Spuiten en slikken

Een paar dagen geleden zijn we naar de jaarlijkse collectieve enting geweest waarvan we via onze renvereniging een uitnodiging hadden gekregen. De vorige entingen hebben we bij onze eigen dierenarts gedaan. Ik hoorde altijd de verhalen dat je met zijn allen in de kantine stond te wachten en de ene hond nog banger was dan de andere zodat ze elkaar nog zenuwachtiger maakten. Omdat ons Korolmannetje in de categorie held op (witte) sokken valt, koos ik voor de rust bij mijn eigen dierenarts.

Maar dit jaar zou er een dierenarts komen die we kenden van de open dag bij de renvereniging in Geldrop. Een rustige jongeman die erg met de honden begaan is en alles doet om het de hond zo aangenaam mogelijk te maken. Ook was het zo geregeld dat je alleen in de kantine mocht komen als je aan de beurt was en er zo geen andere honden bij zouden zijn. We gingen kijken en als het ons niet zou bevallen, konden we alsnog omdraaien. Aangekomen op de parkeerplaats zagen we al meteen een hoop bekenden. Hondjes lekker met elkaar snuffelen, wandelen en eens richting "dokterspost" lopen hoe het daar ging. Het leek wel of ze een koekje kregen in plaats van een spuitje want alle hondjes waren ontzettend relaxed.

De vorige keer was Korol erg bang en huilde als een bang kleutertje van de prik. Toen de dierenarts al lang klaar was, bleef hij doorjammeren daarbij koekjes en knuffels negerend. Dit jaar was hij heerlijk relaxed (na een fijne boswandeling en het zien van zoveel hondjes). Dierenarts luisterde naar zijn hart en dat was zelfs heel rustig, hij mocht naar zijn tanden kijken en aan zijn ballen voelen. Maar toen was het tijd voor de spuitjes. De eerste heeft ie helemaal niet gevoeld, de tweede keek ie even achterom van wat gebeurt er eigenlijk allemaal. Zag een spuitje, werd er niet warm of koud van en kwispelde even toen hij een aai over zijn bol kreeg en volgens mij zag ik hem zelfs even blozen toen hij lovende woorden kreeg dat hij zo'n grote jongen was.

Lady vond het spuitje voor de kennelhoest in haar neus niet prettig maar verder mocht er overal gecontroleerd worden en de spuitjes onderging ze ook als een grote meid. Maar zoals bij voorgaande jaren, had ik ook niet anders verwacht dan dat ze het allemaal goed zou doorstaan. Kortom: ik was er zenuwachtiger voor dan mijn twee kanjers! En ben megatrots op ze dat ze zich zo goed hebben gehouden. Met grote dank natuurlijk aan dierenarts Mark die echt heel goed met de honden om kan gaan.

Ze zijn er voorlopig weer vanaf en we hebben, ondanks de prikjes, een leuke dag gehad want na de prik zijn we ook nog een stukje door het bos wezen wandelen. En als de honden gelukkig zijn, zijn wij het dubbel en dwars!

Nb, ik heb gewacht om dit stukje op mijn blog te plaatsen totdat ik zeker wist dat er de dagen na de enting geen complicaties zouden komen. Bij de vorige rabiës enting was Korol namelijk ernstig ziek geworden door een infectie. Ondanks dat zijn arts zei dat het los stond van de enting, heb ik in de jaren daarna van meerdere hondeneigenaren soortgelijke verhalen gehoord. Het bloed spoot dagen aan een stuk door alle uitgangen uit Korol en hij heeft bijna een week geen eetlust gehad en bewegingloos op zijn bank gelegen. Ik was strontnerveus dat dit nu weer zou gebeuren en heb bij de avondwandeling met een zaklamp onder Korol gelegen! Maar gelukkig is alles honderd procent goed gegaan. Ik ben hondsgelukkig met mijn kanjers en kan er niet nog eentje missen.