kennen elkaar, maken een praatje, Wim zegt dat ie eigenlijk al lang in Duitsland had moeten zijn voor de hondenshow, en de eigenaar stuurt zijn monteur op pad om het onderdeel te gaan halen. Drie uur later krijgen we het verlossende telefoontje: auto is klaar, rekening ligt over een tijdje op de mat. Ons hondendiepvriesvoer gaat in een lauwe vriezer waaronder in het koelkastcompartiment de wijn ook zielig warm staat te staan maar we kunnen weer op pad.
Omdat Wim Ingrid had gebeld om “onze” plek niet meer vrij te houden omdat we later aankomen dan verwacht, was iedereen bij aankomst op de hoogte van onze panne. We moesten nu op de “gewone” camping gaan staan. Ook was er nog een derde veld gereserveerd voor personenauto’s waar een tentje bij mocht staan. Het was een hele trippel als je even van de ene naar de andere wilde wandelen. Maar in zo’n prachtige omgeving is dat geen straf. Verder heeft K3 serieuze concurrentie gekregen van Lis2 die samen met hun enthousiaste manager (voor alle legale contracten en zo) maar wat graag op de promotiefoto wilden :)))
We konden nog net de laatste shows van de dag zien waarbij kinderen in drie leeftijdsgroepen hun hondje mochten showen. Ze kregen een megagroot cadeau waar bij het uitpakken leuke dingen voor kind en hond uitkwamen. Ook nog een mooie rozet. Helaas was de helft van de kraampjes al weg en de andere helft was druk bezig met inpakken. Balen.
Dan maar een lekker stuk met de honden wandelen, wat eten en kijken wie er nog meer is voor een praatje. Volgens de plattegrond zouden Mies en Bea onze buurtjes zijn maar niet alleen was onze plek op 44 bezet, ook 45 stond vol. De ad interem campingdirecteur leidde ons naar nummer 47 (want Tinus was niet op komen dagen!) en Mies kreeg in een rij achter ons een plekje. Avonds hebben we daar even geborreld en net toen we dachten, we lopen een stukje door, kijken of er nog iemand in de feesttent is voor een drankje, was het al half twaalf. En koud! De dag erop komen de vragen vanuit het “tentenkamp” waar we bleven, want “we” hadden nog wel champagne en “jullie” kwamen maar niet, en we hebben gewacht tot half elf want het was zooo koud. Sorry. Zou willen dat ik Dolly was en een paar van mijn klonen langs kon sturen!!! Een stukje verder: Waar waren jullie nou, we hebben gewacht tot elf uur maar toen was het zoooo koud dat we met de verwarming aan in de camper zijn gaan zitten. Sorry. Wim zag er die avond ook uit als een gangsta rapper met een sweatshirt met hoodie onder zijn jas. Daarna moesten we nog even op het matje komen bij onze lieve Zwitserse kennissen die speciaal voor ons (lees: voor MIJ!) een hele zak Toblerone hadden meegenomen. Zij hadden gewacht tot half twaalf. Met de serieuze belofte om de volgende keer toch echt langs te komen, kwamen we er met een sisser vanaf! We zien elkaar zo weinig en het is altijd zo gezellig.
De baan ligt er keurig bij en om dat zo te houden wordt het zand regelmatig natgespoten.
Om het daarna met een zware plank glad te maken. Dit wordt regelmatig tussen de vele omlopen gedaan. Af en toe opgevuld met een schep zand daar waar kuiltjes zijn ontstaan.
Van te voren is er in de paddock geloot wie in welk starthok mag starten. Bij deze Sattelplatz moeten de rendekjes en muilkorfjes omgedaan worden om daarna door te lopen naar de starthokken een stukje verderop.
Om haar energie te sparen, wordt onze prinses naar de start gedragen.

En dan begint de wedstrijd. Iedereen zet haar beste pootje voor.
Luna huppeldepup doet weer mee dus we weten al wie er gaat winnen. Ze is een dame uit renlijnen en heeft haar hele hondenleven in de A-klasse gerend. Omdat ze dit jaar de pensioenleeftijd bereikt mag ze in de veteranenklasse meedoen. Maar haar baasjes schrijven haar liever in bij de B-klasse waarbij de meeste afghanen langbehaard zijn en secondes langzamer zijn dan Luna met haar gestroomlijnde korte kapsel en ook nog eens zo'n tien kilo lichter. In haar A-klasse verloor ze van de jonkies, in de B-klasse wint ze alles met grote voorsprong. Het zij zo. De eerste omloop wint ze met maar een seconde voorsprong van Lady. Erg goed van onze renmuis! Hier staat Lady's tijd op het scorebord. En nee, dat is niet rot, maar rood op zijn Duits!!
In de finale laat Lady zich niet weer uit het veld slaan en zet alle zeilen bij om langs Luna te blijven rennen. Het is een spannende tête à tête wedstrijd waarbij de dames knokken voor de overwinning. Lady is de tweede ronde meestal sneller en Luna is met haar acht jaren oud de tweede ronde wat langzamer zodat ze wat dichter bij elkaar zouden kunnen komen. Dat blijkt zo: ze raken elkaar niet aan maar kijken wel om. Lady mompelt wat en Luna doet een stapje opzij. Lady wint. Maar we weten dat er een diskwalificatie boven haar mooie blonde hoofd hangt omdat ze de hele tijd naar elkaar hebben gekeken en je moet je neus recht vooruit houden. Lang blijft het twijfelachtig maar dan klinkt door de speakers dat zowel blauw als zwart gediskwalificeerd zijn. Maar Luna loopt onder een rood rendek en wordt NIET gediskwalificeerd :( Deze wedstrijd wordt er een meterhoge wisseltrofee uitgereikt aan de beste B-afghaan reu en aan de beste teef. Dus als Luna op het podium staat met rendek, rozet, zak voer én de megagrote beker, gaat er toch wel een zucht van verontwaardiging door het afghanenpubliek. Geheel onterechte overwinning. Maar je doet er niks aan. We kregen wel Lady’s renboekje terug maar niet haar licentie. Die wordt opgestuurd naar de Commissie waar ze in de boeken wordt bijgeschreven als gediskwalificeerde hond. Ons crimineeltje heeft een strafblad! Er lag trouwens een heel grote stapel diskwalificaties die opgestuurd moesten worden. Misschien een jurylid die wat last van de warmte had?
Een soortgelijke actie is er met barsoi Istotchnik van Marga. Daar ging het iets harder aan toe want er wordt bij geblaft, gegromd en gestoeid. Ook hier krijgt alleen de Nederlandse hond een disk en niet de Duitse medeblaffer. Raar. Tijdens de show op zaterdag had barsoi Igrushka van Elisabeth prachtige punten gescoord en omdat er een allround prijs te winnen viel waarbij de punten van de show en de punten van de ren bij elkaar opgeteld worden, hoefde ze het rondje alleen maar uit te lopen en was zelfs de laatste plaats voldoende om deze prijs te winnen. Kat in het bakkie, hond in het hokkie. De achterkant van het starthok werd dicht gedaan, het duurde (te) lang voordat de voorkant openging. Bij onze renbaan in Venlo brengt een brommer het haas rond en staat daarna met de motor uit te wachten. Hier was een railsysteem met een radiografisch bestuurbaar motortje (zie foto hierboven). Igrushka hoorde opeens het motortje van achteren aankomen, ze draait zich om (een grote barsoi in zo’n klein starthok!) en als eindelijk de voorkant opengaat, zit ze schattig te wachten in haar gele jasje op het openen van de deur aan haar kant. Zie haar (op de foto hieronder) lief wachten tot iemand de deur open doet! Ook een andere barsoi was omgedraaid in het hok, draaide zich snel weer om maar koos toen weer de verkeerde richting recht op het publiek af. De prijs voor Schoonheid & Prestatie kan ze op haar buik schrijven. Drie teleurgestelde dames op een rij die een gesmoord potverdikkie in proberen te slikken terwijl een hard GVD hier meer op zijn plaats is maar we zijn nette meisjes! We zijn meer van de shit, maar ook dat hebben we wijselijk (doch met moeite) ingehouden! Letterlijk!
Maar het publiek heeft het erg naar de zin en op iedere hoek staan en liggen de fotografen klaar voor mooie actieshots. Ook de Duitse TV is van de partij en heeft een filmpje uitgezonden waar Lady een nanoseconde door het beeld rent. Ze is ook zoooo snel :)
Zondagavond halen we het avondje met HJ en Ingrid in en maandag helpt Wim mee om de grote feesttent af te breken.
Alle vuilnisbakken worden verzameld en geleegd,
de wegwijzers worden opgehaald,
de stroomkastjes die overal in de grond geprikt zitten om stroom aan te sluiten voor de caravans/campers worden verzameld en de stroomkabels worden als k(l)eurige bundels opgerold. De twee enorme generators worden afgekoppeld en nog duizend klusjes meer worden van de lijst afgestreept.
Acht man en een Porsche Cayenne zijn nodig om de bierwagen het terrein af te krijgen.
Als eindelijk de vrachtwagen van de tentverhuur komt om alle balken, tentzeilen, lampen, tafels en banken in te laden, is het even flink aanpoten.
Maar daarna zitten we met zijn allen aan bij elkaar gezette tafels een Apfelschorle te drinken en Bratkartoflen met Bockwurst te eten. En dat allemaal onder een strakblauwe lucht. Van de “vrieskou” de avond ervoor is niks meer over. Eindelijk zomer!
Normaal gaan we altijd een dagje bij HJ logeren maar die blijft voor de afwisseling een dag langer bij ons. Wim gaat met de papa van Lady wandelen die inmiddels elf en een half is en kwakkelt met zijn gezondheid. Toen ik even op hem moest passen, sjokte hij richting lekkere geurtjes die achter de gloednieuwe caravan van Frans en Annie vandaan kwam. Toen hij daar een gehaktballetje kreeg, was hij helemaal niet meer weg te branden. Arnou is een lieverd en een echte knuffelkont. Dit in tegenstelling tot zijn dochter Lady die helemaal niks van dat kleffe gedoe moet hebben.
Lady met haar broer Cadash en nichtjes Djamila en Djinn. Ze kwispelt wat af dit weekend.
Na een paar tropische en gezellige dagen gaan we weer huiswaarts waar ik in de regen (onder mijn afdak!) dit stukje zit te schrijven. Onweer komt als ik buienradar moet geloven ook zo onze kant op. Maar die mooie warme dagen in Duitsland neemt niemand ons meer af.
Bis späterrrrrrr.

donderdag 19 juli 2012

Een beetje verliefd

Sinds een jaar of twee is bij onze overburen een lief klein pupje komen wonen met de mooie naam Juul. Een ondernemend enthousiast pupje waar Korol erg bang voor was. Want alles wat druk beweegt, is bij voorbaat heel erg eng in zijn ogen. Dan verstopt hij zijn kleine lijfje maar vlug achter mijn dikke kont. Een verstopplek die iedere keer slaagt! Juul ging als pup altijd op haar rug liggen als ze Korol zag om te laten merken dat hij niet bang voor haar hoefde te zijn, maar onze grote witte reus vond het allemaal maar niks. Tot gisteren. Het begon weer met een bangig pasje richting mij toen hij haar aan zag komen. Maar Juul rook wel heel erg lekker en daardoor zette onze held (zonder sokken) zijn beste beentje voor. Juul gaat nog steeds op haar rug liggen als ze Korol ziet, ook al is ze uitgegroeid tot een gezellige jongedame.
Dat was dus gisterenavond. Verliefdheid overwint alles. Bij onze ochtendwandeling komen we aan de bosrand opeens eenzelfde soort hondje tegen. Boer Piet woont in de buurt en ik dacht dat het zijn hondje was. Ook soortgenoot Henkie woont twintig meter verderop. Maar haar rode bandje en het feit dat ze meteen op haar rug ging liggen verraadde al snel dat het "onze" Juul was. Even gewacht en rondgekeken maar het personeel van Juul was in geen velden of wegen te zien. Dan maar mee richting huis. Toen we langs Piet wandelden zei hij: "is da onzûh Tommy?" En ik zei: "nee, da's Juul!" "Hedde wir ne neie dan?" "Nee, ik heb geen nieuwe, ik breng haar even naar huis." Na een klein angstmomentje van Korol, hebben ze de hele onderweg met elkaar gerend, gesnuffeld en gespeeld. Toen we een drukkere weg over moesten steken ging Juul keurig zitten en even later konden we veilig oversteken. Maar geen baasjes thuis. De poort was open zodat ik Juul in haar achtertuin kon laten. Eerst het vaste nummer gebeld in de hoop doorgeschakeld te worden naar een GSM. Helaas. Dan maar even thuis het 06 nummer opzoeken en Eric bellen. Op het moment dat ik wilde bellen kwam een ongerust baasje al door de straat gereden en vroeg of ik Juul had gezien. Het bleek dat sinds twee weken zijn schoonouders in de buurt waar ik Juul vond zijn komen wonen maar dat wist ik op dat moment niet. Nu wel, zodat ik de volgende keer als ik daar wandel haar daar af kan leveren als ze weer met vreemde mensen mee wil lopen! En het 06 nummer zit ook opgeslagen in mijn telefoontje.
Een paar maanden geleden had ik een stuk dieper het bos in een soortgelijke ervaring toen ik twee labradors tegenkwam. Ik dacht ze te herkennen van de Bed & Breakfast maar die was kilometers verderop. In dit stuk in het bos staan geen huizen en ik waagde het maar op de B&B. Ook deze twee dames liepen gezellig met me mee terug en als ze een keer probeerden dieper het bos in te gaan of richting een weg wilden lopen, kwamen ze meteen na mijn fluitje weer bij mij en Korol terug. Na een half uur zagen we in de verte een boos baasje ijsberen bij de boerderij waarvan ik dacht dat ze thuishoorden. Een heel verhaal dat "ons pap" nooit de poort dichtdoet en boos op de honden dat die dan zomaar die open poort doorgaan. Duh.
Het heeft voor- en nadelen om in een klein dorp te wonen. Maar als je elkaar of elkaars honden een beetje kent, dan is het een voordeel. Vorig jaar toen Wim thuis kwam van een vergadering, liep er een hond door de straat die we niet kenden. Wim had binnen een riem gepakt en ook dit was een lieve meewerkende hond die zich graag naar huis liet brengen, ook al wist ie niet meer waar het was! Wim ging eerst richting het noorden van het dorp waar hij ooit zo'n hond had gezien maar daar was ie niet van. Die zeiden dat ie van die en die was. Daarheen gewandeld. Ook niet. Maar die hadden weer een volgend adres waar ie van zou kunnen zijn. Na half Lierop te hebben gehad (nou is dat gelukkig niet zo groot!) vond Wim het baasje van de hond. Maar de kinderen die in huis zaten hadden strikte opdracht gekregen van hun moeder om de deur niet open te doen voor vreemden. Ook al had die vreemde hun hond bij zich! Op een gegeven moment is één kindje zijn moeder gaan halen, die onder de douche stond en net toen Wim dacht om dan maar bij de buren aan te bellen of hij bij het goede adres was en hem misschien in de achtertuin kon laten, kwam een druppende dame in ochtendjas naar de voordeur. Kijk, daar doe je het voor! Wim zijn verhaal gedaan, vertelde waar ie hem gevonden had, vrouwtje zette een denkrimpel op om de dag er op een lieve hondenbedankkaart in de bus te doen met een doosje chocolaatjes die niet helemaal goed door de brievenbus pasten. Kijk, daar doe je het voor!
Gelukkig kennen ze ons ook als we met onze honden lopen en ik hoop dat als er eentje van ons de weg kwijt is, dat ze hem/haar dan ook thuis komen brengen (of op zijn minst het nummer op hun halsbandjes bellen). Maar ik heb daar alle vertrouwen in. Toen Lady in de krant stond omdat ze Nederlands Coursing Kampioen was, werd ik in zowat iedere straat aangehouden om me te kunnen feliciteren. Soms had ik dan Lady helemaal niet bij me, maar ze wisten toch wie ik was.
Toen ik eind van de dag ging vragen of Juultje thuis was (!) en of ze mee buiten mocht spelen, hebben we deze foto's gemaakt.
Korol heeft een vriendinnetje en ik moet eerlijk toegeven dat ik ook wel een beetje verliefd op haar ben. Korol ligt nu in de gang richting Juuls huis te kijken en misschien ligt zij wel op de vensterbank naar Korol te kijken! Dag lieve Juultje, tot gauw.

maandag 9 juli 2012

Bergschenhoek coursing

Vorige week was een week vol van verrassingen. Eerst onverwachts visite uit Blijham waarover ik vandaag hier onder een apart stukje heb geschreven. En daarna een telefoontje waarbij we op stel en sprong naar Bergschenhoek gingen. Wim had de affies ingeschreven voor de coursing maar ze hadden een inschrijfstop. Wim vroeg of hij op de wachtlijst mocht voor als er een hondje uit zou vallen en dat mocht. Vrijdag om twee uur kregen we een telefoontje dat er een oneven aantal teven was bij de afghanen en dat Lady mee mocht lopen. Vlug even onder de douche, wat eten, de camper inpakken en wegwezen. We kwamen aan in het pikkedonker en we konden het hele evenemententerrein niet vinden. Dan maar op één van de vele parkeerterreinen in de buurt overnachten. Tegen een uur of vijf werd het licht en terwijl ik me nog een keer omdraaide, probeerde Wim het terrein te vinden wat met daglicht (in dit geval nachtlicht!) een appeltje/eitje was. (Ook omdat we Annemaries caravan zagen, maar dat terzijde!).
Omdat we hoopten dat er bij de afghanenreuen iemand was afgemeld, lieten we Chakir geen proefrondje lopen want dan heeft ie voorkennis van het traject en als er dan een reu niet op komt dagen, dan mag ie alsnog niet meelopen. Alle zes de reuen waren aanwezig dus pech voor onze vent maar de natuur in Bergschenhoek is zo onwijs mooi dat we een heerlijke wandeling met hem hebben gemaakt. Ons Koroltje mocht wel een proefrondje lopen en dat vond ie weer meer dan geweldig. Hij volgde het parcours perfect; alleen het haas ging af en toe een heel andere kant op :))) Ik heb heel zijn rondje niet gezien want je moet prioriteiten stellen in het leven en ik koos voor een lekker bakkie thee bij Annemarie en vanuit haar tuintje een foodfight (met poffertjes) met buurvrouw Monique :)))
En dan is het de beurt aan ons meisje. De eerste vijf foto's zijn gemaakt door Naära die een VIP positie had vlakbij de start én de finish. Omdat ik niet uit dezelfde hoek foto's wilde hebben, ging ik aan het einde van het veld staan met een telelens. De foto's zijn wel aardig geworden maar ik neem toch de juweeltjes van Naära hier omdat ons Koroltje er zo mooi op staat. En ons meisje natuurlijk ook. Hier bij de start.
Hier in het veld, samen met een Duitse dame achter het haas aan.
En dit vind ik ook een plaatje.
Middags nog een foto van de tweede omloop waarbij Lady onder rood liep. Het weer is al wat donkerder en we hoopten dat het droog zou blijven. Na de eerste omloop stond ze vierde en middags liep ze veel beter. Maar het blijft een jurysport en zij oordeelden iets anders.
Maar dat maakt allemaal geen flap uit want Wim is gewoon heel erg blij met zijn blonde beest!
Hieronder nog maar eens een keer vastgelegd op een foto die Fenna van mijn twee kanjers heeft gemaakt. De lucht werd steeds donkerder en het begon harder te waaien.
Omdat we eigenlijk om zes uur weg hadden moeten zijn (het is een natuurgebied en de drijfsijzen en konijnen moesten op één oor) en het inmiddels begon te miezeren, werd de prijsuitreiking een vluggertje. We hadden het net gehaald en de regen viel met bakken uit de hemel. Iedereen had al alles ingepakt en binnen vijf minuten was het hele terrein verlaten zonder een spoortje van ieders aanwezigheid.
Lady heeft toch nog een mooie zesde plaats veroverd van de veertien afghanendames en we krijgen een mooie beker met een afghanenafbeelding mee naar huis voor in haar prijzenkast. En dat moet thuis natuurlijk even vastgelegd worden voor het nageslacht.
Het was gezellig in Bergschenhoek en 15 september is daar het Nederlands Kampioenschap Coursing. En aangezien we het nu blindelings kunnen vinden (zelfs in het donker!) zijn we dan ook weer daar te vinden.

Visite

Op een mooie zomerdag krijgen we een berichtje van Ytteh of we het goed vinden als ze met ons mee gaat wandelen bij onze volgende toer door Lierop. Als tegenprestatie verlangen we wel dat ze een nachtje blijft slapen en zodoende hebben we een deal! Bij het NK een week geleden zag Chakir zijn grote vriendin Frency weer na lange tijd. Dat was een feest van herkenning. En van koekjes! Maar zijn andere vrouwtje….hoe gaat ie daar op reageren?
DCIM\100MEDIA
Ytteh stopt voor de deur en we gaan met Chakir naar buiten en oh wat is het mannetje weer blij. Na wat bijgekletst te hebben en alle gemiste knuffels ingehaald te hebben, gaan we allemaal slapen en de volgende ochtend maken we een mooie lange wandeling door bos, hei en langs vennen. Chakir liep lief mee aan de lijn, heeft in de tuin met zijn nieuwe speeltje gerend en liet zien wat hij allemaal geleerd heeft de laatste maanden. En natuurlijk wilde hij graag met zijn grote liefde op de foto.
DCIM\100MEDIA
Ytteh had tijdens haar vakantie voor ons allemaal een cadeautas vol met lekkere en leuke dingen bij elkaar geshopt dus die moet ook even op de foto.
DCIM\100MEDIA
Het was supergezellig,veel te kort en voor herhaling vatbaar. Zo jammer dat er driehonderd kilometer tussen ons in zit.
DCIM\100MEDIA
Chakir is anderhalve kilo aangekomen sinds hij hier is en als ie dit allemaal op heeft, zal er nog wel een kilootje bij komen!

dinsdag 3 juli 2012

Nederlands Kampioenschap Baanrennen

Dit jaar kreeg onze eigen vereniging, De Limburgse Windhonden Renvereniging, de eer om het Nederlands Kampioenschap Kortebaan rennen te organiseren. En dan wordt alles uit de kast getrokken om dat tot een succes te maken. Eén van de (zelfopgelegde) taken vooraf was het maken van een promotiefilmpje door manlief.

Ook kwam een dag voor het NK een cameraploeg van Omroep Venlo langs waarbij Wim en enkele anderen geïnterviewd werden. Chakir en Lady liepen een rondje voor de fun (zonder bewegend haasje!) om het Venlo's nieuwsprogramma wat op te leuken; avonds werd het uitgezonden op TV.

Nu je achter de schermen een beetje mee mag kijken, zie je pas hoe enorm veel erbij komt kijken. Het regelen van container as- en afvalbakken, toilet- en frietwagen, wegafzettingen, een plek voor de campers en caravans, een partytent met bar/tap/tafels/voorraad (vooral veel bierfusten), het laten graveren van de prijzen en bedrukken van de te vergeven LWR clubtasjes voor iedere inschrijving én voor iedere medewerker, het verwerken van alle inschrijvingen en een programmaboekje maken, de bloemen en kransen, uitnodigen van de media, contracteren van een dierenarts die aanwezig moet zijn, tot het schrijven van brieven die bij de buurtbewoners afgegeven werden omdat ze misschien overlast zouden kunnen hebben van het NK. Daaraan vast: twee consumptiemuntjes en de leuke bedrukte LWR-clubtas. En dan hebben we het nog niet eens over de planning van draaiers, starters, opvangers, haasrondbrengers, tijdwaarnemers, commentatoren, juryleden, een renleider en nog veel meer personeel voor de races zelf. Ook werd de wethouder benaderd om het hele spektakel te openen met een toespraak, om daarna aan de hendel te trekken waarbij het starthok feestelijk werd geopend. Uiteraard had onze voorzitter de heer Schaefer ook een geweldige openingsspeech ingestudeerd. Iets in de trant van: welkom iedereen en nu vlug dat stomme pak uit. En ja hoor, tien minuten later was meneer Schaefer weer een gelukkige Laurens in spijkerbroek! Maaaar...de dag erop trok ie het opeens weer aan. Waarom dan? Nou, om zijn vrouw weer ten huwelijk te vragen. Want na een half jaar getrouwd te zijn, wordt het inderdaad weer eens tijd voor een nieuw feestje om hun huwelijksgeluk te vieren. En verhip, Ine zei alweer ja!
IMG_7961
Weken van te voren waren er geen trainingen meer om de baan in optimale conditie te houden. Het gras was groener dan bij de buren, toch werd er nog regelmatig gesproeid. Een schepje extra zand in de opvangbak. De brommer die het haas rond brengt nog een doorsmeerbeurt. De puntjes op de i en het feest kan beginnen. Hieronder ons juryhuis met op de onderste verdieping de tijdwaarneming waar geregistreerd wordt wanneer de honden langs het elektronisch oog rennen en dan nog een metertje of vijftig uitlopen om in de zandbak opgevangen te worden door net zo enthousiaste baasjes. Ook twee dames die de uitslagen bijhouden en dat na afloop bijschrijven in de renlicenties. In de skybox zitten de heren die door de speakers verslag doen van iedere race.
IMG_7965
Voordat het allemaal zo ver is, wordt het haas (in dit geval een pluizig synthetisch bontje; konijnen zijn veilig op ons terrein!) om de klossen in het veld gedaan. Bij regen nemen we een stel slierten plastic als haas. De LWR ligt een kilometertje of wat van de Duitse grens af, en daardoor hebben we veel Duitse leden. Omdat het een Nederlands kampioenschap is, waren zij helaas uitgesloten van deelneming. Daarom ben ik zo trots (en daarmee doe ik de andere vrijwilligers te kort, ik weet het!) op “onze” Duitse Erik, die twee dagen lang het haas heeft uitgereden om de klossen.
IMG_8084
Erik en brommer sturen naar de kant en het haas wordt voor het starthok gelegd. Klaar om weggetrokken te worden door de draaier.
IMG_8106
De deelnemers staan al te popelen om te beginnen: rendekje aan, muilkorfjes binnen handbereik. Hieronder de beauty en haar beasts.
IMG_8118
Maar eerst moet er geloot worden wie uit welk starthok mag starten. De meesten willen in het hok zo dicht mogelijk aan de binnenkant want dat scheelt weer een nanoseconde. Ik weet dat er uitzonderingen zijn zoals bijvoorbeeld widerunners maar ik wil het een beetje simpel houden hier. Het is dus niet zo dat het rode jasje in het rode starthok start. In het programmeboekje staat welke hond ingeschreven is en welke kleur rendekje hij aan moet bij de start.
IMG_8022
De balletjes vallen vanuit de trechter in de koker, dezelfde kleuren plankjes worden in volgorde van de gevallen ballen op het bord gehangen en de kleinere kleurkaartjes worden boven op het starthok in de gleufjes gestoken.
IMG_1974
Hondjes worden voorzien van de muilkorf en worden in het starthok gezet. Als iedereen klaar staat, wordt zo snel mogelijk de voorkant geopend om de kleine rassen geen kans te geven om zich om te draaien. Iets wat onze Prince nog wel eens wilde doen omdat hij terug naar mij wilde. En we willen ze natuurlijk zo snel mogelijk uit het hok hebben want de adrenaline bereikt grote hoogtes.
IMG_8027
Het levert leuke plaatjes op van de achterkant! Ze zouden zo in de nieuwste Sloggi reclame kunnen figureren!!
IMG_8108
Onze Korol krijg je met geen tien trekpaarden dat enge hokje in. De affies vinden het alleen maar spannend en zijn meteen gefocust op het bontje wat voor de starthokken ligt want oh oh oh, als dat toch opeens gaat bewegen!
DCIM\100MEDIA
De starter kijkt of iedereen klaar is, geen staarten tussen de deurtjes zitten (au!) en geeft een teken aan de draaier om het haas te laten bewegen. Die geeft gas en de klep aan de voorkant gaat open.
IMG_8277
Langs de baan staan diverse juryleden die er op letten of ze goed uit het starthok komen, de anderen niet storen en of het wel allemaal eerlijk gaat. De juryleden rapporteren weer aan de renleider.
IMG_8095
Als er meer dan zes honden per ras en geslacht zijn ingedeeld, worden er voorrondes gelopen om zich zo te kwalificeren voor een finaleplaats bij de zes beste honden.
IMG_8277
Dit kampioenschap gaat om een afstand van 350 meter. 29 juli is in Jubbega (Friesland) het kampioenschap voor de 260 en 480 meter. Prachtig hoe bij deze honden de spieren te zien zijn.
IMG_8277
De foto's met het logo JH er in,  zijn gemaakt door Horst Jösch. Een professioneel fotograaf die vele vrije uurtjes op onze renbaan bivakkeert om de mooiste plaatjes te schieten. Na trainingen en wedstrijden stuurt hij een dag later zijn werk door aan Wim die webmaster is van de LWR site. Daar staat meer van hem ter be- en verwondering.
IMG_8277
De  opvang in de zandbak geeft altijd spectaculaire beelden met het opspattende zand, de expressies op die hondenkoppies, en de halsbrekende toeren die de honden maken om het haas te pakken te krijgen. Ze hebben toch niet voor niets rond de 25 seconde achter dat ding aangerend!
IMG_8277
Een extra plaatje van de zandbak. Gewoon omdat het zo leuk is.
IMG_8277Voor wie zich afvraagt hoe onze afghaantjes het er van af hebben gebracht en waar de foto's van hen uit het starthok, op de baan en in de zandbak zijn, kan ik het volgende mededelen: Beiden waren ingeschreven en dat waren dan ook tegelijkertijd de enige ingeschreven afghanen in de B-klasse. En aangezien je minimaal vier honden per klasse moet hebben, ging het feest voor die van ons niet door. Jammer. Ditzelfde gold voor de twee ingeschreven dappere Italiaantjes. In de pauze werd een demonstratie door twee Rhodesian ridgebacks gegeven waarbij te zien was dat niet alleen de gestroomlijnde windhonden goed kunnen rennen. Zij zijn overigens lid van onze club die ook andere rassen een kans geeft om lekker te trainen op de renbaan.
IMG_8277
Na afloop loopt moederkloek Francien met haar meisjes naar het podium om de winnaars een vaantje te overhandigen.
IMG_8335 Wat een schatjes hè?
IMG_8335
Voor de winnaar per klasse is ook een mooie halsband met riem te vergeven.
IMG_8179-2
Een rendek met onze driekleur, een bloemenkrans, een zak voer en een glazen troffee.
IMG_8300-356
En onder andere galgo Jake van Marjolijn en Jan mag dit allemaal mee naar huis nemen.
IMG_8216
Vlaggetjesdagen bij de kantine en een lichtsnoer van allerlei kleuren lampjes in de naastgelegen partytent. Een DJ is ook geregeld voor de vrijdag- en zaterdagavond. DJ Frits had koffers vol muziek meegenomen maar de verzoeknummers hadden een hoog Jan Smit gehalte. Ieder uur kwam wel een keer een dwerg op een hoge berg voorbij, een meisje met een draaiorgeltje dat sjalalie zong maar de klapper was toch wel de woonboot die niet uit zijn haventje kwam.
IMG_8001
Manlief vermaakte zich met allerlei mannendingen: foto's maken, plantjes bij het podium zetten, hondjes van anderen starten en opvangen (en mee op het podium!), de zandbak sproeien, de baan opbouwen én weer afbreken en overal waar hij maar nodig was. Hier een foto van Edwin Kasteleijns van mijn lief in actie.
IMG_8001
En ikke mocht consumptiemuntjesverkoopster zijn. Wat achteraf inhield dat je ook moest kunnen koffie zetten, zakjes chips én Marsen verkopen, ijsjes, bier en Fanta. En tosti's bakken. En oh ja, bij de toiletten langs de kantine kijken of het nog netjes was, zo nee, een gil geven aan de schoonmaakploeg (kon niet zomaar weg bij de kas).
IMG_8295
We hadden onze werkroosters zo geregeld dat de hondjes niet alleen hoefden te zijn. En het was toch veel te warm voor lange wandelingen. Morgens gingen we een heel stuk de hei op zodat ze de rest van de dag te moe (lees: lui) waren voor wat dan ook. DCIM\100MEDIA
Chakir zag zijn grote vriendin Frency weer en beiden hadden hier niet op gerekend. Dus verbazing op beide gezichten maar ook een feest van herkenning. Frency heeft altijd lekkere koekjes bij zich en een berg kriebels voor alle hondjes. Chakir heeft haar nog lang na staan kijken toen ze weer weg liep. Maar gelukkig kwam ze regelmatig even bijkletsen en kriebelen.
IMG_7954
Hier zo maar even het prachtige meisje van Mary op de foto die trots haar nieuwe halsband showt die gekocht is bij één van de leuke kraampjes die op ons terrein stonden. Marianne had veel foto's van diverse windhondenrassen gestuurd naar een goodwill organisatie in Afrika. Die maakten er beeldjes en kettinkjes van die samen met wat andere mooie spullen te koop werden aangeboden. Vakkundig unieke handgemaakte items voor een leuk prijsje waar je ook nog eens een goed doel mee steunde.
IMG_8070
Als je de poort uitgaat en de weg oversteekt, is er tegenover de renbaan een groot wandelgebied van vele hectaren. Aan de ene kant van de weg zit nog een hondenclub die tegelijkertijd met ons een agility weekend had. Ook zijn er voetbalvelden, een skatebaan en nog wat andere sportclubs. Aan de kant van de hei zit een schuttersgilde, een modelvliegtuigjesclub én de zweefvliegtuigvereniging. Erg leuk om eens van zo dichtbij te zien hoe die vliegtuigjes de lucht in gaan én weer veilig landen en terug komen naar de trailer. Vroeger zat er ook de oefen-schietbaan van defensie.
DCIM\100MEDIA
Veel schapen op de hei. De eerste nacht was een lammetje door de omheining ontsnapt en op de camping gekomen. Wim en Harry dreven als echte bordercollies het bange schaap richting moeders maar snapte het principe poortje niet goed waardoor ze er iedere keer langs rende. Toen derde "collie" Nico erbij kwam, was het schaapje weer snel op het droge. Korol denkt maar aan één ding: shoarma!
DCIM\100MEDIA
Natuurlijk moest er geshopt worden en deze prachtige barsoi (en uiteraard nog wat andere meuk) mocht met ons mee naar huis.
DCIM\100MEDIA
Korol doet waar ie het beste in is: aan iedereens kont snuffelen.
DCIM\100MEDIA
Samenvattend (want het is alweer een heel verhaal geworden!): een fijn weekend met goede samenwerking, leuke deelnemers (zowel mens als dier) en heerlijk weer.